Χαμένος στον παιδικό σταθμό;

Που είμαι; Τι κάνω; Και ποιοι είναι όλοι αυτοί γύρω μου; Αν αγαπητέ μου συμμαθητή αισθάνεσαι κάπως έτσι τις πρώτες μέρες στο σχολείο, επίτρεψέ μου να σε κατατοπίσω. Να σου συστήσω, όλο το ασκέρι που από εδώ και πέρα θα βλέπεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ και να σου προτείνω ποιους να αποφεύγεις, ποιους να κάνεις παρέα, ποιους να ζηλεύεις ελεύθερα και ποιους να αγνοείς επιδεικτικά… (να διευκρινίσω ότι οι κατηγορίες αυτές αναφέρονται κυρίως σε αγόρια)

sch1

 1. Ο «θέλω τη μαμά μου». Όλοι κρύβουμε λίγο από αυτόν μέσα μας. Φερθείτε του στοργικά. Εξηγήστε του ότι η μαμά θα έρθει σε 5 ώρες, μόλις.

2. Ο «θέλω τη μαμά μου, ΤΩΡΑ». Σε μία κλίμακα θέλησης της μαμάς από το 1 ως  το 10, τη θέλει 100. Καλό είναι να απομονώνεται. Μπορεί και να σας κολλήσει.

3. Ο «θέλω να πάω σπίτι μου». Μια ακόμα εκδοχή των δύο προηγούμενων. Πρέπει να του αναγνωρίσουμε πάντως ότι δένεται περισσότερο με τους χώρους παρά με τα πρόσωπα.

4. Ο «ανεξάρτητος». Μπαίνει στην τάξη χωρίς να ρίξει δεύτερη ματιά πίσω του. Θα ορκιζόσουν ότι χαμογελάει. What’s wrong with him?

5. Ο «σωστάκιας». Τα κάνει όλα σωστά. Και με τη μία. Το πετ της κυρίας. Εύχεσαι να μπλέξει γρήγορα με κακές παρέες (το τρίχρονο που κάνει tantrums, το άλλο που λέει ‘ρε’). Καλό είναι να απομονώνεται. Μπορεί και να σας κολλήσει.

6. Ο «σετάκιας». Ίδιο χρώμα σορτς, ίδιο χρώμα κοντομάνικο, σχέδιο που ξεκινά από τη μπλούζα, συνεχίζει στο σορτς και ολοκληρώνεται στο παπούτσι- αφού πρώτα κάνει μία στάση στην κάλτσα. Τον έλεγες και ψυχαναγκαστικό μέχρι που είδες τη μαμά του. Σετάρει μανό, κοκαλάκι για τα μαλλιά, κινητό, μάσκαρα και αυτοκίνητο. Και φωνή.

7. Ο «δεν παίζω ποτέ με κορίτσια». Μαζί σου, αλλά… ποτέ; Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορείς να μάθεις από ένα κορίτσι. Και σε τι μπορεί να σου χρησιμεύσει ένα κλάμερ. Ή ένα γκλίτερ μανό.

8. Ο «παίζω μόνο με κορίτσια». Φίλε, πάσο. Αλλά να ξέρεις ότι εγώ έτσι έχασα τα 3 πρώτα χρόνια της ζωής μου[1].

9. O «τσισάκιας». Θέλει τσίσα σχεδόν κάθε μισή ώρα. Έχει εντεταλμένη κυρία από πίσω του να του ανεβάζει και να του κατεβάζει τα βρακιά. Θα ορκιζόσουν ότι μέσα στο παγουρίνο του έχει μπύρα.

10. Ο «ψηλότερος aka γίγαντας». Προκαλεί δέος. Φοράει πέντε νούμερα παπούτσι μεγαλύτερο από το δικό σου. Τα σορτς του είναι τα παντελόνια σου. Οι μπλούζες του, τα σεντόνια σου. Φοβίσου τον ελεύθερα. Και μην βρεθείς ποτέ στη σκιά του. Θα σε ρουφήξει.

11. Ο «παρτάκιας». Σου τραβάει το τουβλάκι από το χέρι μέχρι να πεις λέγκο. Το παγουρίνο σου, επίσης. Λίγο πριν σου κλέψει και τη ζωή, πες το στην κυρία. Και προς θεού, μην εμπλακείς σε αντιπαράθεση μαζί του. Βαράει.

