Οι πρώτες μου λέξεις

Οι μόνες λέξεις που χρειάζεται να ξέρει και να επαναλαμβάνει σταθερά ένας μπέμπης 22 μηνών είναι, με σειρά σπουδαιότητας: όχι ανεξαρτήτως ερώτησης, μόνος μου ανεξαρτήτως αποτελέσματος, έξω/πόρτα/βόλτα ανεξαρτήτως καιρού, φύγεανεξαρτήτως προσώπου.

 Οποιαδήποτε άλλη λέξη αυτή τη στιγμή απλώς αποπροσανατολίζει…

Advertisements

Το μπολ με τα δημητριακά

Λοιπόν, μαμά, για να συνεννοηθούμε: υπάρχει τομου έπεσε τα μπολ με τα δημητριακά κατά λάθος’, όπως και τοαναποδογύρισα το μπολ με τα δημητριακά επίτηδες’, ακόμα το ‘αναποδογύρισα το μπολ με τα δημητριακά και χόρεψα πάνω τους γιατί μου φάνηκε το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου’, ή το ‘αναποδογύρισα ξανά το καινούριο μπολ με τα καινούρια δημητριακά που μου ξαναέβαλες γιατί σπάω πλάκα να σε βλέπω να τα μαζεύεις ένα ένα από το πάτωμα και τα κρόσσια των χαλιών’ και, κυρίως, τοθα αναποδογυρίζω όσες φορές θέλω και όπου θέλω το μπολ με τα δημητριακά γιατί, frankly, σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο για τα απογεύματα που σαν σκύλος τρίβομαι στην πόρτα και κανείς δεν με πάει βόλτα στις κούνιες;’ Εκτός, πάλι, αν προτιμάς head banging.

I didn’t think so.

Όπερ μπέμπη δείξε

Πρώτα μας αναγκάζετε να μιλήσουμε και μετά μας λέτε πως σημασία δεν έχουν τα λόγια, αλλά οι πράξεις. Λες αύριο ‘Σ’ αγαπώ!’; ‘Να μου το δείξεις’, σου λέει… Ε, λοιπόν, αυτό κάνω! Θέλω τυρί, δείχνω ψυγείο. Θέλω δημητριακά, δείχνω ντουλάπι. Ή μάλλον, παίρνω μόνος μου το μπολ από το συρτάρι και κρατώντας το, δείχνω ντουλάπι. Θέλω άλλαγμα, δείχνω ποπό. Θέλω τηλεόραση; Την ανοίγω μόνος μου. Θέλω βόλτα, δείχνω πόρτα, μπουφάν και παπούτσια- η σειρά τυχαία. Θέλω αγκαλιά, σηκώνω τα χέρια. Και στο κάτω-κάτω αν το να μιλάς με τα χέρια δεν είναι ομιλία, γιατί δεν στέλνουμε και τους τροχονόμους για λογοθεραπεία;