Το δωμάτιο του μπέμπη

Επειδή πολύς λόγος γίνεται στο ίντερνετ για τα δωμάτια των παιδιών, έφτασε η ώρα να σας παρουσιάσω και το δικό μου δωμάτιο.

Το βασικό του θέμα είναι ο ‘αφηρημένος εξπρεσιονισμός’ ή, σε άπταιστα ελληνικά, οι ‘μουτζαλίτσες’. Η εκτέλεσή του θέματος δεν ήταν και τόσο εύκολη καθώς το εμπόριο δεν διαθέτει τέτοιες ταπετσαρίες, βάλε κι ότι ο Τζάκσον Πόλοκ έχει πεθάνει. Ανέλαβα λοιπόν δράση και ζωγράφισα εγώ τις μουτζαλίτσες στον τοίχο- πάντα με πολλή αγάπη.

Υπάρχουν, φυσικά, και παράπλευρα θέματα: αυτοκόλλητα πάνω σε αυτοκόλλητα, σκισμένα αυτοκόλλητα πάνω σε σκισμένα αυτοκόλλητα, ίχνη από πλαστελίνες, ίχνη από κόλλα, ίχνη από ίχνη…

Για τα έπιπλα, μετά από τρελή έρευνα 10 λεπτών, καταλήξαμε ικέα, γιατί θέλαμε να είναι μοναδικά και να μην τα έχει κανένα άλλο παιδάκι στην Ελλάδα και την Ευρώπη και γιατί λατρεύω το σκανδιναβικό ντιζάιν, το σκανδιναβικό κρύο και το σκανδιναβικό κεφτεδάκι.

Ένα σούπερ γλυκούλι πατημένο φωτιστικό συμπληρώνει αυτήν την όμορφη, σούπερ ατμόσφαιρα ενώ ο σωρός με τα παιχνίδια στο πάτωμα και τη ραφιέρα να χάσκει άδεια δίνει την ηρεμία και τη γαλήνη που κάθε μπέμπης χρειάζεται για να μεγαλώσει με ασφάλεια.

Σε μια έκρηξη μεγαλοψυχίας, δεν θα αναφερθώ καθόλου στο γεγονός ότι μοιράζομαι αυτό το γλυκούλι δωμάτιο με τη γλυκούλα αδελφή μου ενώ υπάρχει και ένα τρίτο δωμάτιο στο σπίτι όπου οι γονείς μου διατηρούν το γραφείο τους: έναν χώρο με άπειρα βιβλία που κανείς δεν διαβάζει ποτέ και έναν υπολογιστή στον οποίο σαχλαμαρίζουν όλη τη μέρα στο ίντερνετ- όταν δεν βλέπω χάιντι και μίκυ. Κατόπιν τούτων, το ότι  μοιράζομαι και εγώ τις νύχτες κάποιες ώρες το κρεβάτι τους, ας καταχωρηθεί ως απλή πράξη απόδοσης δικαιοσύνης.

 

Υγ1: εντάξει, θα κάνουμε ανακαίνιση. Υγ2: κατά βάθος, πάντα ονειρευόμουνα ένα δωμάτιο με θέμα ‘αυτοκινητάκια’ αλλά όταν έδειξα στη μαμά το κόκκινο κρεβάτι-αυτοκίνητο που ήθελα, έπαθε κρίση πανικού και έτσι όλοι συμβιβαστήκαμε με την αμέσως επόμενη επιλογή μου.

Το «καλοκαιράκι»

Ντάξει, το βαρέθηκα. Όλο ζέστη, αέρας, ζέστη, αέρας, ερ κοντίσιον. Το αυτοκίνητο καίει, το κάθισμά μου καίει, το μεταλλικό της ζώνης καίει, η άμμος καίει, το νερό στο παγουρίνο καίει… Μην βγεις στο μπαλκόνι, έχει ζέστη. Μην κάθεσαι κοντά στο ερ κοντίσιον, θα κρυώσεις. Μην πάμε στις κούνιες πριν τις 8, έχει ήλιο… Κι όταν πέφτει ο ήλιος -αλήθεια πού βρίσκει και πέφτει- τι, πήγε 8; Άντε να μαζευόμαστε σιγά σιγά για ύπνο… Περνάμε υπέροχα. Τουλάχιστον τον χειμώνα, φτιάχναμε και κανά χιονάνθρωπο, σπάγαμε λίγο τη μέρα, πέρναγε η ώρα.

