Τι μου έμαθαν 3 χρόνια πρωινού ξυπνήματος

  1. Όσο πιο νωρίς σηκώνεσαι, τόσος περισσότερος χρόνος σου μένει για δράση. Ποιον κοροϊδεύω; Όσο πιο νωρίς σηκώνεσαι, τόσο περισσότερο την σπας στους άλλους. Που είναι το ίδιο.
  2. Όσες φορές κι αν έχεις ξυπνήσει ή σηκωθεί τη νύχτα, είσαι πάντα ξεκούραστος το πρωί.
  3. Πάντα.
  4. Φυσικά, το ίδιο ΔΕΝ ισχύει και για τους μεγάλους.
  5. Οι μεγάλοι -άκου να δεις τώρα- δεν έχουν όρεξη για παιχνίδι το πρωί. Και για ομιλία. Ιδίως αν δεν έχουν πιει καφέ.
  6. Και μέχρι ο καφές να φτάσει στη μέση, επίσης.
  7. Προτίμησε, λοιπόν, να τους κάνεις ερωτήσεις που επιδέχονται μονολεκτικές απαντήσεις. Π.χ: Τι μέρα είναι σήμερα; Τι ώρα είναι; Και μόνο μέχρι τρεις φορές την ίδια ερώτηση. Μετά, γίνεται επικίνδυνο.
  8. Όχι, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πάρεις απάντηση αν ρωτήσεις: Γιατί είναι Πέμπτη ή γιατί είναι 07.30; Και δεν θέλεις να δεις αυτό το βλέμμα στα μάτια τους…
  9. Πάντα.
  10. Μην τους αντιμετωπίσεις, όμως, τώρα. Είναι άοπλοι. Δώσε τους ακόμα ένα τέταρτο και αντιμετώπισε τους πια σαν ίσος προς ίσον.
  11. Αστειεύομαι. Αντιμετώπισέ τους τώρα που είναι άοπλοι. Δώσε τους τη χαριστική βολή. Δεν έχει σημασία η αιτία. Μπορεί να είναι ότι το μπιμπερό δεν έχει γεμίσει μέχρι απάνω, ότι μια σταγόνα γάλα χύθηκε στο χέρι σου, ότι το παιδικό διακόπηκε για διαφημίσεις. Δεν έχει σημασία…
  12. Απλώς, κλάψε.

That awkward moment

Αυτή η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι…

  • τα ουρλιαχτά που ακούγονται μέσα στο σουπερμάρκετ δεν είναι τα δικά σου.
  • δεν θες να φας άλλο ένα σοκολατάκι.
  • το συγγνώμη που λες δεν σε γλιτώνει αυτή τη φορά από την τιμωρία.
  • αρχίζεις να περνάς καλά στην τιμωρία.
  • το σπανακόριζο δεν είναι και τόσο μπλιαχ.
  • οι μουτζούρες που ζωγραφίζεις είναι όντως μουτζούρες.
  • τα παιχνίδια σου μιλάνε πιο πολύ από εσένα.
  • τα παιχνίδια σου μιλάνε πιο καθαρά από εσένα.
  • τα παιχνίδια σου μιλάνε.

Αυτή η αμήχανη στιγμή που…

  • θέλεις να παίξεις πιο πολύ με τους γονείς του παιδιού που ήρθαν στο σπίτι παρά με το ίδιο το παιδί.
  • μιλάς στις κούνιες μ’ ένα παιδάκι και συνειδητοποιείς ότι δεν θυμάσαι το όνομά σου οπότε αφήνεις συστάσεις για μετά.
  • αφού σε κουρέψουν, ψάχνεις να βρεις ποιο είναι αυτό το παιδάκι που σε κοιτάει στον καθρέφτη.
  • μπαίνεις σ’ ένα πάρτι και συνειδητοποιείς ότι φοράς την ίδια πιπίλα με έναν άλλο καλεσμένο.
  • μπαίνεις στην τουαλέτα του πάρτι και συνειδητοποιείς ότι φοράς την ίδια πάνα με έναν άλλο καλεσμένο.
  • μπαίνεις στην τουαλέτα του πάρτι και συνειδητοποιείς ότι φοράς το ίδιο πουλί με έναν άλλο καλεσμένο.
  • μπήκες στην τουαλέτα του πάρτι χωρίς να χτυπήσεις την πόρτα.

