Toy Story

Όποιος έχει δει την ταινία “Η ιστορία των παιχνιδιών” θα ξέρει ότι τις ώρες που κοιμόμαστε, τα παιχνίδια ζουν μια δική τους, παράλληλη ζωή με τη δική μας. Καμία φορά που ξυπνάω κι εγώ τα βράδια, τα έχω δει να παντρεύονται, να  κάνουν παιδιά, να κάνουν τραπέζια, να χορεύουν, να μαλώνουν, να παίζουν κρυφτό στα συρτάρια μου.

Γι’ αυτό δεν μαζεύω ποτέ τα παιχνίδια μου πριν κοιμηθώ. Έχετε δει ποτέ τακτοποιημένα παιχνίδια να κάνουν γλέντια τρικούβερτα;

Βόλτα με το αυτοκίνητο

Όταν γυρνάμε από βόλτα μεσημέρι και μ’ έχει πάρει ο ύπνος στο αυτοκίνητο, οι γονείς μου καταστρώνουν ολόκληρο σχέδιο πώς θα με βγάλουν από το καρεκλάκι και θα μ’ ανεβάσουν στο σπίτι χωρίς να ξυπνήσω για να κερδίσουν ένα ακόμα μισάωρο ησυχίας- αν το ευτυχίας πέφτει πολύ. Θέλω να τους διαβεβαιώσω πως άδικα προσπαθούν.

Αν θέλουν να κερδίσουν ένα ακόμα μισάωρο ησυχίας -αν το ευτυχίας πέφτει πολύ- θα πρέπει να το περάσουμε όλοι μαζί στο αυτοκίνητο γυρνώντας γύρω γύρω το τετράγωνο ή αν πιάσουμε και Αττική Οδό, ακόμα καλύτερα. Κι αν η βόλτα καταμεσήμερο στην Αττική Οδό δεν είναι ακριβώς το όνειρό τους, να τους υπενθυμίσω -αφού προτείνω και την Κηφισίας- ότι Μπέμπης είναι αυτό που τους συμβαίνει όταν είναι απασχολημένοι κάνοντας άλλα σχέδια.

Βραδινός «ύπνος»

Οι γονείς μου σπάνε το κεφάλι τους να καταλάβουν αν ο λόγος που ξυπνάω τα τελευταία βράδια και κλαίω είναι α) επειδή βγάζω δόντια (που βγάζω) β) επειδή με καίει το σύγκαμα (ισχύει) ή γ) επειδή έχω ωτίτιδα (σωστό). Λες και δεν φτάνει απλά και μόνο ότι θέλω να πάω στο κρεβάτι τους…

Αναρωτιέμαι, επίσης: αν πας στο Παίδων επειδή κουτσαίνεις (καλά, πότε και πού χτύπησε το παιδί;) και βγαίνεις με διάγνωση ωτίτιδας, αυτό δεν σε κάνει τουλάχιστον αλλοπρόσαλλο; Και το παίρνω ως κομπλιμέντο.

Ξύπναγα πρωί, χαράματα

Μόλις ξύπνησα. Θέλω να κλάψω. Κλαίω. Κανείς δεν συγκινείται. Θα κλάψω πιο δυνατά. Κάποιος φωνάζει το όνομά μου. Χαμηλώνω την ένταση για να ακούσω. Η μαμά ήταν «μπέμπη, νάνι» λέει- σ’ αυτό το σπίτι μιλάνε ακόμα μωρουδίστικα! Αν στα επόμενα πέντε δευτερόλεπτα δεν έχει έρθει κανείς να με πάρει από αυτή την κούνια, θα κάνω το κόλπο με το βραχνιασμένο κλάμα. Ωραία, ξύπνησα και την αδελφή μου. Πάμε όλοι μαζί: «Θέλω τη μαμά μουυυυυυυυ»η αδελφή μου, βραχνιασμένο κλάμα εγώ. Δεν περνάει λεπτό χωρίς να υπενθυμίζουμε στους γονείς μας πόσο τυχεροί είναι που μας έκαναν.