Διακοπές με παιδιά

Έφτασε επιτέλους η ώρα να κανονίσουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Ετοιμάσαμε όλοι μαζί μια λίστα με ερωτήσεις και αρχίσαμε τα τηλέφωνα…

  • Μπαμπάς: Έχει σήμα HD, για να βλέπουμε καθαρά Ολυμπιακούς, κάθε μέρα;
  • Αδελφή μου: Πιάνει νικελόντεον;
  • Μαμά: Κλειδώνει η τηλεόραση;
  • Εγώ: Έκτός από μίνι, έχει και μίκυ μπαρ;
  • Μαμά: Ποιες οι διαστάσεις διπλού κρεβατιού σε junior, deluxe και executive σουίτα; Και στο στάνταρντ δίκλινο;
  • Μπαμπάς: Έχει τράπεζα;
  • Αδελφή μου: Προβλέπεται έκπτωση για 5ο άτομο (διευκρίνιση: η Μαρία είναι κάτω των δύο);
  • Εγώ: Έχει νεροτσουλήθρα στο μπαλκόνι; Στο δωμάτιο;
  • Μπαμπάς: Έχει υπηρεσία φύλαξης παιδιών 8 ώρες το 24ωρο;
  • Μαμά: Έχει υπηρεσία φύλαξης οικογένειας (μπαμπάς-παιδί-παιδί) 16 ώρες το 24ωρο;
  • Εγώ: Έχει υπηρεσία φύλαξης αδελφής 24 ώρες το 24ωρο;
  • Μαμά: Μπορώ να κάνω κόμπο πακέτο όλες τις θεραπείες σπα σώματος, προσώπου και ποδιών που παρέχετε, όλων των ασιατικών τεχνικών μαζί, κάθε μέρα;
  • Μπαμπάς: Έχει νομισματοκοπείο;
  • Αδελφή μου: Επιτρέπεται το μπάνιο στην πισίνα για παπάκια;
  • Εγώ: Επιτρέπεται το μπάνιο στην πισίνα χωρίς μαγιό;
  • Μπαμπάς: Έχει θέα στη θάλασσα;
  • Αδελφή μου: Έχει θέα στην πισίνα;
  • Εγώ: Έχει θέα στα αυτοκίνητα;
  • Μαμά: Έχει θέα στη θέα;
  • Αδελφή μου, εγώ: Περιλαμβάνονται οι φακές στο μενού; Κάθε μέρα;/ Πίνεται το νερό της πισίνας;/ Φτύνεται το νερό της πισίνας;

Οι υπεύθυνοι κρατήσεων δείχνουν κατανόηση- απαντούν σε όλες τις ερωτήσεις μας με υπομονή. Μας καλύπτουν όλες τις απαιτήσεις. Σχεδόν. Θα χρειαστεί να κουβαλήσουμε τις φακές απ’ το σπίτι.

Η γιορτή του μπαμπά, περίπου

Τόση ώρα προσπαθώ να γράψω ένα ποστ για τη γιορτή του πατέρα και δεν μπορώ καν να αποφασίσω αν μπαμπάς είναι ένας ψηλός άνθρωπος που βάζει μπαταρίες στα παιχνίδια, κοιμάται στον καναπέ και μας κάνει βαράκια ή ένας ψηλός τριχωτός άνθρωπος –μην φανταστείτε γιέτι ακριβώς- με συγκλονιστικά gadgets, γυναίκα και applications.

Οτιδήποτε από το να φτιάχνω κάρτα.

