Η αδελφή μου κι εγώ

Νιώθω πολύ τυχερός που έχω την, κατά δύο χρόνια σχεδόν μεγαλύτερη, αδελφή μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτήν, για τους παρακάτω λόγους:

36

1. Καταρχάς, έχω ενδιαφέρουσα προσωπική ζωή. Της αδελφής μου. Πηγαίνω στα πάρτι των συμμαθητριών της, στις επιδείξεις του μπαλέτου της, στις παραστάσεις του σχολείου της. Ζω έντονα. Τη ζωή της άλλης.

2. Μετά, ζω μια ζωή με εκπλήξεις. Ήξερα ακριβώς από πριν σε ποιο σχολείο θα πάω (γιατί πηγαίναμε εκεί τα 2 τελευταία χρόνια καθημερινά την αδελφή μου), ποια θα είναι η τάξη μου, η δασκάλα μου και σε ποια κρεμάστρα θα κρεμάσω την τσάντα- της αδελφής μου (είχε και γαλάζιο, δεν είχε πάθει τίποτα, την κρατήσαμε). Τι, δεν είναι έκπληξη τι ρούχα θα φοράω κάθε μέρα;

3. Παίρνω όλα σχεδόν τα πράγματα από δεύτερο χέρι. Παιχνίδια, καρότσι, κάθισμα, γιογιό, μπιμπερό, κρεβάτι, δωμάτιο, κάλτσες. Συμβάλω έτσι στην οικονομία της οικογένειας για να μαζέψουν λεφτά να ξαναπάρουν κάτι για την αδελφή μου ώστε να το πάρω εγώ μετά από δεύτερο χέρι.

4. Έχω σαφώς λιγότερες φωτογραφίες και βίντεο. Έλα μωρέ τώρα, τι να τα κάνεις, πιάνουν χώρο και στον σκληρό- με βλέπω στη φωτό του βιβλιαρίου, με βλέπω και στον καθρέφτη, θα με δω και στη φωτογραφία της ταυτότητας.

5. Έχω καταρρίψει στην πράξη τον μύθο ότι υπάρχουν κοριτσίστικα και αγορίστικα παιχνίδια και παιδικά. Όταν είσαι απασχολημένος με χέλοου κίτι, μπίντος και τζελάρτι, φυσικά και πιστεύεις ότι μπεν τεν και κορμίτι είναι μάρκες δημητριακών. Και ότι το κινόα είναι ο νέος σούπερ ήρωας της Ντίσνεϊ.

6. Δεν μου ανήκαν –μέχρι φέτος που πήγα σχολείο, τουλάχιστον- ούτε οι αρρώστιες μου. Κόλλαγα τις ιώσεις της αδερφής μου, που έφερνε από τους συμμαθητές του σχολείου της. Α, και έχω –φυσικά- τη δική της παιδίατρο.

7. Μου ανήκει δικαιωματικά το κάθισμα στο καρότσι του σουπερμάρκετ, όμως. Να σταθούμε, εδώ.

8. Εννοείται ότι δεν θα άλλαζα την αδελφή μου με τίποτα. Θα την έβαζα όμως -διάολε- να γεννηθεί δυο χρόνια μετά από μένα..

Photo Via

Advertisements

Τριών: η κατάρριψη των μύθων.

  1. Η εποχή που άνοιγες ένα ντουλάπι σαν να άνοιγες μια πόρτα στον κόσμο έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.
  2. Εξακολουθείς να μην έχεις πρόσβαση σε κόκα-κόλα, κόλα, ψαλίδι και συρραπτικό.
  3. Διακόπτες και κουμπιά έχουν χάσει τις μαγικές τους ιδιότητες. Ξαναγίνονται πλαστικά, μικρά εξογκώματα σε επιφάνειες.
  4. Ανοίγεις το καπάκι ενός τάπερ για να πάρεις από μέσα την τυρόπιτα και όχι για να βάλεις τα κλειδιά του αυτοκινήτου, του σπιτιού, το κινητό, την κάρτα ανάληψης, τα dvd και το dvd -κι όμως χωράει- player.
  5. Τα κλειδιά ανοίγουν και κλείνουν πόρτες. Δεν ανοίγουν και κλείνουν πύλες σε μυθικές διαστάσεις.
  6. Τα χώματα από τις γλάστρες δεν είναι χέμο. Είναι χώματα από τις γλάστρες. Επομένως, δεν τρώγονται. Υποθέτω.
  7. Δεν ανεβοκατεβαίνεις πια σκάλες. Παραείναι βαρετό.
  8. Ανεβοκατεβαίνεις στο τραπέζι. Παραείναι επικίνδυνο ακόμα, ευτυχώς.
  9. Ανεβαίνεις μόνος σου την τσουλήθρα. Ανάποδα.
  10. Φοράς μόνος σου τα παπούτσια σου. Ανάποδα.
  11. Λες το όνομά σου. Λες την ηλικία σου. Σπάνια πέφτεις μέσα. Και στα δύο.
  12. Αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά ανάμεσα στα υλικά. Το πλαστικό δεν σπάει. Το γυάλινο σπάει. Όχι πάντα, ωστόσο. Το τσεκάρεις καθημερινά.
  13. Κάνεις τραμπάλα με άλλο παιδάκι. Όχι με δύο χέρια που σε πάνε πάνω κάτω.
  14. Όταν λες «ζεσταίνομαι», σπάνια εννοείς «κρυώνω».
  15. Όταν λες «αύριο», συνήθως εννοείς «χθες».
  16. Δεν πίνεις συνειδητά νερό από τη θάλασσα.
  17. Δεν τρως συνειδητά άμμο από τη θάλασσα.
  18. Δεν τρως συνειδητά.