12. Ο «θέλεις να γίνουμε φίλοι;». Σε κάνει να αισθάνεσαι μοναδικός- μην αισθανθείς μοναδικός!  Λέει ακριβώς τα ίδια σε όλους. Κάνει friend requests με την ταχύτητα ενός μπιπ μπιπ. Μην τον παίρνεις στα σοβαρά, απλώς μία στις τόσες κάνε ένα λάικ στη σελίδα του.

13. Ο «νομίζω πως πρέπει να βλέπουμε κι άλλα 3χρονα». Σου ραγίζει την καρδιά. Νόμιζες πως ήσαστε ο ένας για τον άλλο, φίλοι κολλητοί. Όμως, μην χάσεις την πίστη σου στη φιλία από αυτό, μόνο- υπάρχουν τόσοι πολλοί ακόμα λόγοι. Κοίτα, ήδη την πέφτει στο κοριτσάκι που σας άρεσε και που ποτέ δεν θα έμπαινε ανάμεσά σας…

14. Ο «καλύτερος μαθητής». Ναι, από τώρα. Κρατά σωστά τα μολύβι (δηλαδή με το ένα χέρι[2]) και οι μουτζαλιές του έχουν potential. Θα μπορούσε να είναι ο απουσιολόγος της τάξης, αλλά μάλλον θα έτρωγε το καρμπόν.

15. Ο «κυριάκιας». Λατρεύει τα μαλλιά της, τη μυρωδιά της, τις φωνές της- ιδίως όταν του απευθύνονται. Αν μπορούσε θα την έπαιρνε σπίτι του. Ναι, όταν μεγαλώσει θα την παντρευτεί. Αφού πρώτα χωρίσει τη μαμά.

16. Το «καρφί». Ένας ακόμα αγαπημένος της κάθε κυρίας: κάνει τη μισή της δουλειά. Απαραίτητος για την εύρυθμη λειτουργία της τάξης. Αυτόν και τον «σωστάκια», μισήστε τους ελεύθερα.

17. Ο «oversharer». Μοιράζεται τα πάντα με τους πάντες. Ξέρεις από την πρώτη μέρα που πήγε διακοπές, που δεν πήγε και γιατί. Ξέρεις τι του αρέσει να τρώει, τι δεν του αρέσει και γιατί. Προσπέρασέ τον. Εκτός αν θέλεις να μάθεις πόσες φορές την ημέρα κάνει κακά. Και που. Και γιατί.

18. Ο «πιπίλας». Αφήνει την πιπίλα του στην πόρτα. Με το ‘αφήνει’ εννοώ του την τραβάνε από το στόμα μέχρι που ένα κομμάτι καουτσούκ να μείνει στα δόντια του. Την ξαναπαίρνει το μεσημέρι στην πόρτα. Ζήλεψέ τον ελεύθερα.

19. Ο «drama king». Αν περάσεις από δίπλα του και κατά λάθος τον αγγίξεις, χτυπιέται σαν να του έδωσες σφαλιάρα. Μην περνάς ποτέ από δίπλα του. Και, προς θεού, μην του δώσεις ΠΟΤΕ σφαλιάρα.

20. Ο «αόρατος». Θα ορκιζόσουν ότι δεν υπήρχε, μέχρι που μια μέρα τον άκουσες να φταρνίζεται. Ακίνδυνος, μέχρι βαρεμάρας.

21. O «δημοφιλής». Ο όχι εσύ. Μελέτησέ τον προσεκτικά και πάρε μαθήματα star quality. Μαζί με τον «ψηλότερο» θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα να σου σμπαραλιάσουν την αυτοπεποίθηση. Μην πέσεις στην παγίδα. Θρέψε τον outsider που κρύβεις μέσα σου. Κάποτε, θα τους εκδικηθεί.


[1] Ναι έχω αδερφή. Μεγαλύτερη.

[2]  Εγώ γράφω ακόμα με τα δύο- πάνω στο ίδιο μολύβι- και ορκίζομαι ότι έχω δει δυο-τρεις να κρατάνε το μολύβι με τα πόδια.

