Μαμά, γερνάω

Σημάδια που δείχνουν ότι μεγαλώνεις:

  1. Ανοίγεις και κλείνεις το φως στο δωμάτιο για να ανάψει και να σβήσει το φως στο δωμάτιο και όχι μόνο για προσωπική σου διασκέδαση.
  2. Αρχίζει να σου περνά δειλά απ’ το μυαλό η σκέψη πως ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να κάνει τσίσα και κακά απάνω του. Και πάλι, όχι.
  3. Οι ζωγραφιές σου αρχίζουν να σημαίνουν κάτι. Και πάλι, όχι.
  4. Μπορείς να ξεφυλλίσεις ένα ολόκληρο βιβλίο χωρίς απαραίτητα να το σκίσεις.
  5. Δεν θ’ αντάλλαζες πια όλα σου τα παιχνίδια με ένα τάπερ.
  6. Το σενάριο να μην κοιμηθείς 2-3 βράδια στη σειρά δεν σου φαίνεται πια το ίδιο ελκυστικό.
  7. Οι περισσότεροι φίλοι σου πάνε παιδικό σταθμό.΄
  8. Όταν ανεβαίνεις στο τραπέζι και γυρίζεις γύρω-γύρω από το βάζο, σου περνάει φευγαλέα απ’ το μυαλό η σκέψη ότι μπορεί και να πέσεις.
  9. Κάνεις παρέα με μικρότερους.
  10. Αρχίζεις και βλέπεις φανατικά Κων/νου και Ελένης. Και Καφέ της Χαράς. Θεωρείς τον Χ. Ρώμα τον σημαντικότερο δημιουργό της γενιάς του. Και της γενιάς σου.
  11. Αναρωτιέσαι για πρώτη φορά αν υπάρχει ζωή μετά τη πιπίλα. Καταλήγεις πως όχι.
  12. Πιάνεις τον εαυτό σου να σιγοτραγουδά την αλφαβήτα.
  13. Πιάνεις τον εαυτό σου.
  14. Έχεις ενδυματολογική άποψη mix&match. Τελείως.
  15. Μιλάς -τύπου.

 

Θα σου κρυφτό

Ένα ακόμα παιχνίδι για να σκοτώσετε την ώρα σας τα μεσημέρια που δεν κοιμάστε. Απαιτεί μεγάλη φαντασία (για το παιδί) και έντονη παρατηρητικότητα (για τον μεγάλο). Ο μικρός κρύβεται, ο μεγάλος τα φυλάει- πάντα. Ακολουθήστε τους κανόνες με ευλάβεια.

  1. Κρύβεσαι στην πιο φανερή κρυψώνα του σπιτιού- σε αυτό συνίσταται και η φαντασία. Συνήθως στο ίδιο δωμάτιο με αυτόν που τα φυλάει, ο οποίος κάθεται συνήθως σε καναπέ.
  2. Όταν πει φτου και βγαίνω, τον κοιτάς από την κρυψώνα σου απευθείας στα μάτια. Με πονηρό χαμόγελο τύπου εδώ που κρύφτηκα, δεν με βρίσκεις ποτέ.
  3. Αν δεν σε έχει βρει ακόμα, φωνάζεις εδώ!– χωρίς, όμως, να κάνεις βήμα από τη θέση σου.
  4. Αν για κάποιο λόγο ψάχνει σε διαφορετική κατεύθυνση από τη φωνή σου ή ακόμα και σε άλλο δωμάτιο, περιμένεις, αρχίζοντας να αμφιβάλλεις για τις διανοητικές ικανότητες του ατόμου που σε ψάχνει.
  5. Ενώ πηγαίνει στα άλλα δωμάτια, βγαίνεις από την κρυψώνα σου, τον ακολουθείς και φεύγεις τρέχοντας μόλις γυρίσει, για να καταλήξεις και πάλι στην κρυψώνα σου.
  6. Αν περάσει από μπροστά σου και δεν σε δει –είπαμε, το παιχνίδι απαιτεί έντονη παρατηρητικότητα- συμβαίνουν δύο τινά: το προφανές είναι ότι έχεις επιλέξει την καλύτερη πιο φανερή κρυψώνα του δωματίου ή, απλώς, ο άλλος έχει καταρράκτη.
  7. Και αν εξακολουθεί να μην σε βρίσκει κι έχεις ξεροσταλιάσει να περιμένεις και να ακούς Μα που είσαι, που είσαι;, βγαίνεις. Τον/την έσκισες!
  8. Τα ξαναφυλάει; Ωραία! Ξανακρύβεσαι ακριβώς στην ίδια κρυψώνα. (Μεγαλύτερη φαντασία, πεθαίνεις.)

