Τα βιβλία

Από τη στιγμή που όλα μας τα παιχνίδια και τα μισά τάπερ είναι πεταμένα στο πάτωμα – ‘πεταμένα’ για τους άλλους, ‘τοποθετημένα’ για μένα- γιατί τα βιβλία να είναι σε βιβλιοθήκες; Επόμενο project, λοιπόν, να κατεβάσω από τα ράφια τα βιβλία και να τα απλώσω το ένα δίπλα στο άλλο, σαν πλακάκια στο πάτωμα –να βάλω και δεύτερη σειρά από πάνω αν χρειαστεί. Και να ανοίξω μπροστά μου τις εξής επιλογές:

  1. Να βάλω ανάμεσά τους πλαστελίνη για να κολλήσουν.
  2. Να μουτζουρώσω τα εξώφυλλα. Με μαρκαδόρους, εννοείται, που βγαίνουν στο πλύσιμο.
  3. Να μην τα σκίσω- δεν είμαι τέτοιο παιδί.
  4. Να πηδάω πάνω τους για να δω αν είναι τραμπολίνο. Αφού διαπιστώσω ότι δεν είναι, να τα βαρεθώ.
  5. Να πάω από τώρα τιμωρία στο δωμάτιό μου, να γλιτώνουμε διαδικαστικά και συγκινήσεις.
Advertisements

Χιόνι

Έξω τα πάντα είναι άσπρα. Οι γονείς μου όταν χιονίζει κάνουν σαν μικρά παιδιά. Στέκονται με τις ώρες στα παράθυρα και κοιτάνε τις νιφάδες να πέφτουν. Το μόνο που σκέφτονται είναι πότε θα φτιάξουν έναν χιονάνθρωπο. Πολύ θα ήθελα να τους βάλω τις φωνές για να συνέλθουν αλλά είμαι πραγματικά απασχολημένος αδειάζοντας στο πάτωμα το πλυντήριο πιάτων από τα πιάτα, τα ποτήρια, τις κατσαρόλες και κάτι γυάλινα τάπερ- ίσως και σπάζοντας μερικά.

Βραδινός ύπνος

Για σήμερα τη νύχτα δεν έχω αποφασίσει ακόμα πόσες φορές να ξυπνήσω. Θα εξαρτηθεί από τα πόσα τάπερ θα με αφήσουν να σύρω στο πάτωμα και πόσα κλειδιά θα μ’ αφήσουν να γλείψω… Άρα, πολλές.