Χριστούγεννα: supersizeme

Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που όλοι αποφασίζουν μαζικά να συζητούν πόσο μελωμένο πρέπει να είναι ένα μελομακάρονο για να έχει επιτυχία –αν και σε κάθε σπίτι υπάρχουν και αυτοί που το θέλουν τραγανό, σαν μπισκότο- και πως κουραμπιές χωρίς φρέσκο βούτυρο δεν είναι κουραμπιές. Στη συνέχεια, τρώγοντας μέχρι σκασμού και πάντα τινάζοντας την άχνη γιατί παχαίνει, μιλάνε για δίαιτες, και πως όχι μωρέ, τι χημικές και αηδίες, καλύτερα να τρως από όλα και από λίγο, κάτσε να περάσει πρώτα και του Αγιαννιού και βλέπουμε…

Σπάω το μυαλό μου να θυμηθώ ποιος γεννήθηκε τα Χριστούγεννα, αλλά το μόνο που βλέπω μπροστά μου είναι μέλι και ζάχαρη άχνη, ξεχνάω ποιος…

Advertisements

Δελτίο κλάματος

Νομίζετε ότι κλαίμε επειδή δεν έχουμε με τι να ασχοληθούμε ή επειδή θέλουμε να μας δώσετε σημασία. Κι όμως, τις περισσότερες φορές κλαίμε για πολύ συγκεκριμένους –και τελείως άξιους κλάματος- λόγους. Εγώ, για παράδειγμα, μια τυχαία μέρα, κλαίω συνήθως γιατί

  • Ξύπνησα.
  • Θέλω τη μαμά. Αδιάφορο αν είναι ακριβώς δίπλα μου.
  • Δεν θέλω να μου βγάλει τις πιτζάμες. Ποτέ. Για την πάνα, δεν το συζητάω καν.
  • Θέλω να μου φορέσει το δεξί παπούτσι στο αριστερό πόδι.
  • Έσπρωξα την αδελφή μου.
  • Με έσπρωξε κι εκείνη.
  • Τα βρήκα με την αδελφή μου.
  • Θέλω η μαμά να κάθεται στο χαλί.
  • Τα παιχνίδια δεν παίζουν- τα τουβλάκια δεν χωράνε- το αυτοκίνητό μου κόλλησε στην πόρτα και δεν βγαίνει.
  • Σφήνωσα κάτω από τραπέζι/καρέκλα/καναπέ και δεν βγαίνω.
  • Δεν μπαίνει το ένα παιχνίδι στο κουτί του άλλου (τι πάει να πει δεν είναι το δικό του;)
  • Θέλω αυγό. ΤΩΡΑ. (το κλάμα πάει στο τώρα)
  • Θέλω γενικά.
  • Δεν καταλαβαίνουν τι λέω.
  • Δεν καταλαβαίνω τι λέω.
  • Με κοίταξε κάποιος στο δρόμο περίεργα.
  • Με κοίταξε κάποιος.
  • Δεν με κοίταξε κάποιος.
  • Δεν θέλω να πάμε σε αυτό το σουπερμάρκετ αλλά στο άλλο.
  • Δεν θέλω να πάμε από αυτόν τον δρόμο αλλά από τον άλλο.
  • Δεν θέλω να σταματάμε ποτέ με το αυτοκίνητο, ιδίως στα φανάρια.
  • Δεν θέλω να πάμε από το ασανσέρ αλλά από τις σκάλες.
  • Δεν θέλω γενικά.
  • Θέλω αγκαλιά (άσε, ακόμα…).
  • Είπα αύριο κι εννούσα χθες.
  • Είπα πριν κι ενοούσα μετά.
  • Θέλω να έχω πάντα κλειστό το μπουφάν. Και να φοράω και την κουκούλα. Ναι, με ήλιο.
  • Έχω ένα ίχνος φαγητού στις άκρες των χειλιών μου.
  • Δεν θέλω να κάνω ντους.
  • Θέλω να βγάλω μόνος μου τα ρούχα μου.
  • Δεν μπορώ να βγάλω μόνος μου τα ρούχα μου.
  • Δεν θέλω να κοιμηθώ.
  • Θέλω να κοιμηθώ.

Αυτά περίπου, μια οποιαδήποτε μέρα. Τις υπόλοιπες, με τις απαραίτητες προσαρμογές ανάλογα με τα ερεθίσματα. Πάντα στο ίδιο πνεύμα.

