Προειδοποίηση

Την επόμενη φορά που μία ακόμα κυρία στο σουπερμάρκετ κοιτάξει με οίκτο τη μαμά μου και της πει «Μην ανησυχείτε… Θα τα πει όλα μαζεμένα» ενώ εγώ ξέρω ότι θέλει να πει «Ανησυχήστε! 21 μηνών και ακόμα δεν έχει μιλήσει;» θα της πετάξω όλες τις ντομάτες μαζεμένες στο κεφάλι!

Advertisements

Μέχρι τα Δύο

Τι πρέπει να έχει κάνει ένας μπέμπης που τιμά την πάνα που φοράει μέχρι την ηλικία των 2 (συν-πλην).

  1. Να μην έχει μιλήσει.
  2. Nα έχει συνειδητοποιήσει ότι οι φράσεις ‘ούτε να το σκέφτεσαι’ και ‘μην τολμήσεις’ είναι απλώς ο τρόπος των γονιών του να εκφράζουν την αγάπη τους. Να ανταποδίδει, τολμώντας.
  3. Nα έχει φάει δύο τουλάχιστον φορές πλαστελίνη. Την πρώτη φορά κατά λάθος, τη δεύτερη για την υπέροχη γεύση της.
  4. Να έχει βγει για μία τουλάχιστον μέτρηση από τις καμπύλες ανάπτυξης. Ύψους, βάρους, αδιάφορο. Πάνω, κάτω, επίσης.
  5. Να έχει κάνει σκηνή έκρηξης θυμού σε δημόσιο χώρο κάνοντας τον κόσμο που έχει παιδιά να γνέφει με βλέμμα κατανόησης στους γονείς του και τον κόσμο που δεν έχει ευτυχή για τη σωστή του απόφαση.
  6. Να έχει βγει γυμνός στο μπαλκόνι διατυμπανίζοντας το κατόρθωμά του σε άπταιστα σανσκριτικά (ααμπά, ααντά, ααντι).
  7. Να έχει κλείσει οριστικά μέσα του το αμφιλεγόμενο θέμα του Άγιου Βασίλη. Να έχει καταλήξει ότι θα υποκρίνεται πως υπάρχει για να μην πληγώσει αδελφή και γονείς.
  8. Να έχει σπάσει ένα τουλάχιστον έξυπνο κινητό. Χαζά, περισσότερα.
  9. Να έχει κάνει τους γονείς του να μην μπορούν να αποφασίσουν αν πάσχει από διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, σύνδρομο διάσπασης προσοχής, υπερκινητικότητα ή αν είναι απλώς χαρισματικός.
  10. Να αρνείται πεισματικά να δει Σφουγγαράκη και Ντόρα. Να βλέπει μόνο τούρκικα και καλλιτεχνικό πατινάζ.
  11. Να έχει βάλει την τηλεόραση στη διαπασών προκαλώντας εγκεφαλικά σε ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Στις 5 το πρωί.
  12. Να ξυπνάει ανά ώρα καθ’ όλη τη διάρκεια του βραδινού «ύπνου». Να μένει ξύπνιος για ένα τέταρτο μέχρι να ξανακοιμηθεί για να ξαναξυπνήσει. Κάθε βράδυ. Για ένα εξάμηνο.
  13. Να μην έχει μιλήσει.

Όπερ μπέμπη δείξε

Πρώτα μας αναγκάζετε να μιλήσουμε και μετά μας λέτε πως σημασία δεν έχουν τα λόγια, αλλά οι πράξεις. Λες αύριο ‘Σ’ αγαπώ!’; ‘Να μου το δείξεις’, σου λέει… Ε, λοιπόν, αυτό κάνω! Θέλω τυρί, δείχνω ψυγείο. Θέλω δημητριακά, δείχνω ντουλάπι. Ή μάλλον, παίρνω μόνος μου το μπολ από το συρτάρι και κρατώντας το, δείχνω ντουλάπι. Θέλω άλλαγμα, δείχνω ποπό. Θέλω τηλεόραση; Την ανοίγω μόνος μου. Θέλω βόλτα, δείχνω πόρτα, μπουφάν και παπούτσια- η σειρά τυχαία. Θέλω αγκαλιά, σηκώνω τα χέρια. Και στο κάτω-κάτω αν το να μιλάς με τα χέρια δεν είναι ομιλία, γιατί δεν στέλνουμε και τους τροχονόμους για λογοθεραπεία;

Το ερωτηματολόγιο του Μπέμπη, part 1

  1. Πώς σε λένε; Όσο φαίνομαι!
  2. Πόσων χρονών είσαι; «Ποτέ μην εμπιστεύεσαι μπέμπη που μπορεί να σου αποκαλύψει την ηλικία του, γιατί μπορεί να σου αποκαλύψει τα πάντα!»
  3. Έχεις αδέλφια; Έχω μία αδελφή κι αυτό βγαίνει… στα σπρωξίματα που κάνουμε ο ένας στον άλλο- μερικές φορές και στις αγκαλιές.
  4. Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό; Το φαγητό αλλοιώνει τη γεύση.
  5. Τι σε ξυπνάει κάθε μέρα; Η σκέψη ότι δεν χρειάζεται να μιλήσω.
  6. Τι εκτιμάς σ’ έναν φίλο; Το να μπορούμε να παίζουμε μαζί, μόνος του στο διπλανό δωμάτιο.
  7. Ποια αρετή εκτιμάς περισσότερο σ’ έναν άνδρα; Το ύψος του.
  8. Και σε μία γυναίκα; Την αγκαλιά της.
  9. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος; Η ηλεκτρική σκούπα, ακόμα.
  10. Ποιο είναι το αγαπημένο σου μότο; ‘Δεν έχει σημασία πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες φορές θα σε σηκώσουν…’

Μίλα

Όλοι στην οικογένεια έχουν λυσσάξει να μιλήσω. Και πες νε-ρό μπέμπη, πες μπι-σκό-το, πες τυ-ρι… Πρώτον, θα μιλήσω όταν θέλω να μιλήσω. Δεύτερον, πιστεύω σε ένα φυσικό τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων με νεύματα, άναρθρες κραυγές, σήματα μορς και παντομίμα. Ίσως και τυφλόμυγα.

 

Ένας υπέροχος κόσμος

Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν δεν υπήρχαν ώρες φαγητού, αν οι πρίζες δεν είχαν ασφάλειες, αν σκουπιζόμασταν μόνο στα μανίκια και τον καναπέ, αν τα i-pads είχαν κουμπιά, αν τρώγαμε από κάτω ό,τι τρώγεται και ό,τι δεν τρώγεται, αν η βραδινή ώρα του ύπνου ήταν το πρωί, αν μιλούσαμε για πρώτη φορά στα δέκα, αν η αδελφή μας πήγαινε εσωτερική σε παιδικό σταθμό της Ελβετίας, αν το χερούλι της πόρτας κόνταινε και βγαίναμε επιτέλους από το σπίτι…

Τι φοβάμαι

Το πιστολάκι για τα μαλλιά, το σκοτάδι, ένα κόσμο χωρίς κουμπιά, την ηλεκτρική σκούπα, τα γεμάτα πιάτα, τα ζιβάγκο, τις μεγάλες προτάσεις, ένα συγυρισμένο δωμάτιο, τις δύσκολες λέξεις, την τσουλήθρα, την ώρα του ύπνου.