Ο δωδεκάλογος του Γιάννη

  1. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορείς να καταφέρεις μ’ ένα δυνατό και παρατεταμένο κλάμα.
  2. Μπορείς πάντα να φας ένα μπισκότο ακόμα.
  3. Το ‘τώρα’ είναι το νέο ‘μετά’!
  4. Ξέρεις πολύ καλύτερα από όλους τι πάει με τι. Μην το ξεχνάς την επόμενη φορά που θα συνδυάσεις παντελόνι πιτζάμας, με κοντομάνικο, μπουφάν και ροζ κάλτσες.
  5. Όταν πίνεις νερό, βεβαιώσου ότι φτύνεις μία -αρκετά μεγάλη- γουλιά στο πάτωμα. Για εφέ.
  6. Βιβλία είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να φτάσεις από το εξώφυλλο στο οπισθόφυλλο γυρνώντας όσο πιο γρήγορα μπορείς τις σελίδες. Μετά, πρέπει να το πετάξεις μακριά. Κερδίζει αυτός που το θα το πετάξει μακρύτερα. Επαναλαμβάνεις όσο χρειάζεται.
  7. Όλα είναι θέμα στρατηγικής.
  8. Υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείς να κερδίσεις και με το γέλιο- σαφώς λιγότερα από αυτά που κερδίζονται με το κλάμα.
  9. Μην αναβάλλεις ποτέ για αύριο τις ζημιές που μπορείς να κάνεις σήμερα.
  10. Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα που ο αντίπαλος έχει λυγίσει. Δράσε ανενόχλητος.
  11. Μπροστά σε τρίτους, προσπάθησε να δείχνεις καλός -κάνε τους γονείς σου να φαίνονται χαζοί.
  12. Όταν κάθεσαι στο καρεκλάκι του αυτοκινήτου, απαίτησε να σου κρατούν το χέρι. Αν δεν μπορούν, μίλησέ τους για τον Τιραμόλα.
  13. Είναι ή εσύ ή εκείνοι. 

(Δεκατρία. Να τ’ αφήσω; Τ’αφήνω.)

Αντίο πιπίλα

Τις φορές που κλαίω, φωνάζω, πετάω κάτω τα παιχνίδια, αλλάζω κανάλια ή κλείνω την τηλεόραση, κατεβάζω τα βιβλία από τη βιβλιοθήκη, αναποδογυρίζω τα μπολ με τα δημητριακά και το γάλα στο χαλί ή βάφω με μαρκαδόρο τη γλώσσα μου, η μαμά αναζητά σαν τρελή μία πιπίλα, ψάχνει κάτω από μαξιλάρια και χαλιά, σε συρτάρια, στις τσέπες της ή στο ψυγείο κι όταν την βρίσκει μου τη βάζει γρήγορα στο στόμα και την κρατά εκεί με το χέρι της, ανακουφισμένη και γαλήνια. Αυτό που με προβληματίζει τώρα λοιπόν που ήρθε η ώρα να κόψω κι εγώ την πιπίλα είναι ποιος το λέει στη μαμά μου…

Το ρολόι

Μερικές φορές, όταν βάζω τις φωνές, κλαίω ή πετάω ό,τι βρίσκω μπροστά μου στο πάτωμα, η μαμά αντί να βάλει κι εκείνη τις φωνές, να κλάψει ή να πετάξει ό,τι βρει μπροστά της στο πάτωμα όπως συνηθίζει, κοιτάει σιωπηλά κι επίμονα το ρολόι, σκεφτική. Εύχομαι να μην υπολογίζει από μέσα της πόσες ώρες απομένουν μέχρι τον βραδινό μου ύπνο…

Γυναίκες…

Η αδελφή μου είναι τρελή. Σήμερα το πρωί έβαλε τη μάνα μου να της βγάλει τα ρούχα που μόλις της είχε φορέσει για να της τα ξαναφορέσει ο μπαμπάς. Μετά, όταν η μαμά της έδωσε ένα φιλί, της είπε να το πάρει γρήγορα πίσω και το τράβηξε από το μάγουλό της για να της το δώσει πίσω με το χέρι της.  

Εγώ, αν ήθελα να μου φορέσει τα ρούχα κάποιος άλλος, θα πέταγα απλώς κάτω το κοντρόλ (όχι στο χαλί, στα πλακάκια). Αν ακόμα δεν ήθελα κάποιος να με φιλήσει, θα πέταγα κάτω το ήδη σπασμένο και κολλημένο με σελοτέιπ κοντρόλ. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, απλώς θα πέταγα κάτω το κοντρόλ…