Ούτε κιχ

Απόλυτη ησυχία. Οι γονείς μου νιώθουν τόσο ευτυχισμένοι που ενώ στο πίσω, στο μπροστά και στο γύρω-γύρω μέρος του μυαλού τους ξέρουν πως είναι ανησυχητική, αφήνονται στη σιωπηλή μελωδία της και παρακαλούν να κρατήσει λίγο ακόμα… Μέγα λάθος! Θα έπρεπε να (με) ξέρουν καλύτερα! Γιατί τα τελευταία 5 λεπτά βρίσκομαι στο μπαλκόνι και

  • Έχω αδειάσει όλη σχεδόν τη γλάστρα από το χώμα της στο πάτωμα.
  • Το χώμα αυτό βρίσκεται πια στα μαλλιά μου, στα νύχια μου, στην πάνα μου, στις τσέπες μου, στο στόμα μου.
  • Έχω ανέβει στο τραπέζι του μπαλκονιού, αφού ανέβηκα στην καρέκλα και πειράζω κάτι χαζά φυτά που τα λένε κακτάκια. Δεν τσιμπάνε τόσο όσο μου έχουν απαγορεύσει να τα αγγίζω.
  • Έχω ανοίξει τη βρύση μετατρέποντας το πεσμένο χώμα σε λάσπη. Την  πατάω και πέφτω… Δεν πόνεσα. Είμαι καφέ.
  • Διπλώνομαι στο λάστιχο και πέφτω. Δεν πόνεσα. Το λάστιχο, μπορεί.
  • Τώρα θα κλάψω.
  • Όλα τα παραπάνω.

Συμπέρασμα: Ποτέ γονιός δεν είδε καλό από παρατεταμένη, απόλυτη ησυχία. Ή αλλιώς: αγαπητοί γονείς, όταν η σιωπή σας φαίνεται ύποπτη, είναι.

Το ντύσιμο

Το ντύσιμο είναι από τις αγαπημένες μου ασχολίες. Οι γονείς μου, όμως, δεν φαίνεται να το απολαμβάνουν το ίδιο. Αναρωτιέμαι γιατί. Μήπως γιατί…

  • Για κάθε ρούχο που φοράω, τρέχω σφαίρα στο σαλόνι;
  • Για κάθε ρούχο που φοράω, βγάζω ένα ρούχο;
  • Το ντύσιμο λαμβάνει χώρα σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού και το μπαλκόνι;
  • Σέρνω τα ρούχα στο πάτωμα;
  • Γελάω σατανικά μετά από κάθε αποτυχημένη απόπειρα να μου βάλουν ένα ακόμα ρούχο;
  • Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν το ντύσιμο είναι κυνηγητό ή κρυφτό;
  • Ανεβαίνω μετά με τα παπούτσια στο κρεβάτι για επιστέγασμα;

Αν ισχύουν όλα αυτά, φαντάζομαι ότι τώρα έχουν κι έναν ακόμα λόγο να αγαπούν το καλοκαίρι…

Διάλογος

Παίρνω το βιβλίο της Ντόρας, τη δείχνω, μετά δείχνω την τηλεόραση, λέω γκογκό κρατώντας το κοντρόλ στα χέρια κι εννοώ «θέλω να δω Ντόρα». Αυτές είναι οι απαντήσεις της μαμάς, που βλέπει κάτι άλλο στην τηλεόραση:

  • -Η Ντόρα κοιμάται.
  • -Η Ντόρα κάνει νάνι.
  • -Η Ντόρα θα ξυπνήσει μετά.
  • -Η Ντό-ρα κάνει νάνι, νά-νι.
  • -Η Ντόρα είναι κουρασμένη.
  • -Η Ντόρα είναι άρρωστη.
  • -Η Ντόρα είναι στο νοσοκομείο.
  • -Η Ν-τ-ό-ρ-α κάνει ν-ά-ν-ι.
  • -Φέρε μου το κοντρόλ να στη βάλω.

Μπορείτε, φαντάζομαι, να μαντέψετε τι γινόταν στα ενδιάμεσα…

Προειδοποίηση

Την επόμενη φορά που μία ακόμα κυρία στο σουπερμάρκετ κοιτάξει με οίκτο τη μαμά μου και της πει «Μην ανησυχείτε… Θα τα πει όλα μαζεμένα» ενώ εγώ ξέρω ότι θέλει να πει «Ανησυχήστε! 21 μηνών και ακόμα δεν έχει μιλήσει;» θα της πετάξω όλες τις ντομάτες μαζεμένες στο κεφάλι!

Toy Story

Όποιος έχει δει την ταινία “Η ιστορία των παιχνιδιών” θα ξέρει ότι τις ώρες που κοιμόμαστε, τα παιχνίδια ζουν μια δική τους, παράλληλη ζωή με τη δική μας. Καμία φορά που ξυπνάω κι εγώ τα βράδια, τα έχω δει να παντρεύονται, να  κάνουν παιδιά, να κάνουν τραπέζια, να χορεύουν, να μαλώνουν, να παίζουν κρυφτό στα συρτάρια μου.

Γι’ αυτό δεν μαζεύω ποτέ τα παιχνίδια μου πριν κοιμηθώ. Έχετε δει ποτέ τακτοποιημένα παιχνίδια να κάνουν γλέντια τρικούβερτα;

Βόλτα με το αυτοκίνητο

Όταν γυρνάμε από βόλτα μεσημέρι και μ’ έχει πάρει ο ύπνος στο αυτοκίνητο, οι γονείς μου καταστρώνουν ολόκληρο σχέδιο πώς θα με βγάλουν από το καρεκλάκι και θα μ’ ανεβάσουν στο σπίτι χωρίς να ξυπνήσω για να κερδίσουν ένα ακόμα μισάωρο ησυχίας- αν το ευτυχίας πέφτει πολύ. Θέλω να τους διαβεβαιώσω πως άδικα προσπαθούν.

Αν θέλουν να κερδίσουν ένα ακόμα μισάωρο ησυχίας -αν το ευτυχίας πέφτει πολύ- θα πρέπει να το περάσουμε όλοι μαζί στο αυτοκίνητο γυρνώντας γύρω γύρω το τετράγωνο ή αν πιάσουμε και Αττική Οδό, ακόμα καλύτερα. Κι αν η βόλτα καταμεσήμερο στην Αττική Οδό δεν είναι ακριβώς το όνειρό τους, να τους υπενθυμίσω -αφού προτείνω και την Κηφισίας- ότι Μπέμπης είναι αυτό που τους συμβαίνει όταν είναι απασχολημένοι κάνοντας άλλα σχέδια.

Βραδινός «ύπνος»

Οι γονείς μου σπάνε το κεφάλι τους να καταλάβουν αν ο λόγος που ξυπνάω τα τελευταία βράδια και κλαίω είναι α) επειδή βγάζω δόντια (που βγάζω) β) επειδή με καίει το σύγκαμα (ισχύει) ή γ) επειδή έχω ωτίτιδα (σωστό). Λες και δεν φτάνει απλά και μόνο ότι θέλω να πάω στο κρεβάτι τους…

Αναρωτιέμαι, επίσης: αν πας στο Παίδων επειδή κουτσαίνεις (καλά, πότε και πού χτύπησε το παιδί;) και βγαίνεις με διάγνωση ωτίτιδας, αυτό δεν σε κάνει τουλάχιστον αλλοπρόσαλλο; Και το παίρνω ως κομπλιμέντο.