Τι μου έμαθαν 3 χρόνια πρωινού ξυπνήματος

  1. Όσο πιο νωρίς σηκώνεσαι, τόσος περισσότερος χρόνος σου μένει για δράση. Ποιον κοροϊδεύω; Όσο πιο νωρίς σηκώνεσαι, τόσο περισσότερο την σπας στους άλλους. Που είναι το ίδιο.
  2. Όσες φορές κι αν έχεις ξυπνήσει ή σηκωθεί τη νύχτα, είσαι πάντα ξεκούραστος το πρωί.
  3. Πάντα.
  4. Φυσικά, το ίδιο ΔΕΝ ισχύει και για τους μεγάλους.
  5. Οι μεγάλοι -άκου να δεις τώρα- δεν έχουν όρεξη για παιχνίδι το πρωί. Και για ομιλία. Ιδίως αν δεν έχουν πιει καφέ.
  6. Και μέχρι ο καφές να φτάσει στη μέση, επίσης.
  7. Προτίμησε, λοιπόν, να τους κάνεις ερωτήσεις που επιδέχονται μονολεκτικές απαντήσεις. Π.χ: Τι μέρα είναι σήμερα; Τι ώρα είναι; Και μόνο μέχρι τρεις φορές την ίδια ερώτηση. Μετά, γίνεται επικίνδυνο.
  8. Όχι, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πάρεις απάντηση αν ρωτήσεις: Γιατί είναι Πέμπτη ή γιατί είναι 07.30; Και δεν θέλεις να δεις αυτό το βλέμμα στα μάτια τους…
  9. Πάντα.
  10. Μην τους αντιμετωπίσεις, όμως, τώρα. Είναι άοπλοι. Δώσε τους ακόμα ένα τέταρτο και αντιμετώπισε τους πια σαν ίσος προς ίσον.
  11. Αστειεύομαι. Αντιμετώπισέ τους τώρα που είναι άοπλοι. Δώσε τους τη χαριστική βολή. Δεν έχει σημασία η αιτία. Μπορεί να είναι ότι το μπιμπερό δεν έχει γεμίσει μέχρι απάνω, ότι μια σταγόνα γάλα χύθηκε στο χέρι σου, ότι το παιδικό διακόπηκε για διαφημίσεις. Δεν έχει σημασία…
  12. Απλώς, κλάψε.
Advertisements

Καθαρός, πια

Εκπαίδευση τουαλέτας: Απολογισμός- εντυπώσεις, τρεις εβδομάδες μετά. Ανοιχτή επιστολή στους γονείς μου.

  • Ναι, ήταν τόσο απλό.
  • Πλάκα κάνω. Απλώς ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.
  • Και το πλήρωμα της βαρεμάρας… Βαρέθηκα τη μίρλα σας. Ναι, και το λέω εγώ αυτό.
  • Τι καταλάβατε τώρα;
  • Πάντως τίποτα από όλα αυτά που λέγατε δεν ισχύει. Ούτε πιο μεγάλος νιώθω, ούτε πιο καθαρός, ούτε πιο γρήγορα γίνεται, ούτε πιο εύκολα.
  • Υπερτιμημένη έννοια και η στεγνότητα.
  • Νομίζω ότι αν είχατε ακολουθήσει την τακτική της γκρίνιας και του κηρύγματος από την πρώτη μέρα, το θέμα θα είχε λυθεί την επόμενη.
  • Ναι, ήθελα πίεση.
  • Είναι και τι ταιριάζει στον καθένα. Δώσε μου εμένα ελευθερία και περιθώρια επιλογής, και στα κάνω και στο πιάτο.
  • Εξαρτάται όμως την πίεση. Μιλάω για μία συγκεκριμένη δόση πίεσης που αν την υπερβείτε, μέχρι που τα κρατάω και κανένα μήνα, ενώ αν δεν την αγγίξετε, ξεχνιέμαι και τα κάνω παντού. Ξέρετε τώρα…
  • Επίσης, άλλες φορές ήθελα πίεση, άλλες απλώς υπενθύμιση κι άλλες να μην κάνετε την παραμικρή νύξη. Που να το ξέρατε; Να μυρίσετε τα δάχτυλά σας, τι με νοιάζει;
  • Όχι, θα κάτσουμε εδώ μέχρι να μου έρθουν.
  • Ποιος είπε ότι δεν πάμε με το i-pad στην τουαλέτα; Προτιμάτε να διαβάζω τις ετικέτες από τα απορρυπαντικά;
  • Χειριστικός εγώ; Αυτό καταλάβατε; Έπρεπε να σας έχω κανά χρόνο με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι να δείτε τι θα πει χειριστική συμπεριφορά.
  • Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να το κάνουμε τooooόσο θέμα.
  • Ως προς τα ατυχήματα, τώρα. Δηλαδή εσάς δεν σας έχει τύχει ποτέ να σας έρχονται, χωρίς να σας έρχονται;
  • Κάτι πρέπει να γίνει και με τη βραδινή πάνα. Μην μου τη βάζετε αφού κοιμηθώ για να μην τη δω, αφού την βλέπω το πρωί που ξυπνάω και την τραβάω. Λέτε να νομίζω ότι φύτρωσε; Φυσικά και είναι πάντα γεμάτη.
  • Και μια συμβουλή. Μία είναι η υπέρτατη αρετή: η υπομονή. Ναι, και το λέω εγώ αυτό.
  • Επίσης, παίρνω όρκο ότι τα αυτοκόλλητα επιβράβευσης είναι για εσάς -εγώ τα βαριέμαι θανάσιμα. Τύπου, τα κατάφερα κι αυτή τη φορά να μην ξανασκουπίσω τσίσα από το πάτωμα – αξίζω αυτοκόλλητο!
  • Αλήθεια τώρα, μετά από έναν μικρό απολογισμό, ποιος έκανε καψώνι σε ποιον, όλο αυτόν τον καιρό;
  • Όχι, πάντως, ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά υπάρχει πάντα και η δυνατότητα- διαπραγματευτικό χαρτί του πισωγυρίσματος.
  • Ποιο είναι το επόμενο βήμα τώρα; Τα κόβουμε τελείως;

