Λιχουδιές

Ανακάλυψα πρόσφατα μια καινούρια λιχουδιά που έρχεται να προστεθεί σε όλα τα νόστιμα που έχω δοκιμάσει κατά καιρούς: πλαστελίνη, καστανόχωμα, χνούδι χαλιού, άμμο θαλάσσης. Λέγεται κρέμα για σύγκαμα ή κάτι τέτοιο και είναι γνωστή στους περισσότερους μπέμπηδες που σέβονται τις πάνες τους.

Περιγραφή: Είναι κρέμα, άρα τρώγεται. Δεύτερον, είναι άσπρη, κολλώδης και παχύρευστη: θυμίζει ρυζάλευρο– πολλοί θα έλεγαν και ασβέστη, αλλά εγώ επιμένω στο ρυζάλευρο. Άρα τρώγεται. Τρίτον, αρκεί μια πολύ μικρή ποσότητα για να χορτάσεις και έτσι κάνεις οικονομία στην οικογένεια. Επίσης, την τρως απευθείας από το σωληνάριο ή το κουτί της και με τα χέρια- δεν λερώνεις πιάτα, κουτάλια, πιρούνια, σκέφτεσαι τη μαμά.

Κυρίως, απαγορεύεται να τη φας. Άρα τρώγεται.

Advertisements

Το ερωτηματολόγιο του Μπέμπη, part 1

  1. Πώς σε λένε; Όσο φαίνομαι!
  2. Πόσων χρονών είσαι; «Ποτέ μην εμπιστεύεσαι μπέμπη που μπορεί να σου αποκαλύψει την ηλικία του, γιατί μπορεί να σου αποκαλύψει τα πάντα!»
  3. Έχεις αδέλφια; Έχω μία αδελφή κι αυτό βγαίνει… στα σπρωξίματα που κάνουμε ο ένας στον άλλο- μερικές φορές και στις αγκαλιές.
  4. Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό; Το φαγητό αλλοιώνει τη γεύση.
  5. Τι σε ξυπνάει κάθε μέρα; Η σκέψη ότι δεν χρειάζεται να μιλήσω.
  6. Τι εκτιμάς σ’ έναν φίλο; Το να μπορούμε να παίζουμε μαζί, μόνος του στο διπλανό δωμάτιο.
  7. Ποια αρετή εκτιμάς περισσότερο σ’ έναν άνδρα; Το ύψος του.
  8. Και σε μία γυναίκα; Την αγκαλιά της.
  9. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος; Η ηλεκτρική σκούπα, ακόμα.
  10. Ποιο είναι το αγαπημένο σου μότο; ‘Δεν έχει σημασία πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες φορές θα σε σηκώσουν…’

Ένας υπέροχος κόσμος

Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν δεν υπήρχαν ώρες φαγητού, αν οι πρίζες δεν είχαν ασφάλειες, αν σκουπιζόμασταν μόνο στα μανίκια και τον καναπέ, αν τα i-pads είχαν κουμπιά, αν τρώγαμε από κάτω ό,τι τρώγεται και ό,τι δεν τρώγεται, αν η βραδινή ώρα του ύπνου ήταν το πρωί, αν μιλούσαμε για πρώτη φορά στα δέκα, αν η αδελφή μας πήγαινε εσωτερική σε παιδικό σταθμό της Ελβετίας, αν το χερούλι της πόρτας κόνταινε και βγαίναμε επιτέλους από το σπίτι…

Τι φοβάμαι

Το πιστολάκι για τα μαλλιά, το σκοτάδι, ένα κόσμο χωρίς κουμπιά, την ηλεκτρική σκούπα, τα γεμάτα πιάτα, τα ζιβάγκο, τις μεγάλες προτάσεις, ένα συγυρισμένο δωμάτιο, τις δύσκολες λέξεις, την τσουλήθρα, την ώρα του ύπνου.

Άρρωστος

Τα κατάφερα. Αρρώστησα κι εγώ, που θα πει:

  • βραδινός ύπνος στο διπλό με τη μαμά (οκ!) και τον μπαμπά στο καναπέ (super!)
  • επίσημη αφαγία
  • ξεκάλτσωτος για 5 ολόκληρα λεπτά
  • bonus χρόνο αγκαλιάς
  • την αδελφή μου σε δεύτερο πλάνο
  • τύψεις γονιών που μου φωνάζουν επειδή έχυσα τον καφέ ή οτιδήποτε αν χύνεται
  • full time παιδικά- αν μου άρεσαν
  • extra πάτημα κουμπιών φούρνου μικροκυμάτων και συμβατικού φούρνου μαζί
  • απεριόριστο χρόνο αποενοχοποιημένης γκρίνιας
  • πιπίλα, πιπίλα, πιπίλα

Θα ήθελα τόσο πολύ να πω στους γονείς μου να μην στεναχωριούνται που είμαι άρρωστος- που αλλού θα βρω όμως δωρεάν κλόουν σε πρωινή, λαϊκή απογευματινή και διανυκτερεύουσα βάρδια; Και, μάλιστα, στον χώρο μου;

Αλήθειες

Έχω πια κι εγώ καταλήξει. Καλώδια, διακόπτες, κοντρόλ, κλάμα, κλειδιά, γλείψιμο τζαμιών, βγάλσιμο κάλτσας, χτύπημα του κεφαλιού στο πάτωμα, άνοιγμα κατάψυξης, μια ολόκληρη μέρα αφαγίας: οι μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής είναι απαγορευμένες.