Πώς (δεν) έκοψα την πάνα

  • Πρώτη μέρα: Η μαμά μου φέρνει τέσσερα βρακάκια για να διαλέξω ποιο θέλω να φορέσω. Διαλέγω ένα με το σκούμπι ντου. Μέχρι το τέλος της ημέρας τα έχω φορέσει όλα, έχω φορέσει 3-4 της αδερφής μου –κάτι μπλε, μην φανταστείτε- και έχω ξαναφορέσει και τα τέσσερα δικά μου που έχουν ήδη πλυθεί και στεγνώσει στην απλώστρα- άγιος ελληνικός ήλιος.
  • Η μαμά έχει κατεβάσει κάτω όλο το ίντερνετ και διαβάζει. Εϊ, μάνα, μας τέλειωσε το ένστικτο;
  • Γιατί μου στύβουν συνέχεια πορτοκαλάδα;
  • Μην λέτε από εδώ κι από κει ‘έχουμε και μερικά ατυχήματα’. Καταρχάς, έτσι, για την ιστορία, «έχουμε μόνο ατυχήματα». Και έπειτα, αν τρακάρουμε στο δρόμο, τι θα πείτε; «Μας έφυγαν τα τσίσα»;
  • Όχι, δεν θα εξαντληθεί η υπομονή σου από την τρίτη μέρα. Έχουμε ολόκληρο καλοκαίρι μπροστά μας…
  • Εντάξει έκανα τσίσα στο γιογιό. Μπορώ να έχω τώρα πίσω το μπεμπιλίνο μου;
  • Τι πίνακας επιβράβευσης και αηδίες. Εγώ θέλω αεροπλάνο. Αληθινό.
  • Τέσσερα βρακάκια; Μα καλά, τι σκεφτόταν;
  • Επίσης, δεν είναι τι λένε τα λόγια σου, είναι τι λες από μέσα σου. Λες ‘δεν πειράζει, την άλλη φορά θα κάνουμε τα τσίσα στο γιογιό’, αλλά από μέσα βράζεις. Εγώ κρατάω το βράσιμο.
  • Σφίξου εσύ.
  • Τώρα μου δίνουν και πορτοκαλάδα από κουτάκι. Ακούγεται σοβαρό.
  • Όχι δεν θέλω να κάνω κακά όρθιος στη μπανιέρα! Τι στο καλό, κι αυτό στο ίντερνετ το είδε;
  • Θετική σκέψη, μαμά. Δεν λειτουργεί, αλλά τουλάχιστον κρατάει μακριά το σιχτίρισμα.
  • Τι έγινε, καταργήθηκαν ξαφνικά όλα τα θέματα συζήτησης; Ας μιλήσετε για τα προβλήματα ύπνου μου, για τα φαγητά που δεν τρώω… Υπάρχουν τόσο ενδιαφέροντα ακόμα βαρετά θέματα συζήτησης.
  • Σας φαίνομαι για νήπιο που πείθεται απλώς με επιχειρήματα;
  • Σας φαίνομαι για νήπιο που πείθεται με οτιδήποτε;
  • Φυσικά και με την πιπίλα ήταν πιο εύκολο. Αλλά δεν υπάρχει Νεράιδα των Σφιγκτήρων, ε;
  • Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Έπρεπε να πάρει την παιδίατρο για να το μάθει; Έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για την μάνα μου. Όχι ότι ήμουν και ποτέ σίγουρος…
  • Το ξέρω έχετε σκαρφιστεί ό,τι κόλπο υπάρχει, εκβιασμούς, δωροδοκίες. Keep trying. Μπορείτε και καλύτερα.
  • Ναι, είναι τόσο δύσκολο.
  • Ναι, τα αγοράκια μαθαίνουν πιο αργά, διαβάζεις κι ακούς. Τώρα έγινα και statistics.
  • Πάλι συζητάτε μπροστά μου για το θέμα. Πρώτον, τα τσίσα μου κάνω απάνω μου, δεν κουφάθηκα κιόλας. Δεύτερον, ποια λέξη από το «μην επανέρχεστε συνέχεια στο θέμα γιατί τον μπλοκάρετε» που διάβασες στο ίντερνετ, δεν κατάλαβες;
  • Ωχ, έκανα κατά λάθος τσίσα στο γιογιό!
  • Μην χοροπηδάτε, είστε αστείοι.
  • Εντάξει, πάλι στο πάτωμα.  Ευτυχώς γιατί μέχρι κι εγώ είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα τα κατάφερνα.
  • Γιατί είναι όλοι τόσο κατάκοποι;
  • Θέλω να μου το υπενθυμίζεις χωρίς να γίνεσαι φορτική, να φαίνεται όμως ότι εγώ το σκέφτηκα πρώτος χωρίς να μου το υπενθυμίσεις και παρόλα αυτά να τα κάνω όπου βρίσκω. Τουλάχιστον για τις πρώτες βδομάδες.
  • Μήπως φταίω εγώ;
  • Μην με συγκρίνεις. Με το άλλο σου παιδί, με το παιδί του γείτονα, με το παιδί του ίντερνετ. Όχι, τίποτα άλλο αλλά θα σε συγκρίνω κι εγώ με τη μαμά της αδελφής μου –πιστέψτε με, δεν είναι η ίδια-, με τη μαμά του παιδιού του γείτονα και με τη μαμά του ίντερνετ. Αντέχεις;
  • Ώστε έτσι ξαφνικά αλλάζει η ζωή σου, από τη μια μέρα στην άλλη.
  • Καταλάβατε, δεν καταλάβατε, κακά πάντως δεν θα κάνω.
  • Κοιμάσαι Γιαννάκης και ξυπνάς stool holder.
  • Αποκλείεται να φταίω εγώ.