Το πρώτο μπάνιο

Φτυαράκια, κουβαδάκια, τσουγκράνες παραμερίστε για να περάσω…/ Μην παραμερίζετε και πολύ, δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να μπω./ Μου πέφτει το μαγιό./ Θέλω τσίσα -ας μου φορέσει κάποιος τη πάνα πάνω από το μαγιό για να τα κάνω. Καλά, θα τα κρατήσω./ Αλήθεια τώρα, ποιος είπε ότι το νερό της θάλασσας δεν πίνεται;/ Γιατί φοράω μόνο εγώ μπρατσάκια; Βγάλτε τα μου. Μάλλον, φορέστε όλοι τώρα μπρατσάκια! Καλά, τα βγάζω… Δεν βγαίνουν- Θα τα κρατήσω./ Η άμμος είναι η καινούρια θάλασσα./ Δεν θέλω καπέλο. Θα το κάνω κουβαδάκι./ Που είναι οι φάλαινες; Έστω οι φώκιες;/ Είμαι μια κινούμενη άμμος./ Ας οργανωθούμε, βρε παιδιά, να φτιάξουμε έναν πύργο της προκοπής./ Γιατί τόσες ξαπλώστρες; Όποιος θέλει να κοιμηθεί, ας καθόταν σπίτι του./ Τρώω άμμο με φράουλες./ Το πρώτο μπάνιο είναι μια αποτυχία- όπως όλα τα πρώτα.

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, θάλασσα είναι η τιμωρία που στέλνουν τα άτακτα παιδιά για να σκεφτούν για τρία λεπτά τη ζημιά που έκαναν. Και τα ξεχνούν για κάνα τρίωρο.