First World Problems- για νήπια

  1. Η κούνια πάει μέχρι ένα σημείο και μετά κατεβαίνει. Θέλεις να κάνει μία πλήρη περιστροφή. Με εσένα μέσα. Παιδική χαρά, σου λέει μετά.
  2. Ο κύκλος ζωής μιας μπαταρίας είναι απελπιστικά μικρός.
  3. Μάρτυς μου ο-χωρίς-μπαταρία-Μίκυ, μόλις μεγαλώσω θα γίνω εξπέρ στο άλλαγμα μπαταρίας.
  4. Ο κύκλος ζωής μιας πάνας είναι απελπιστικά μικρός.
  5. Μάρτυς μου η sudocrem, μόλις μεγαλώσω θα μου αφήνω την πάνα από το πρωί ως το βράδυ σερί.
  6. Θες να σου κάνουν φούσκα και με την καραμέλα.
  7. Δεν σβήνει η ξύστρα.
  8. Δεν ξύνει η γόμα.
  9. Θες να μένουν οι μαρκαδόροι ανοιχτοί χωρίς να ξεραίνονται.
  10. Δεν έχεις αποφασίσει σε ποιο κρεβάτι θα κοιμηθείς σήμερα.
  11. Δεν έχεις αποφασίσει αν θα κοιμηθείς σήμερα.
  12. Θες να φοράς τα παπούτσια σου με μόνο κριτήριο ποιο βρέθηκε μπροστά από κάθε πόδι.
  13. Δεν υπάρχουν δεξιά και αριστερά παπούτσια. Μόνο παπούτσια.
  14. Μπερδεύεις τα νούμερα με τα γράμματα. Το 3 με το ε. Το 1 με το ι. Μόνο εσύ το βλέπεις;
  15. Και τι είναι νούμερα; Και τι γράμματα; Πιστεύεις ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να ξεκινήσει από τον παιδικό σταθμό.
  16. Σου την σπάνε τα ιντεράκτιβ παιδικά. Πιστεύεις ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να ξεκινήσει από την Ντόρα.
  17. Δεν θες παγωτό χωνάκι, ούτε παγωτό κυπελάκι, θες μόνο παγωτό ξυλάκι.
  18. Από το παγωτό ξυλάκι τρως μόνο την επικάλυψη σοκολάτας. Και δεν λέγεται επικάλυψη σοκολάτας. Λέγεται «γύρω-γύρω».
  19. Λίγο από το «γύρω-γύρω» πέφτει στο χαλί (δεν σε νοιάζει), λίγο από το άσπρο στην μπλούζα σου (επίσης) και λίγο στα χέρια σου (εντάξει), ενώ όσο δεν σκούπισες με το μανίκι παραμένει στην εξωτερική γωνία των χειλιών σου- τρελαίνεσαι.
  20. Δεν έχεις όσα παιχνίδια θα ήθελες. Έχεις περισσότερα.
  21. Μάλλον μέχρι τα τρία σου δεν θα έχεις καταφέρει να αποκτήσεις ένα αληθινό αυτοκίνητο. Ή έστω τρένο. Νιώθεις αποτυχημένος.
  22. Αδυνατείς να καταλάβεις γιατί, για να αρχίσει η επιχείρηση ‘κόψιμο πάνας’, πρέπει να φύγουν τα χαλιά.
  23. Αδυνατείς να καταλάβεις οτιδήποτε έχει σχέση με το κόψιμο πάνας. Δεν σε αφορά.
  24. Αναπολείς τα χρόνια που αρκούσε ένα απλό ‘κακό!’ ή ‘ποτέ!’ για να σε προειδοποιήσουν για κάτι. Τώρα σου απομαγνητοφωνούν έκθεση ιδεών.
  25. Βλέπεις παλιά βίντεο με εσένα και την αδελφή σου και θες να μπεις μέσα. Πιάνεις την οθόνη. Σου εξηγούν ότι αυτό δεν γίνεται. Ναι, όπως δεν γινόταν να πάμε στο πάρκο, νύχτα. Και πήγαμε. Και όπως δεν γινόταν να γράψω στον τοίχο, μέρα. Και έγραψα.
  26. Γιατί κάθε φορά που μπαίνω στο σαλόνι και βλέπουνε Game of Thrones, το κάνουνε pause; Τι στο καλό, κεφάλια κόβουνε;