Δελτίο κλάματος

Νομίζετε ότι κλαίμε επειδή δεν έχουμε με τι να ασχοληθούμε ή επειδή θέλουμε να μας δώσετε σημασία. Κι όμως, τις περισσότερες φορές κλαίμε για πολύ συγκεκριμένους –και τελείως άξιους κλάματος- λόγους. Εγώ, για παράδειγμα, μια τυχαία μέρα, κλαίω συνήθως γιατί

  • Ξύπνησα.
  • Θέλω τη μαμά. Αδιάφορο αν είναι ακριβώς δίπλα μου.
  • Δεν θέλω να μου βγάλει τις πιτζάμες. Ποτέ. Για την πάνα, δεν το συζητάω καν.
  • Θέλω να μου φορέσει το δεξί παπούτσι στο αριστερό πόδι.
  • Έσπρωξα την αδελφή μου.
  • Με έσπρωξε κι εκείνη.
  • Τα βρήκα με την αδελφή μου.
  • Θέλω η μαμά να κάθεται στο χαλί.
  • Τα παιχνίδια δεν παίζουν- τα τουβλάκια δεν χωράνε- το αυτοκίνητό μου κόλλησε στην πόρτα και δεν βγαίνει.
  • Σφήνωσα κάτω από τραπέζι/καρέκλα/καναπέ και δεν βγαίνω.
  • Δεν μπαίνει το ένα παιχνίδι στο κουτί του άλλου (τι πάει να πει δεν είναι το δικό του;)
  • Θέλω αυγό. ΤΩΡΑ. (το κλάμα πάει στο τώρα)
  • Θέλω γενικά.
  • Δεν καταλαβαίνουν τι λέω.
  • Δεν καταλαβαίνω τι λέω.
  • Με κοίταξε κάποιος στο δρόμο περίεργα.
  • Με κοίταξε κάποιος.
  • Δεν με κοίταξε κάποιος.
  • Δεν θέλω να πάμε σε αυτό το σουπερμάρκετ αλλά στο άλλο.
  • Δεν θέλω να πάμε από αυτόν τον δρόμο αλλά από τον άλλο.
  • Δεν θέλω να σταματάμε ποτέ με το αυτοκίνητο, ιδίως στα φανάρια.
  • Δεν θέλω να πάμε από το ασανσέρ αλλά από τις σκάλες.
  • Δεν θέλω γενικά.
  • Θέλω αγκαλιά (άσε, ακόμα…).
  • Είπα αύριο κι εννούσα χθες.
  • Είπα πριν κι ενοούσα μετά.
  • Θέλω να έχω πάντα κλειστό το μπουφάν. Και να φοράω και την κουκούλα. Ναι, με ήλιο.
  • Έχω ένα ίχνος φαγητού στις άκρες των χειλιών μου.
  • Δεν θέλω να κάνω ντους.
  • Θέλω να βγάλω μόνος μου τα ρούχα μου.
  • Δεν μπορώ να βγάλω μόνος μου τα ρούχα μου.
  • Δεν θέλω να κοιμηθώ.
  • Θέλω να κοιμηθώ.

Αυτά περίπου, μια οποιαδήποτε μέρα. Τις υπόλοιπες, με τις απαραίτητες προσαρμογές ανάλογα με τα ερεθίσματα. Πάντα στο ίδιο πνεύμα.

Ψέμα στο ψέμα

Top ψέματα που λέμε στους γονείς μας

  • Θα τα μαζέψω. Κάποια στιγμή, στη διάρκεια της ζωής μου.
  • Δεν το έκανα εγώ. Και, τελοσπάντων, το ποιος το έκανε δεν θα φέρει το βάζο πίσω.
  • Δεν θα το ξανακάνω. Ξεχνάω εύκολα.
  • Δεν νυστάζω. Κι όμως, το πιστεύω ακράδαντα. Πάντα.
  • Μόνο 1 φορά. Μόνο ο Μακεδόνας το κράτησε.

Τοp ψέματα που μας λένε οι γονείς μας

  • Δεν θα πονέσει. Από τα ψέματα που στερούνται και της στοιχειώδους φαντασίας. Συνήθως πρόλογος επίσκεψης σε παιδίατρο για εμβόλιο. Πονάνε πάντα, το ίδιο, όλες οι φορές.
  • Θα πάμε αύριο. Δεν ξεχνάω και τόσο εύκολα…
  • Είναι νόστιμο. Να υποθέσω όπως το μπρόκολο, το ψάρι και το πονστάν;
  • Αν το ξανακάνεις, θα πας τιμωρία. Βαριέστε θανάσιμα να μας βάλετε τιμωρία, να μας εξηγείτε πριν και μετά και να ανέχεστε και το κλάμα κατά τη διάρκεια.
  • Δεν έχει άλλο μπισκότο. Τι στο καλό; Μεταξύ τους τρώγονται;
  • Δεν πειράζει. Ναι, κι από μέσα βράζετε.