Αν ήξερες τις νύχτες μου

Αυτό που λένε για τα διπλά κρεβάτια -διευκρινίζω όχι υπέρδιπλα- ότι χωράνε μόνο δύο άτομα, κατά προτίμηση ενήλικα, δεν ισχύει. Προτείνω το ακόλουθο πείραμα σε εφτά απλά βήματα και θα καταλάβετε:

  1. Βγάζετε τα κάγκελα της κούνιας και από το μικρό παιδί της οικογένειας. Στο μεγαλύτερο, το λάθος το έχετε κάνει ήδη.
  2. Πηγαίνετε δυο-τρεις φορές το κάθε παιδί στο κρεβάτι του, αμέσως μόλις έρθει στο δικό σας, διαφορετική ώρα το κάθε παιδί, διαφορετική ώρα την κάθε νύχτα.
  3. Μην κοιτάτε την ώρα. Σας κάμπτει το ηθικό.
  4. Αρκετά, σταματήστε τώρα! Χτυπάτε τα πόδια και τα κεφάλια των παιδιών σας σε πόρτες και γωνίες -κοιμάστε όρθιοι! Και μη τα πετάτε από ψηλά στο κρεβάτι- ξυπνάνε. Ξανά.
  5. Απολαύστε τώρα και οι τέσσερις έναν υπέροχο ύπνο, με καύσωνα, στο διπλό –διευκρινίζω όχι υπέρδιπλο- κρεβάτι σας με κλωτσιές, μπουνιές, κουτουλιές, μαλλιά στο στόμα, πάνες στο κεφάλι, πόδια στο μαξιλάρι, κεφάλια στις πατούσες σας, πιπίλες στα στόματά σας, κροταλίσματα δοντιών, πατούσες στα στόματα, ελεύθερες πτώσεις –δικές σας- στο πάτωμα και όταν ξυπνήσετε το πρωί, ευχηθείτε ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο που δεν θα ξαναδείτε και την επόμενη νύχτα.
  6. Μια υπέροχη μέρα ξημερώνει. Αντιμετωπίστε την όπως-όπως.
  7. Βραδιάζει. Ξαναδείτε το ίδιο όνειρο. Με ελαφρές παραλλαγές σε ωράριο και συσχετισμούς…

Δεν κλαίω

Κάποτε έκλαιγα με το παραμικρό. Έχω σταματήσει να το κάνω τόσο συχνά και φοβάμαι μήπως μου μείνει κουσούρι. Ακούω τα μωρά της γειτονιάς να κλαίνε και ζηλεύω την ευτυχία τους. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να ανεβάσεις τη διάθεσή σου… Θα πρέπει να μου επιβάλω καθημερινά, κυλιόμενα τέταρτα κλάματος για να μου ξαναφέρω τη χαμένη μου ψυχική ισορροπία. Όχι ότι δεν κλαίω, αλλά δεν ΚΛΑΙΩ με την καρδιά μου, ουσιαστικά, full time, απεγνωσμένα, χωρίς λόγο, χωρίς έλεος και χωρίς σύνορα.

Μεγαλώνω. Συμβιβάζομαι. Χάνω το κλάμα μου. What’s next; Να δεις που η ζωή θα τα φέρει να βγάλω και την πάνα…

Το πρώτο μπάνιο

Φτυαράκια, κουβαδάκια, τσουγκράνες παραμερίστε για να περάσω…/ Μην παραμερίζετε και πολύ, δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να μπω./ Μου πέφτει το μαγιό./ Θέλω τσίσα -ας μου φορέσει κάποιος τη πάνα πάνω από το μαγιό για να τα κάνω. Καλά, θα τα κρατήσω./ Αλήθεια τώρα, ποιος είπε ότι το νερό της θάλασσας δεν πίνεται;/ Γιατί φοράω μόνο εγώ μπρατσάκια; Βγάλτε τα μου. Μάλλον, φορέστε όλοι τώρα μπρατσάκια! Καλά, τα βγάζω… Δεν βγαίνουν- Θα τα κρατήσω./ Η άμμος είναι η καινούρια θάλασσα./ Δεν θέλω καπέλο. Θα το κάνω κουβαδάκι./ Που είναι οι φάλαινες; Έστω οι φώκιες;/ Είμαι μια κινούμενη άμμος./ Ας οργανωθούμε, βρε παιδιά, να φτιάξουμε έναν πύργο της προκοπής./ Γιατί τόσες ξαπλώστρες; Όποιος θέλει να κοιμηθεί, ας καθόταν σπίτι του./ Τρώω άμμο με φράουλες./ Το πρώτο μπάνιο είναι μια αποτυχία- όπως όλα τα πρώτα.

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, θάλασσα είναι η τιμωρία που στέλνουν τα άτακτα παιδιά για να σκεφτούν για τρία λεπτά τη ζημιά που έκαναν. Και τα ξεχνούν για κάνα τρίωρο.