Μέχρι τα Δύο

Τι πρέπει να έχει κάνει ένας μπέμπης που τιμά την πάνα που φοράει μέχρι την ηλικία των 2 (συν-πλην).

  1. Να μην έχει μιλήσει.
  2. Nα έχει συνειδητοποιήσει ότι οι φράσεις ‘ούτε να το σκέφτεσαι’ και ‘μην τολμήσεις’ είναι απλώς ο τρόπος των γονιών του να εκφράζουν την αγάπη τους. Να ανταποδίδει, τολμώντας.
  3. Nα έχει φάει δύο τουλάχιστον φορές πλαστελίνη. Την πρώτη φορά κατά λάθος, τη δεύτερη για την υπέροχη γεύση της.
  4. Να έχει βγει για μία τουλάχιστον μέτρηση από τις καμπύλες ανάπτυξης. Ύψους, βάρους, αδιάφορο. Πάνω, κάτω, επίσης.
  5. Να έχει κάνει σκηνή έκρηξης θυμού σε δημόσιο χώρο κάνοντας τον κόσμο που έχει παιδιά να γνέφει με βλέμμα κατανόησης στους γονείς του και τον κόσμο που δεν έχει ευτυχή για τη σωστή του απόφαση.
  6. Να έχει βγει γυμνός στο μπαλκόνι διατυμπανίζοντας το κατόρθωμά του σε άπταιστα σανσκριτικά (ααμπά, ααντά, ααντι).
  7. Να έχει κλείσει οριστικά μέσα του το αμφιλεγόμενο θέμα του Άγιου Βασίλη. Να έχει καταλήξει ότι θα υποκρίνεται πως υπάρχει για να μην πληγώσει αδελφή και γονείς.
  8. Να έχει σπάσει ένα τουλάχιστον έξυπνο κινητό. Χαζά, περισσότερα.
  9. Να έχει κάνει τους γονείς του να μην μπορούν να αποφασίσουν αν πάσχει από διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, σύνδρομο διάσπασης προσοχής, υπερκινητικότητα ή αν είναι απλώς χαρισματικός.
  10. Να αρνείται πεισματικά να δει Σφουγγαράκη και Ντόρα. Να βλέπει μόνο τούρκικα και καλλιτεχνικό πατινάζ.
  11. Να έχει βάλει την τηλεόραση στη διαπασών προκαλώντας εγκεφαλικά σε ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Στις 5 το πρωί.
  12. Να ξυπνάει ανά ώρα καθ’ όλη τη διάρκεια του βραδινού «ύπνου». Να μένει ξύπνιος για ένα τέταρτο μέχρι να ξανακοιμηθεί για να ξαναξυπνήσει. Κάθε βράδυ. Για ένα εξάμηνο.
  13. Να μην έχει μιλήσει.

Το μπολ με τα δημητριακά

Λοιπόν, μαμά, για να συνεννοηθούμε: υπάρχει τομου έπεσε τα μπολ με τα δημητριακά κατά λάθος’, όπως και τοαναποδογύρισα το μπολ με τα δημητριακά επίτηδες’, ακόμα το ‘αναποδογύρισα το μπολ με τα δημητριακά και χόρεψα πάνω τους γιατί μου φάνηκε το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου’, ή το ‘αναποδογύρισα ξανά το καινούριο μπολ με τα καινούρια δημητριακά που μου ξαναέβαλες γιατί σπάω πλάκα να σε βλέπω να τα μαζεύεις ένα ένα από το πάτωμα και τα κρόσσια των χαλιών’ και, κυρίως, τοθα αναποδογυρίζω όσες φορές θέλω και όπου θέλω το μπολ με τα δημητριακά γιατί, frankly, σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο για τα απογεύματα που σαν σκύλος τρίβομαι στην πόρτα και κανείς δεν με πάει βόλτα στις κούνιες;’ Εκτός, πάλι, αν προτιμάς head banging.

I didn’t think so.

Η θέση του μπέμπη

Συμβουλές προς φίλους μπέμπηδες και μπέμπες ή Η θέση σου στην οικογένεια: οδηγίες χρήσης

Προς δευτερότοκους (η περίπτωσή μου): Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που πρέπει να παραιτηθείς οριστικά από τη διεκδίκηση της αποκλειστικής αγάπης των γονιών σου. Κοίταξε την αλήθεια κατάματα: κάποιοι μπέμπηδες έρχονται στον κόσμο με μια ασθένεια. Λέγεται ‘εκ γενετής δεύτερος’ και δεν την πιάνει κανένα εμβόλιο. Ξεφορτώσου, λοιπόν, κόμπλεξ κι ανασφάλειες και συμφιλιώσου με τη θέση σου στην οικογένεια – δεν έχεις κι άλλη επιλογή. Ώριμος πια, παίρνεις την εκδίκησή σου. Μην φανταστείς δράματα, κάνε τους μόνο να καταλάβουν πως όταν αποφάσισαν να σε κάνουν δεύτερο έπρεπε να πληρώσουν μαζί και το τίμημα. Δηλαδή, εσένα.