Ω Έλατο

Πριν μέρες, βάλαμε κι εμείς σε μία γωνία του σπιτιού ένα δέντρο που το λένε χριστουγεννιάτικο και έχει την τάση να στοιβάζει σε όλες τις άλλες γωνίες του σπιτιού ό,τι βγήκε από εκεί για να χωρέσει εκείνο: κούτες παιχνιδιών, παιχνίδια, παιχνιδάκια, υπερμεγέθη παιχνίδια, καρότσι, καρεκλάκι φαγητού, τραπεζάκια δραστηριοτήτων και άλλα. Το αποτέλεσμα είναι μία άκρως χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα αποθήκης, κάτι για το οποίο περιμένουμε, άλλωστε, όλον τον χρόνο με ανυπομονησία.

Αντί, λοιπόν, να βάλουμε στα κλαδιά αυτού του δέντρου κοτσύφια ή δεκαοχτούρες, εμείς αρχίσαμε να το γεμίζουμε με καμήλες, ταράνδους, καμπάνες, αγγελάκια, μπαλάκια και φωτάκια γιατί κάπου τελοσπάντων έπρεπε να αδειάσουμε κάτι κούτες από το πατάρι και γιατί ποιος μπορεί να αποκλείσει επιστημονικά και με επιχειρήματα ότι μια καμήλα δεν μπορεί να ανέβει ποτέ σε ένα δέντρο;

Οι περισσότερες μπάλες, φυσικά,  ήταν γυάλινες καθώς και πολύ ασφαλές υλικό είναι και πολύ must σε σπίτι με δύο παιδιά κάτω των τεσσάρων χρονών (και το τονίζω αυτό: με το ένα κοντά στα 2) και απορώ γιατί δεν έχουν βγει ακόμα στο εμπόριο γυάλινα παιχνίδια οπωσδήποτε χωρίς αποσπώμενα κομμάτια βέβαια για να είναι κατάλληλα για όλες τις ηλικίες.

Η διάταξη των μπαλών ήταν οι μεγαλύτερες χαμηλά και οι μικρότερες ψηλότερα γιατί και η πορτοκαλιά και η μηλιά έχουν τα μεγαλύτερα πορτοκάλια κάτω και προς τα πάνω τα μικρότερα, το ίδιο και τα άλλα εσπεριδοειδή και τα οπωροφόρα γενικότερα- έχω μια επιφύλαξη για τις κερασιές γιατί όλα τα κεράσια είναι μικρά και οι όποιες διαφοροποιήσεις στο μέγεθός τους ανήκουν στα όρια του στατιστικού λάθους για να μπορεί να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα.

Κατά τη διάρκεια του στολισμού του δέντρου, η μαμά με την αδελφή μου τραγουδούσαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια και φορούσαν αγιοβασιλιάτικα σκουφιά αλλά εγώ αρνήθηκα να κάνω το ίδιο γιατί δεν παίζαμε σε σειρά του Παπακαλιάτη. Ούτε σε ταινία της Ντίσνεϊ.

Στην κορυφή του δέντρου, βάλαμε έναν χρυσό αστερία, αφού έπρεπε με κάποιο τρόπο να εκπροσωπηθεί και ο βυθός πάνω στο δέντρο και αρκετά πια με τους ταράνδους και τις καμήλες…

Η μαμά και η αδελφή μου είναι κατά βάθος πολύ συντηρητικές. Εκεί αποδίδω ότι γλιτώσαμε το ανάποδο δέντρο, τις μαύρες μπάλες, τη μονοχρωμία γενικά και το στολισμό του φίκου που έχουμε στο κλιμακοστάσιο.

Και βέβαια, αφού στολίσαμε το δέντρο, η μαμά, νομίζοντας ότι είχε φτιάξει τη Νίκη της Σαμοθράκης, έκανε σαφές πως δεν πρέπει με τίποτα να το αγγίζουμε ούτε να το κουνάμε ούτε να περνάμε από δίπλα του. Μαμά, πρώτον δεν χωράμε να περάσουμε από δίπλα του αφού είναι σφηνωμένο ανάμεσα σε καναπέ και πολυθρόνα.  Δεύτερον, επιτρέπονται οι φωτογραφίες;

Τρίτον, δεν νομίζω να σου συγχωρήσω ποτέ ότι δεν βάλαμε φάτνη.