Διακοπές, επιτέλους

Έφτασε επιτέλους η μέρα που θα φύγουμε για τις διακοπές μας! Οι γονείς μου έχουν διαλέξει να πάμε σ’ ένα μέρος με τρία πόδια, εφτά χέρια και δύο κεφάλια- εμείς θα μείνουμε μόνο στο δεύτερο πόδι. Ο βασικός λόγος που επιλέξαμε αυτό το μέρος είναι τα καταγάλανα νερά και η κατάξανθη άμμος- πάντα θες γύρω σου ένα ωραίο σκηνικό όταν κάνεις μπάνιο σε πισίνα. Την πρώτη μισή μέρα θα την περάσουμε στο αυτοκίνητο γιατί σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι με καύσωνα. Όταν όμως φτάσουμε, θα περάσουμε την υπόλοιπη μισή μέρα ξεπακετάροντας και τακτοποιώντας όλα μας τα πράγματα, που είναι επίσης μέρος του ταξιδιού- αν και δεν νομίζω να έχει γραφτεί κανένα ποίημα γι’ αυτό.

Το ταξίδι, βέβαια, με το αυτοκίνητο θα φροντίσουμε να μην μας φανεί και πολύ μεγάλο… Το πρώτο δεκάλεπτο θα τραγουδήσουμε όλο το σετ των τραγουδιών που ξέρουμε συν το ‘Να ζήσεις Γιαννάκη’ που αποτελεί new entry. Το δεύτερο δεκάλεπτο, επίσης. Το τρίτο δεκάλεπτο θα κυλήσει απαντώντας σε ερωτήσεις που θα μας κάνουν οι γονείς τύπου ‘Πόσους παππούδες έχεις’, ‘Πόσων χρονών είσαι’, ‘Πώς τους λένε’, ‘Πού μένουμε’- η απάντηση σε όλα θα είναι «δύο».

Μετά το πρώτο μισάωρο, κι ενώ θα υπολείπονται γύρω στα 13, θα προσπαθώ να βγάλω την ζώνη από το κάθισμα για να κάτσω σαν άνθρωπος γιατί ωραίο είναι να νιώθεις σαν πιλότος σε F16 αλλά κάτσε εσύ πρώτα στο κάθισμα μου για 1 λεπτό και μετά τα λέμε… Δεν θα τα καταφέρω. Και μετά, οι γονείς μου θα ζήσουν το θαύμα- θα κοιμηθούμε! Το πόσο θα κρατήσει αυτό, θα εξαρτηθεί από μια συνάρτηση χαοτικών μεταβλητών, με σημαντικότερες το άνοιγμα των φτερών μιας πεταλούδας στην Κουάλα Λουμπούρ, τις λακκούβες που θα βρούμε στο δρόμο και την ποσότητα του ήλιου που θα μας πέφτει στα μούτρα.

Θα ακολουθήσει η γκρίνια που ακολουθεί ούτως ή άλλως μετά τον ύπνο οποιουδήποτε παιδιού παγκοσμίως πλας το ότι ξυπνάς σε αυτοκίνητο που το χτυπά ο ήλιος και το ότι κάνεις τον Τομ Κρουζ στο Τοπ Γκαν- χωρίς να πληρώνεσαι. Το πόσο θα κρατήσει και αυτό θα εξαρτηθεί από τη δεξιότητα των γονιών σου να σου αποσπούν με ευρηματικό και πρωτότυπο τρόπο την προσοχή κάθε 30 δευτερόλεπτα και, όχι, το ‘να, ένας ελέφαντας!’ isn’t good enough.

Κάπου στη μέση της διαδρομής θα κάνουμε στάση για κολατσιό, ξεπιάσιμο και αλλαγή πάνας. Αφού νιώσεις περισσότερο άνθρωπος και λιγότερο Αέρινες Σιωπές, θα φας ό,τι υπάρχει σε μπαράκι και θα ξαναμπείς στο κάθισμα F16. Τα υπόλοιπα μισάωρα είναι pure, black, ατόφια και αδιαπραγμάτευτη γκρίνια που θα σταματήσει μόνο όταν φτάσουμε για να τη διαδεχτεί η γκρίνια του καινούριου μέρους και της αλλαγής παραστάσεων…

Έτσι κάπως θα μοιάζει η πρώτη μέρα των διακοπών μας, που όλοι μας τις περιμένουμε πως και πως- για αδιευκρίνιστους μέχρι αυτήν τη στιγμή λόγους. Για τις επόμενες μέρες θα σας ενημερώνω σε τακτά χρονικά διαστήματα -αν ποτέ- γιατί πραγματικά δεν έχω ιδέα τι μας περιμένει.

Χάθηκε να πηγαίναμε Χαλκίδα…

Advertisements

Το «καλοκαιράκι»

Ντάξει, το βαρέθηκα. Όλο ζέστη, αέρας, ζέστη, αέρας, ερ κοντίσιον. Το αυτοκίνητο καίει, το κάθισμά μου καίει, το μεταλλικό της ζώνης καίει, η άμμος καίει, το νερό στο παγουρίνο καίει… Μην βγεις στο μπαλκόνι, έχει ζέστη. Μην κάθεσαι κοντά στο ερ κοντίσιον, θα κρυώσεις. Μην πάμε στις κούνιες πριν τις 8, έχει ήλιο… Κι όταν πέφτει ο ήλιος -αλήθεια πού βρίσκει και πέφτει- τι, πήγε 8; Άντε να μαζευόμαστε σιγά σιγά για ύπνο… Περνάμε υπέροχα. Τουλάχιστον τον χειμώνα, φτιάχναμε και κανά χιονάνθρωπο, σπάγαμε λίγο τη μέρα, πέρναγε η ώρα.

Το ντύσιμο

Το ντύσιμο είναι από τις αγαπημένες μου ασχολίες. Οι γονείς μου, όμως, δεν φαίνεται να το απολαμβάνουν το ίδιο. Αναρωτιέμαι γιατί. Μήπως γιατί…

  • Για κάθε ρούχο που φοράω, τρέχω σφαίρα στο σαλόνι;
  • Για κάθε ρούχο που φοράω, βγάζω ένα ρούχο;
  • Το ντύσιμο λαμβάνει χώρα σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού και το μπαλκόνι;
  • Σέρνω τα ρούχα στο πάτωμα;
  • Γελάω σατανικά μετά από κάθε αποτυχημένη απόπειρα να μου βάλουν ένα ακόμα ρούχο;
  • Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν το ντύσιμο είναι κυνηγητό ή κρυφτό;
  • Ανεβαίνω μετά με τα παπούτσια στο κρεβάτι για επιστέγασμα;

Αν ισχύουν όλα αυτά, φαντάζομαι ότι τώρα έχουν κι έναν ακόμα λόγο να αγαπούν το καλοκαίρι…