Advertisements

Καθαρός, πια

Εκπαίδευση τουαλέτας: Απολογισμός- εντυπώσεις, τρεις εβδομάδες μετά. Ανοιχτή επιστολή στους γονείς μου.

  • Ναι, ήταν τόσο απλό.
  • Πλάκα κάνω. Απλώς ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.
  • Και το πλήρωμα της βαρεμάρας… Βαρέθηκα τη μίρλα σας. Ναι, και το λέω εγώ αυτό.
  • Τι καταλάβατε τώρα;
  • Πάντως τίποτα από όλα αυτά που λέγατε δεν ισχύει. Ούτε πιο μεγάλος νιώθω, ούτε πιο καθαρός, ούτε πιο γρήγορα γίνεται, ούτε πιο εύκολα.
  • Υπερτιμημένη έννοια και η στεγνότητα.
  • Νομίζω ότι αν είχατε ακολουθήσει την τακτική της γκρίνιας και του κηρύγματος από την πρώτη μέρα, το θέμα θα είχε λυθεί την επόμενη.
  • Ναι, ήθελα πίεση.
  • Είναι και τι ταιριάζει στον καθένα. Δώσε μου εμένα ελευθερία και περιθώρια επιλογής, και στα κάνω και στο πιάτο.
  • Εξαρτάται όμως την πίεση. Μιλάω για μία συγκεκριμένη δόση πίεσης που αν την υπερβείτε, μέχρι που τα κρατάω και κανένα μήνα, ενώ αν δεν την αγγίξετε, ξεχνιέμαι και τα κάνω παντού. Ξέρετε τώρα…
  • Επίσης, άλλες φορές ήθελα πίεση, άλλες απλώς υπενθύμιση κι άλλες να μην κάνετε την παραμικρή νύξη. Που να το ξέρατε; Να μυρίσετε τα δάχτυλά σας, τι με νοιάζει;
  • Όχι, θα κάτσουμε εδώ μέχρι να μου έρθουν.
  • Ποιος είπε ότι δεν πάμε με το i-pad στην τουαλέτα; Προτιμάτε να διαβάζω τις ετικέτες από τα απορρυπαντικά;
  • Χειριστικός εγώ; Αυτό καταλάβατε; Έπρεπε να σας έχω κανά χρόνο με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι να δείτε τι θα πει χειριστική συμπεριφορά.
  • Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να το κάνουμε τooooόσο θέμα.
  • Ως προς τα ατυχήματα, τώρα. Δηλαδή εσάς δεν σας έχει τύχει ποτέ να σας έρχονται, χωρίς να σας έρχονται;
  • Κάτι πρέπει να γίνει και με τη βραδινή πάνα. Μην μου τη βάζετε αφού κοιμηθώ για να μην τη δω, αφού την βλέπω το πρωί που ξυπνάω και την τραβάω. Λέτε να νομίζω ότι φύτρωσε; Φυσικά και είναι πάντα γεμάτη.
  • Και μια συμβουλή. Μία είναι η υπέρτατη αρετή: η υπομονή. Ναι, και το λέω εγώ αυτό.
  • Επίσης, παίρνω όρκο ότι τα αυτοκόλλητα επιβράβευσης είναι για εσάς -εγώ τα βαριέμαι θανάσιμα. Τύπου, τα κατάφερα κι αυτή τη φορά να μην ξανασκουπίσω τσίσα από το πάτωμα – αξίζω αυτοκόλλητο!
  • Αλήθεια τώρα, μετά από έναν μικρό απολογισμό, ποιος έκανε καψώνι σε ποιον, όλο αυτόν τον καιρό;
  • Όχι, πάντως, ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά υπάρχει πάντα και η δυνατότητα- διαπραγματευτικό χαρτί του πισωγυρίσματος.
  • Ποιο είναι το επόμενο βήμα τώρα; Τα κόβουμε τελείως;