Ο Μπέμπης που άφησα πίσω μου

Καθώς μεγαλώνω – ήδη πια 27 μηνών πατημένα- όλο και πιο συχνά νιώθω την ανάγκη να κοιτάξω πίσω στα πρώτα μου χρόνια, εκεί που ξεκίνησαν όλα, για να γίνω σήμερα αυτός που είμαι. Τι νοσταλγώ από εκείνα τα χρόνια και τι θέλω να αφήσω πίσω μου; Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε…

Τι νοσταλγώ από τα παιδικά μου χρόνια

  1. Την ψευδαίσθηση ότι η πάνα θα είναι για πάντα.
  2. Τον ήχο του μούλτι.
  3. Την ψευδαίσθηση ότι η σιωπή θα είναι για πάντα.
  4. Τις απαγορεύσεις. Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω από μόνος μου τι είναι σωστό και τι λάθος και αυτοπεριορίζομαι. Που λέει ο λόγος.
  5. Το να γράφω στους τοίχους χωρίς ενοχές. Τώρα, αφού το κάνω, υπάρχει περίπτωση να νιώσω τύψεις μετά.
  6. Τις πρώτες φορές.
  7. Τις μη εξηγήσεις. Τώρα, όταν κάνω μία ζημιά πρέπει να καθίσουμε κάτω να το συζητήσουμε, να το αναλύσουμε, να ανακεφαλαιώσουμε… Βαριέμαι.
  8. Το να μην διανοούμαι καν να μαζέψω τα παιχνίδια μου. Αδιανόητο δεν το λες. Αδύνατο, ίσως.
  9. Την αδικία -για την αδελφή σου- να σε υποστηρίζουν στους τσακωμούς με την αδελφή σου μόνο και μόνο γιατί είσαι μωρό.
  10. Τη φάτσα των γονιών σου τη νι φορά που τους σήκωνες από τον ύπνο γιατί έπεσε η πιπίλα, γιατί πονάει δόντι, γιατί είδες κακό όνειρο, γιατί έτσι… Δεν είμαι εγώ εκδικητικός, αυτοί ήταν αστείοι.
  11. Τη χαμένη μου αθωότητα. Πια, όταν μου λένε ‘θα πέσεις’, υπάρχουν φορές που δεν το διακινδυνεύω.
  12. Που δεν έφτανα το χερούλι της πόρτας. Που δεν είχα κατακτήσει τόσα προσωπικά μου στοιχήματα. Τώρα πια, λίγο ακόμα και θα πατάω το κουμπί του ασανσέρ. Και μετά, τι; Θα πάω στο φεγγάρι;
  13. Το να τρώω από κάτω. Μεγάλη ευκολία. Για όλους μας.
  14. Το να μιλάνε μπροστά μου για μένα σαν να είμαι αόρατος. Δεν υπάρχει καλύτερο από το να ξέρεις ανά πάσα στιγμή τι σκέφτεται για σένα ο εχθρός.

Τι δεν νοσταλγώ από τα παιδικά μου χρόνια

  1. Τα εσωτερικά κορμάκια που έπιαναν κάτω από την πάνα. Δεν είμαι μπαλαρίνα.
  2. Την κούνια με τα κάγκελα. Γιατί δεν μας δένουνε κιόλας;
  3. Τα ολόσωμα φορμάκια με πόδια. Δεν είμαι δύτης.
  4. Τα ηλίθια μωρουδίστικα παιχνίδια δραστηριοτήτων, όταν υπάρχουν τάπερ, κλειδιά, κοντρόλ, καπάκια και κινητά. Πόσο οι βιομηχανίες παιχνιδιών δεν μας ξέρουν! Να μπει πάραυτα όριο ηλικίας στους διευθυντές μάρκετινγκ των παιχνιδοβιομηχανιών. Τα 2.
  5. Την παντελή μου απάθεια προς τα αυτοκινητάκια. Μα καλά, τι σκεφτόμουν;
  6. Τα κολλήματά μου. Τώρα ξέρω πως το να ανοιγοκλείσεις την πόρτα 1879,5 φορές ή το να ανεβοκατέβεις τα σκαλιά άλλες τόσες δεν είναι ούτε συναρπαστικό, ούτε δημιουργικό. Είναι τικ.
  7. Τα εμβόλια. Εμείς δεν πρέπει να παίζουμε μόνοι μας με καρφίτσες, βελόνες και μαχαίρια γιατί θα μας τρυπήσουν και θα βγει αίμα και θα πονάμε. Καλύτερα να το αφήνουμε στους ειδικούς. Με μάστερ στις πολεμικές τέχνες.
  8. Τα μακριά μαλλιά. Στιλ, ξεστίλ, στα δικά μου μάτια έμπαιναν.
  9. Το να μιλάνε μπροστά μου για μένα σαν να είμαι αόρατος. Θέμα αισθητικής. Και τρόπων.
  10. Όλες τις ανησυχίες τους για το πότε θα μιλήσω, θα ψηλώσω, θα τρώω κανονικό φαγητό, θα τρώω μόνος μου, θα κόψω την πάνα, την πιπίλα, το μπιμπερό… Αντιπαραγωγικές κουβέντες, αντιπαραγωγικών ανθρώπων. Get a life. Yours!
  11. Που πρώτα μου μετρούσε το Κινητό και μετά ο Άνθρωπος. Τώρα, μου μετράει πρώτα το Αυτοκίνητο, μετά το Κινητό και μετά ο Άνθρωπος. Απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά. Και όσο για τον Άνθρωπο, υπό προϋποθέσεις. Ας πούμε, να έχει και κανά δύο αρμαθιές κλειδιά στην τσέπη.
  12. Τις πρώτες φορές. Τουλάχιστον οι μισές απ’ αυτές, πονάνε.

