Κολλημένος

Γεια σας, είμαι ο Γιάννης και είμαι εξαρτημένος από τα κλειδιά αυτοκινήτων. Ξέρω πως το πρώτο βήμα για να ξεπεράσεις έναν εθισμό σου είναι να το παραδεχτείς και να το φωνάξεις δυνατά. Είμαι σχεδόν μία μέρα καθαρός και ήδη αισθάνομαι τα πρώτα συμπτώματα στέρησης. Ακούω παντού ήχους κλειδώματος και ξεκλειδώματος, πατάω με τον αντίχειρά μου τον δείκτη μου, είδα έναν εφιάλτη πως είχα γίνει ο ίδιος γιγαντιαίο κλειδί και δεν είχα κανέναν να με πατήσει. Ξέρω πως τα συμπτώματα θα υποχωρήσουν μετά από κάποιες εβδομάδες αλλά μέχρι τότε είμαι υποχρεωμένος να ανέχομαι τα απίστευτα νεύρα μου, κάτι που ούτως ή άλλως κάνω 2 χρόνια τώρα.

Ευχαριστώ τους γονείς μου που στέκονται δίπλα μου όλον αυτόν τον καιρό, κρύβοντας στα ψηλότερα ράφια όλα τα κλειδιά της οικογένειας και που αντέχουν τις κραυγές και τα κλάματά μου. Δεν θα τα κατάφερνα χωρίς αυτούς- ότι αυτοί με έσπρωξαν να τα δοκιμάσω την πρώτη φορά είναι μια συζήτηση που δεν θα κάνουμε τώρα.

Τα υποκατάστατα δεν με βοήθησαν καθόλου: τα κλειδιά της εξώπορτας, ακόμα και σε μεγάλη ποσότητα, δεν με έκαναν να ξεχάσω την αληθινή μου εξάρτηση. Κάποιος μας μίλησε για το αυτοκόλλητο και την τσίχλα κλειδιών, αλλά είμαι της άποψης ότι άμα κόβεις κάτι ή το κόβεις μαχαίρι ή καθόλου. Ξέρω σήμερα πως αν ξαναγεννιόμουνα, δεν θα έπιανα ποτέ στα χέρια μου αυτές τις ουσίες.

Αυτά θα σας έλεγα, αν μου είχε περάσει έστω και για ένα λεπτό από το μυαλό η σκέψη ότι μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς κλειδιά αυτοκινήτων. Αλλά, δεν.

Advertisements