Η αδελφή μου κι εγώ

Νιώθω πολύ τυχερός που έχω την, κατά δύο χρόνια σχεδόν μεγαλύτερη, αδελφή μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτήν, για τους παρακάτω λόγους:

36

1. Καταρχάς, έχω ενδιαφέρουσα προσωπική ζωή. Της αδελφής μου. Πηγαίνω στα πάρτι των συμμαθητριών της, στις επιδείξεις του μπαλέτου της, στις παραστάσεις του σχολείου της. Ζω έντονα. Τη ζωή της άλλης.

2. Μετά, ζω μια ζωή με εκπλήξεις. Ήξερα ακριβώς από πριν σε ποιο σχολείο θα πάω (γιατί πηγαίναμε εκεί τα 2 τελευταία χρόνια καθημερινά την αδελφή μου), ποια θα είναι η τάξη μου, η δασκάλα μου και σε ποια κρεμάστρα θα κρεμάσω την τσάντα- της αδελφής μου (είχε και γαλάζιο, δεν είχε πάθει τίποτα, την κρατήσαμε). Τι, δεν είναι έκπληξη τι ρούχα θα φοράω κάθε μέρα;

3. Παίρνω όλα σχεδόν τα πράγματα από δεύτερο χέρι. Παιχνίδια, καρότσι, κάθισμα, γιογιό, μπιμπερό, κρεβάτι, δωμάτιο, κάλτσες. Συμβάλω έτσι στην οικονομία της οικογένειας για να μαζέψουν λεφτά να ξαναπάρουν κάτι για την αδελφή μου ώστε να το πάρω εγώ μετά από δεύτερο χέρι.

4. Έχω σαφώς λιγότερες φωτογραφίες και βίντεο. Έλα μωρέ τώρα, τι να τα κάνεις, πιάνουν χώρο και στον σκληρό- με βλέπω στη φωτό του βιβλιαρίου, με βλέπω και στον καθρέφτη, θα με δω και στη φωτογραφία της ταυτότητας.

5. Έχω καταρρίψει στην πράξη τον μύθο ότι υπάρχουν κοριτσίστικα και αγορίστικα παιχνίδια και παιδικά. Όταν είσαι απασχολημένος με χέλοου κίτι, μπίντος και τζελάρτι, φυσικά και πιστεύεις ότι μπεν τεν και κορμίτι είναι μάρκες δημητριακών. Και ότι το κινόα είναι ο νέος σούπερ ήρωας της Ντίσνεϊ.

6. Δεν μου ανήκαν –μέχρι φέτος που πήγα σχολείο, τουλάχιστον- ούτε οι αρρώστιες μου. Κόλλαγα τις ιώσεις της αδερφής μου, που έφερνε από τους συμμαθητές του σχολείου της. Α, και έχω –φυσικά- τη δική της παιδίατρο.

7. Μου ανήκει δικαιωματικά το κάθισμα στο καρότσι του σουπερμάρκετ, όμως. Να σταθούμε, εδώ.

8. Εννοείται ότι δεν θα άλλαζα την αδελφή μου με τίποτα. Θα την έβαζα όμως -διάολε- να γεννηθεί δυο χρόνια μετά από μένα..

Photo Via

Κι αν είμαι ζεν…

Τελικά δεν είναι και τόσο χάλια να είσαι το δεύτερο παιδί της οικογένειας. Πολλές φορές, αυτό σου δίνει μια έτοιμη, εύκολη απάντηση για όλα. Είναι απλό. Ας πούμε, θέλει η αδελφή σου να δει Χάιντι… Άρα, εσύ θέλεις Μίκυ. Θέλει η αδελφή σου να πάτε έξω… Επομένως, εσύ μέσα. Ή, θέλει αυτή να ζωγραφίσει. Ωραία, θες κι εσύ. Με τα δικά της χρώματα, στο δικό της μπλοκ, τη δική της ζωγραφιά, την ώρα που ζωγραφίζει, πάνω σ’ αυτό που ζωγραφίζει, με τα δικά της δάχτυλα.

Είναι απλό. Δεν φοβάσαι τίποτα, δεν ελπίζεις τίποτα. Είσαι δεύτερος.

 

Η θέση του μπέμπη

Συμβουλές προς φίλους μπέμπηδες και μπέμπες ή Η θέση σου στην οικογένεια: οδηγίες χρήσης

Προς δευτερότοκους (η περίπτωσή μου): Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που πρέπει να παραιτηθείς οριστικά από τη διεκδίκηση της αποκλειστικής αγάπης των γονιών σου. Κοίταξε την αλήθεια κατάματα: κάποιοι μπέμπηδες έρχονται στον κόσμο με μια ασθένεια. Λέγεται ‘εκ γενετής δεύτερος’ και δεν την πιάνει κανένα εμβόλιο. Ξεφορτώσου, λοιπόν, κόμπλεξ κι ανασφάλειες και συμφιλιώσου με τη θέση σου στην οικογένεια – δεν έχεις κι άλλη επιλογή. Ώριμος πια, παίρνεις την εκδίκησή σου. Μην φανταστείς δράματα, κάνε τους μόνο να καταλάβουν πως όταν αποφάσισαν να σε κάνουν δεύτερο έπρεπε να πληρώσουν μαζί και το τίμημα. Δηλαδή, εσένα.

Προς πρωτότοκους:  Πρέπει να απολαμβάνεις κάθε στιγμή την αποκλειστική αγάπη των γονιών σου και να ξέρεις ότι γεννήθηκες με ένα σπάνιο προνόμιο: λέγεται ‘πρόλαβα’! Αν αποκτήσεις αδελφάκι νωρίς, αρνήσου απλώς το γεγονός και ευχήσου ότι το ίδιο θα κάνουν και οι άλλοι– δεν πιάνει, τσεκαρισμένο. Υπάρχουν άλλοι, ειρηνικοί τρόποι να τους αποσπάσεις την προσοχή– μην κάνεις χρήση βίας, είναι αναποτελεσματική. Δοκίμασε τις γνωστές μεθόδους: τραυλισμό, κατάθλιψη, επαναφορά μπουσουλητού, πάνας, πιπίλας κι όλων των κομμένων, αφαγία, αϋπνία- ήπιες τεχνικές διεκδίκησης των χαμένων… Αν παρόλ’ αυτά αυτοί έχουν αποφασίσει να σε μοιράζονται με την new entry της οικογένειας, σκέψου ότι τόσο καιρό ήσουν ο ένας και μοναδικός και παρηγορήσου μ’ αυτό: κανείς δεν θυμάται τον δεύτερο!

Είσαι δευτερότοκος και σου κάνουν αδελφάκι; Α, δεν είναι τίποτα! Είσαι απλώς παιδί-σάντουιτς… Πώς λέμε παιδί θαύμα; Καμία σχέση. Τα υπόλοιπα σε λίγα χρόνια, με τον ψυχολόγο σου…

Στην περίπτωση που γεννήθηκες πρώτος και παραμένεις πρώτος και τελευταίος, δεν θέλω να σε ξέρω.