Πώς (δεν) έκοψα την πάνα

  • Πρώτη μέρα: Η μαμά μου φέρνει τέσσερα βρακάκια για να διαλέξω ποιο θέλω να φορέσω. Διαλέγω ένα με το σκούμπι ντου. Μέχρι το τέλος της ημέρας τα έχω φορέσει όλα, έχω φορέσει 3-4 της αδερφής μου –κάτι μπλε, μην φανταστείτε- και έχω ξαναφορέσει και τα τέσσερα δικά μου που έχουν ήδη πλυθεί και στεγνώσει στην απλώστρα- άγιος ελληνικός ήλιος.
  • Η μαμά έχει κατεβάσει κάτω όλο το ίντερνετ και διαβάζει. Εϊ, μάνα, μας τέλειωσε το ένστικτο;
  • Γιατί μου στύβουν συνέχεια πορτοκαλάδα;
  • Μην λέτε από εδώ κι από κει ‘έχουμε και μερικά ατυχήματα’. Καταρχάς, έτσι, για την ιστορία, «έχουμε μόνο ατυχήματα». Και έπειτα, αν τρακάρουμε στο δρόμο, τι θα πείτε; «Μας έφυγαν τα τσίσα»;
  • Όχι, δεν θα εξαντληθεί η υπομονή σου από την τρίτη μέρα. Έχουμε ολόκληρο καλοκαίρι μπροστά μας…
  • Εντάξει έκανα τσίσα στο γιογιό. Μπορώ να έχω τώρα πίσω το μπεμπιλίνο μου;
  • Τι πίνακας επιβράβευσης και αηδίες. Εγώ θέλω αεροπλάνο. Αληθινό.
  • Τέσσερα βρακάκια; Μα καλά, τι σκεφτόταν;
  • Επίσης, δεν είναι τι λένε τα λόγια σου, είναι τι λες από μέσα σου. Λες ‘δεν πειράζει, την άλλη φορά θα κάνουμε τα τσίσα στο γιογιό’, αλλά από μέσα βράζεις. Εγώ κρατάω το βράσιμο.
  • Σφίξου εσύ.
  • Τώρα μου δίνουν και πορτοκαλάδα από κουτάκι. Ακούγεται σοβαρό.
  • Όχι δεν θέλω να κάνω κακά όρθιος στη μπανιέρα! Τι στο καλό, κι αυτό στο ίντερνετ το είδε;
  • Θετική σκέψη, μαμά. Δεν λειτουργεί, αλλά τουλάχιστον κρατάει μακριά το σιχτίρισμα.
  • Τι έγινε, καταργήθηκαν ξαφνικά όλα τα θέματα συζήτησης; Ας μιλήσετε για τα προβλήματα ύπνου μου, για τα φαγητά που δεν τρώω… Υπάρχουν τόσο ενδιαφέροντα ακόμα βαρετά θέματα συζήτησης.
  • Σας φαίνομαι για νήπιο που πείθεται απλώς με επιχειρήματα;
  • Σας φαίνομαι για νήπιο που πείθεται με οτιδήποτε;
  • Φυσικά και με την πιπίλα ήταν πιο εύκολο. Αλλά δεν υπάρχει Νεράιδα των Σφιγκτήρων, ε;
  • Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Έπρεπε να πάρει την παιδίατρο για να το μάθει; Έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για την μάνα μου. Όχι ότι ήμουν και ποτέ σίγουρος…
  • Το ξέρω έχετε σκαρφιστεί ό,τι κόλπο υπάρχει, εκβιασμούς, δωροδοκίες. Keep trying. Μπορείτε και καλύτερα.
  • Ναι, είναι τόσο δύσκολο.
  • Ναι, τα αγοράκια μαθαίνουν πιο αργά, διαβάζεις κι ακούς. Τώρα έγινα και statistics.
  • Πάλι συζητάτε μπροστά μου για το θέμα. Πρώτον, τα τσίσα μου κάνω απάνω μου, δεν κουφάθηκα κιόλας. Δεύτερον, ποια λέξη από το «μην επανέρχεστε συνέχεια στο θέμα γιατί τον μπλοκάρετε» που διάβασες στο ίντερνετ, δεν κατάλαβες;
  • Ωχ, έκανα κατά λάθος τσίσα στο γιογιό!
  • Μην χοροπηδάτε, είστε αστείοι.
  • Εντάξει, πάλι στο πάτωμα.  Ευτυχώς γιατί μέχρι κι εγώ είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα τα κατάφερνα.
  • Γιατί είναι όλοι τόσο κατάκοποι;
  • Θέλω να μου το υπενθυμίζεις χωρίς να γίνεσαι φορτική, να φαίνεται όμως ότι εγώ το σκέφτηκα πρώτος χωρίς να μου το υπενθυμίσεις και παρόλα αυτά να τα κάνω όπου βρίσκω. Τουλάχιστον για τις πρώτες βδομάδες.
  • Μήπως φταίω εγώ;
  • Μην με συγκρίνεις. Με το άλλο σου παιδί, με το παιδί του γείτονα, με το παιδί του ίντερνετ. Όχι, τίποτα άλλο αλλά θα σε συγκρίνω κι εγώ με τη μαμά της αδελφής μου –πιστέψτε με, δεν είναι η ίδια-, με τη μαμά του παιδιού του γείτονα και με τη μαμά του ίντερνετ. Αντέχεις;
  • Ώστε έτσι ξαφνικά αλλάζει η ζωή σου, από τη μια μέρα στην άλλη.
  • Καταλάβατε, δεν καταλάβατε, κακά πάντως δεν θα κάνω.
  • Κοιμάσαι Γιαννάκης και ξυπνάς stool holder.
  • Αποκλείεται να φταίω εγώ.