Η γιορτή του μπαμπά, περίπου

Τόση ώρα προσπαθώ να γράψω ένα ποστ για τη γιορτή του πατέρα και δεν μπορώ καν να αποφασίσω αν μπαμπάς είναι ένας ψηλός άνθρωπος που βάζει μπαταρίες στα παιχνίδια, κοιμάται στον καναπέ και μας κάνει βαράκια ή ένας ψηλός τριχωτός άνθρωπος –μην φανταστείτε γιέτι ακριβώς- με συγκλονιστικά gadgets, γυναίκα και applications.

Οτιδήποτε από το να φτιάχνω κάρτα.

Το πρώτο μπάνιο

Φτυαράκια, κουβαδάκια, τσουγκράνες παραμερίστε για να περάσω…/ Μην παραμερίζετε και πολύ, δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να μπω./ Μου πέφτει το μαγιό./ Θέλω τσίσα -ας μου φορέσει κάποιος τη πάνα πάνω από το μαγιό για να τα κάνω. Καλά, θα τα κρατήσω./ Αλήθεια τώρα, ποιος είπε ότι το νερό της θάλασσας δεν πίνεται;/ Γιατί φοράω μόνο εγώ μπρατσάκια; Βγάλτε τα μου. Μάλλον, φορέστε όλοι τώρα μπρατσάκια! Καλά, τα βγάζω… Δεν βγαίνουν- Θα τα κρατήσω./ Η άμμος είναι η καινούρια θάλασσα./ Δεν θέλω καπέλο. Θα το κάνω κουβαδάκι./ Που είναι οι φάλαινες; Έστω οι φώκιες;/ Είμαι μια κινούμενη άμμος./ Ας οργανωθούμε, βρε παιδιά, να φτιάξουμε έναν πύργο της προκοπής./ Γιατί τόσες ξαπλώστρες; Όποιος θέλει να κοιμηθεί, ας καθόταν σπίτι του./ Τρώω άμμο με φράουλες./ Το πρώτο μπάνιο είναι μια αποτυχία- όπως όλα τα πρώτα.

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, θάλασσα είναι η τιμωρία που στέλνουν τα άτακτα παιδιά για να σκεφτούν για τρία λεπτά τη ζημιά που έκαναν. Και τα ξεχνούν για κάνα τρίωρο.

Σαν Τζιμινιάνο

Ώρες ώρες νιώθω ότι ζω στον Μεσαίωνα με τόσους πύργους που πρέπει να περάσω μέχρι να φτάσω στη θάλασσα.

Στη θάλασσα

Μαμά, πίσω από το αριστερό μου αυτί υπάρχει ένα τετραγωνικό εκατοστό δέρματος που δεν το πέρασες για τρίτη φορά με αντηλιακό δείκτη 145. Με λίγα λόγια…

…μετά από πόσα χέρια  αντηλιακού μπορούμε να συνεχίσουμε με τις ζωές μας;

Παιδική παράσταση

Σε λίγες μέρες, η αδερφή μου θα παίξει σε παράσταση του παιδικού σταθμού. Δεν ξέρω αν η ηθοποιία είναι το φόρτε της. Θα το ανακαλύψουμε όλοι μαζί εκείνη τη μέρα. Δεν θέλω να χάσω αυτήν την παράσταση με τίποτα. Ιδίως αφού υπάρχει περίπτωση να μην γίνει. Βλέπετε, η αδελφή μου ντρέπεται μπροστά στον πολύ κόσμο. Μπορεί να δειλιάσει. Να θέλει να κατέβει από τη σκηνή. Να τινάξει όλη την παράσταση στον αέρα. Όταν αυτό συμβεί, πρέπει να είμαι εκεί, δίπλα της. Να μην την χάσω λεπτό από τα μάτια μου.

Είμαι σίγουρος πως θα είναι μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου.