Δελτίο κλάματος

Νομίζετε ότι κλαίμε επειδή δεν έχουμε με τι να ασχοληθούμε ή επειδή θέλουμε να μας δώσετε σημασία. Κι όμως, τις περισσότερες φορές κλαίμε για πολύ συγκεκριμένους –και τελείως άξιους κλάματος- λόγους. Εγώ, για παράδειγμα, μια τυχαία μέρα, κλαίω συνήθως γιατί

  • Ξύπνησα.
  • Θέλω τη μαμά. Αδιάφορο αν είναι ακριβώς δίπλα μου.
  • Δεν θέλω να μου βγάλει τις πιτζάμες. Ποτέ. Για την πάνα, δεν το συζητάω καν.
  • Θέλω να μου φορέσει το δεξί παπούτσι στο αριστερό πόδι.
  • Έσπρωξα την αδελφή μου.
  • Με έσπρωξε κι εκείνη.
  • Τα βρήκα με την αδελφή μου.
  • Θέλω η μαμά να κάθεται στο χαλί.
  • Τα παιχνίδια δεν παίζουν- τα τουβλάκια δεν χωράνε- το αυτοκίνητό μου κόλλησε στην πόρτα και δεν βγαίνει.
  • Σφήνωσα κάτω από τραπέζι/καρέκλα/καναπέ και δεν βγαίνω.
  • Δεν μπαίνει το ένα παιχνίδι στο κουτί του άλλου (τι πάει να πει δεν είναι το δικό του;)
  • Θέλω αυγό. ΤΩΡΑ. (το κλάμα πάει στο τώρα)
  • Θέλω γενικά.
  • Δεν καταλαβαίνουν τι λέω.
  • Δεν καταλαβαίνω τι λέω.
  • Με κοίταξε κάποιος στο δρόμο περίεργα.
  • Με κοίταξε κάποιος.
  • Δεν με κοίταξε κάποιος.
  • Δεν θέλω να πάμε σε αυτό το σουπερμάρκετ αλλά στο άλλο.
  • Δεν θέλω να πάμε από αυτόν τον δρόμο αλλά από τον άλλο.
  • Δεν θέλω να σταματάμε ποτέ με το αυτοκίνητο, ιδίως στα φανάρια.
  • Δεν θέλω να πάμε από το ασανσέρ αλλά από τις σκάλες.
  • Δεν θέλω γενικά.
  • Θέλω αγκαλιά (άσε, ακόμα…).
  • Είπα αύριο κι εννούσα χθες.
  • Είπα πριν κι ενοούσα μετά.
  • Θέλω να έχω πάντα κλειστό το μπουφάν. Και να φοράω και την κουκούλα. Ναι, με ήλιο.
  • Έχω ένα ίχνος φαγητού στις άκρες των χειλιών μου.
  • Δεν θέλω να κάνω ντους.
  • Θέλω να βγάλω μόνος μου τα ρούχα μου.
  • Δεν μπορώ να βγάλω μόνος μου τα ρούχα μου.
  • Δεν θέλω να κοιμηθώ.
  • Θέλω να κοιμηθώ.

Αυτά περίπου, μια οποιαδήποτε μέρα. Τις υπόλοιπες, με τις απαραίτητες προσαρμογές ανάλογα με τα ερεθίσματα. Πάντα στο ίδιο πνεύμα.

Advertisements

Συναισθήματα

Το ότι κλαις σαν να μην υπάρχει αύριο, για να γελάσεις στο καπάκι εξίσου απαρηγόρητα, δεν λέγεται ούτε κλαυσίγελως, ούτε μανιοκατάθλιψη. Λέγεται φυσιολογική εναλλαγή έκφρασης συναισθημάτων όταν είσαι 2. Σε λιγότερο επιστημονική γλώσσα: Ψάχνεις το αγαπημένο σου αυτοκινητάκι, δεν το βρίσκεις, κλαις, σου δίνουν ένα ολοκαίνουριο, μεγαλύτερο, κατουριέσαι απ’ τη χαρά σου.

Υγ1: Υπάρχουν και χειρότερα, να εξακολουθείς να κλαις γιατί θέλεις μόνο το παλιό- δεν είμαι τόσο βλάκας. Υγ2: Ναι, ξέρω, τα αντανακλαστικά των γονιών μου δεν παίζονται. Υγ3: Στην πάνα, πάντα.

Δεν κλαίω

Κάποτε έκλαιγα με το παραμικρό. Έχω σταματήσει να το κάνω τόσο συχνά και φοβάμαι μήπως μου μείνει κουσούρι. Ακούω τα μωρά της γειτονιάς να κλαίνε και ζηλεύω την ευτυχία τους. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να ανεβάσεις τη διάθεσή σου… Θα πρέπει να μου επιβάλω καθημερινά, κυλιόμενα τέταρτα κλάματος για να μου ξαναφέρω τη χαμένη μου ψυχική ισορροπία. Όχι ότι δεν κλαίω, αλλά δεν ΚΛΑΙΩ με την καρδιά μου, ουσιαστικά, full time, απεγνωσμένα, χωρίς λόγο, χωρίς έλεος και χωρίς σύνορα.

Μεγαλώνω. Συμβιβάζομαι. Χάνω το κλάμα μου. What’s next; Να δεις που η ζωή θα τα φέρει να βγάλω και την πάνα…