Πρακτική αριθμητική

  1. Δεν χρειάζεται κάθε φορά που μετράς να βγάζεις το ίδιο αποτέλεσμα. Μάλλον, όχι δεν χρειάζεται. Απαγορεύεται.
  2. Μπορείς να μετράς το ίδιο αντικείμενο σε μια σειρά αντικειμένων πολλές φορές. Εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τη διάθεση της στιγμής.
  3. Με την ίδια λογική, μπορείς να παραλείψεις να μετρήσεις κάποια αντικείμενα. Χωρίς καμία συνέπεια, ασφαλώς, στο τελικό αποτέλεσμα.
  4. Όπως καταλαβαίνετε, δεν χρειάζεται να μετράς γραμμικά. Δηλαδή, μπορείς από το 9 να πας κατευθείαν στο 20 και να ξαναγυρίσεις μετά, αβίαστα, σε ένα 11 για παράδειγμα ή σ’ ένα 12.
  5. Σύμφωνα με τα παραπάνω, τα δάχτυλα των χεριών δεν είναι απαραίτητα 10. Ομοίως, και των ποδιών.
  6. Πράξεις, δεν κάνω.
  7. Συγκινούμαι βέβαια στη σκέψη ότι θα έρθει μια μέρα που θα ξέρω πόσο κάνει 1 και 1. Είναι που πάντα με γοήτευε η αφαίρεση.
  8. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν οι αριθμοί είναι πραγματικά χρήσιμοι για τη ζωή μας. Έχω την αίσθηση ότι αυτοί μας χρειάζονται περισσότερο για τη δική τους ζωή.
  9. Υπάρχει και το μηδέν. Αλήθεια, υπάρχει;
  10. Ζω με την υπαρξιακή αγωνία ότι θα μου εμφανίζονται συνέχεια καινούριοι άγνωστοι αριθμοί. Το μόνο που θέλω να ξέρω είναι πού τελειώνει αυτό το μέτρημα. Στο 30, στο 50;; Θέλω να ξέρω τα όρια, που θα έλεγε και ο παιδοψυχολόγος που κρύβεται μέσα μου.
  11. Ορκίζομαι στους αριθμούς Φιμπονάτσι, ότι δεν θα ξαναμπερδέψω ποτέ το αριθμητικό ‘πολλά’ με το ποσοτικό ‘μεγάλα’, που μόνο στο δικό μου λεξιλόγιο και για ένα μοναδικό λόγο, σημαίνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα.
  12. Ορκίζομαι στους μιγαδικούς αριθμούς, ότι θα γίνω φιλόλογος.
  13. «Οτιδήποτε μπορεί να μετρηθεί δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μετράει. Και οτιδήποτε μετράει δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί να μετρηθεί.(Αϊνστάιν)» Και μ’αυτό, καταλήγω.