Προς πρωτότοκους:  Πρέπει να απολαμβάνεις κάθε στιγμή την αποκλειστική αγάπη των γονιών σου και να ξέρεις ότι γεννήθηκες με ένα σπάνιο προνόμιο: λέγεται ‘πρόλαβα’! Αν αποκτήσεις αδελφάκι νωρίς, αρνήσου απλώς το γεγονός και ευχήσου ότι το ίδιο θα κάνουν και οι άλλοι– δεν πιάνει, τσεκαρισμένο. Υπάρχουν άλλοι, ειρηνικοί τρόποι να τους αποσπάσεις την προσοχή– μην κάνεις χρήση βίας, είναι αναποτελεσματική. Δοκίμασε τις γνωστές μεθόδους: τραυλισμό, κατάθλιψη, επαναφορά μπουσουλητού, πάνας, πιπίλας κι όλων των κομμένων, αφαγία, αϋπνία- ήπιες τεχνικές διεκδίκησης των χαμένων… Αν παρόλ’ αυτά αυτοί έχουν αποφασίσει να σε μοιράζονται με την new entry της οικογένειας, σκέψου ότι τόσο καιρό ήσουν ο ένας και μοναδικός και παρηγορήσου μ’ αυτό: κανείς δεν θυμάται τον δεύτερο!

Είσαι δευτερότοκος και σου κάνουν αδελφάκι; Α, δεν είναι τίποτα! Είσαι απλώς παιδί-σάντουιτς… Πώς λέμε παιδί θαύμα; Καμία σχέση. Τα υπόλοιπα σε λίγα χρόνια, με τον ψυχολόγο σου…

Στην περίπτωση που γεννήθηκες πρώτος και παραμένεις πρώτος και τελευταίος, δεν θέλω να σε ξέρω.

Χαμένος χρόνος

Αν μια μέρα με κάλτσες είναι μια χαμένη μέρα,

μια μέρα χωρίς πιπίλα είναι μια χαμένη εβδομάδα.

Κι αν ξυπόλυτος

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου: έμαθα να βγάζω τις κάλτσες ΜΟΝΟΣ μου- το απόλυτο ορόσημο ανάπτυξης!

Όταν αγγίζω με τη γυμνή μου πατούσα το κρύο πάτωμα σκέφτομαι πως όλος ο κόσμος μου ανήκει. Δεν θα άλλαζα αυτή την αίσθηση με τίποτα στον κόσμο. Ίσως μόνο με το άγγιγμα του κρύου πατώματος και με τις δύο γυμνές μου πατούσες…

 

Τρέξε μπέμπη, τρέξε

Υπάρχει ένα παιχνίδι που το λένε τρέξιμο. Παίζεται, όπως και όλα τα παιχνίδια που σέβονται τον εαυτό τους, με έναν παίκτη. Οι κανόνες είναι αυτοί:

  1. Τρέχεις κρατώντας στο χέρι κάτι. Ένα κουτάλι, το κοντρόλ, ένα κινητό, το i-pad, ένα ποτήρι νερό. Πάντως, οπωσδήποτε κάτι. Στο άλλο, επίσης.
  2. Μπορείς να πίνεις νερό όσο τρέχεις.
  3. Μπορείς να κοιτάς πίσω όσο συχνά θέλεις.
  4. Αν βρίσκεσαι σε ανοιχτό χώρο, μη σταματήσεις ποτέ. Αν είσαι σε κλειστό, το όριο είναι ο πρώτος τοίχος που θα βρεθεί μπροστά σου. Μην προσπαθήσεις να περάσεις μέσα του- μάλλον δεν γίνεται. Βάλε τα χέρια σου για φρένο. Χωρίς να σου πέσει τίποτα- γίνεται.
  5. Κερδίζει αυτός που θα προκαλέσει τις περισσότερες κρίσεις πανικού στους γύρω του.

Όπερ μπέμπη δείξε

Πρώτα μας αναγκάζετε να μιλήσουμε και μετά μας λέτε πως σημασία δεν έχουν τα λόγια, αλλά οι πράξεις. Λες αύριο ‘Σ’ αγαπώ!’; ‘Να μου το δείξεις’, σου λέει… Ε, λοιπόν, αυτό κάνω! Θέλω τυρί, δείχνω ψυγείο. Θέλω δημητριακά, δείχνω ντουλάπι. Ή μάλλον, παίρνω μόνος μου το μπολ από το συρτάρι και κρατώντας το, δείχνω ντουλάπι. Θέλω άλλαγμα, δείχνω ποπό. Θέλω τηλεόραση; Την ανοίγω μόνος μου. Θέλω βόλτα, δείχνω πόρτα, μπουφάν και παπούτσια- η σειρά τυχαία. Θέλω αγκαλιά, σηκώνω τα χέρια. Και στο κάτω-κάτω αν το να μιλάς με τα χέρια δεν είναι ομιλία, γιατί δεν στέλνουμε και τους τροχονόμους για λογοθεραπεία;