Αγκαλιά

Όσο κι αν (δεν) μεγαλώνω, εξακολουθεί να είναι το καλύτερο μεταφορικό μέσο, αμέσως μετά την καλικούτσα, την καρέκλα με τις ρόδες και την τηλεόραση. Ποτέ μου δεν χώνεψα, βέβαια, το μάρσιπο αγκαλιάς- κάτι μου λέει και κανένα παιδάκι που δεν μοιάζει με καγκουρό.

Advertisements

Παιχνίδια παντού

Αν είχαν φτιαχτεί για να είναι τακτοποιημένα μέσα σε κούτες και θήκες φύλαξης δεν θα ήταν παιχνίδια. Θα ήταν χειμωνιάτικα.

Το ρολόι

Μερικές φορές, όταν βάζω τις φωνές, κλαίω ή πετάω ό,τι βρίσκω μπροστά μου στο πάτωμα, η μαμά αντί να βάλει κι εκείνη τις φωνές, να κλάψει ή να πετάξει ό,τι βρει μπροστά της στο πάτωμα όπως συνηθίζει, κοιτάει σιωπηλά κι επίμονα το ρολόι, σκεφτική. Εύχομαι να μην υπολογίζει από μέσα της πόσες ώρες απομένουν μέχρι τον βραδινό μου ύπνο…

Απάντηση σε επίμονη κυρία

Ευχαρίστως εγώ να κάνω την πάπια, την κότα και τη γατούλα- αν εσείς κάνετε το ιγκουάνα, τη διοπτροφόρο αρκούδα και τον δράκο του Κόμοντο.

Ανησυχία

Τον τελευταίο καιρό με απασχολεί έντονα η σκέψη μήπως, περνώντας τα χρόνια, καταλήξω να πατήσω το πρώτο κουμπί που θα βρεθεί μπροστά μου.

Μισές σκέψεις

Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσα να περάσω τη μισή μου ζωή αναβοσβήνoντας το φως στο δωμάτιο των γονιών μου. Την άλλη μισή, αναβοσβήνoντας ένα οποιοδήποτε φως ενός οποιουδήποτε δωματίου.

Μίλα

Όλοι στην οικογένεια έχουν λυσσάξει να μιλήσω. Και πες νε-ρό μπέμπη, πες μπι-σκό-το, πες τυ-ρι… Πρώτον, θα μιλήσω όταν θέλω να μιλήσω. Δεύτερον, πιστεύω σε ένα φυσικό τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων με νεύματα, άναρθρες κραυγές, σήματα μορς και παντομίμα. Ίσως και τυφλόμυγα.