Τσακωμός

Τόσο ενοχλητικό είναι, αλήθεια, που ζητάω μπανάνα μου την καθαρίζει και δεν τρώω καθόλου, μετά ζητάω μήλο μου το καθαρίζει και τρώω μόνο την πρώτη μπουκιά; Εντάξει, μπορεί και καλά να μην σέβομαι τον κόπο της και τον κόπο του φρούτου, αυτή αναρωτήθηκε όμως τι περνάω εγώ που αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στα φρούτα για να καταλήξω τελικά ότι δεν ήθελα φρούτο ούτως ή άλλως; Πείτε της ότι έχουν κι άλλοι άνθρωποι τα προβλήματά τους σε αυτό το σπίτι και πως παραφέρεται- γιατί εγώ ΔΕΝ της μιλάω.

Κολλημένος

Γεια σας, είμαι ο Γιάννης και είμαι εξαρτημένος από τα κλειδιά αυτοκινήτων. Ξέρω πως το πρώτο βήμα για να ξεπεράσεις έναν εθισμό σου είναι να το παραδεχτείς και να το φωνάξεις δυνατά. Είμαι σχεδόν μία μέρα καθαρός και ήδη αισθάνομαι τα πρώτα συμπτώματα στέρησης. Ακούω παντού ήχους κλειδώματος και ξεκλειδώματος, πατάω με τον αντίχειρά μου τον δείκτη μου, είδα έναν εφιάλτη πως είχα γίνει ο ίδιος γιγαντιαίο κλειδί και δεν είχα κανέναν να με πατήσει. Ξέρω πως τα συμπτώματα θα υποχωρήσουν μετά από κάποιες εβδομάδες αλλά μέχρι τότε είμαι υποχρεωμένος να ανέχομαι τα απίστευτα νεύρα μου, κάτι που ούτως ή άλλως κάνω 2 χρόνια τώρα.

Ευχαριστώ τους γονείς μου που στέκονται δίπλα μου όλον αυτόν τον καιρό, κρύβοντας στα ψηλότερα ράφια όλα τα κλειδιά της οικογένειας και που αντέχουν τις κραυγές και τα κλάματά μου. Δεν θα τα κατάφερνα χωρίς αυτούς- ότι αυτοί με έσπρωξαν να τα δοκιμάσω την πρώτη φορά είναι μια συζήτηση που δεν θα κάνουμε τώρα.

Τα υποκατάστατα δεν με βοήθησαν καθόλου: τα κλειδιά της εξώπορτας, ακόμα και σε μεγάλη ποσότητα, δεν με έκαναν να ξεχάσω την αληθινή μου εξάρτηση. Κάποιος μας μίλησε για το αυτοκόλλητο και την τσίχλα κλειδιών, αλλά είμαι της άποψης ότι άμα κόβεις κάτι ή το κόβεις μαχαίρι ή καθόλου. Ξέρω σήμερα πως αν ξαναγεννιόμουνα, δεν θα έπιανα ποτέ στα χέρια μου αυτές τις ουσίες.

Αυτά θα σας έλεγα, αν μου είχε περάσει έστω και για ένα λεπτό από το μυαλό η σκέψη ότι μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς κλειδιά αυτοκινήτων. Αλλά, δεν.