Γράμμα στον Άη Βασίλη

Αγαπητέ Άη Βασίλη,

δεν θα αναρωτηθώ αν υπάρχεις ή δεν υπάρχεις. Βασικά, γιατί κανένα τρίχρονο δεν το κάνει. Το χάφτει απλώς και συνεχίζει τη ζωή του. Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω γιατί δεν θέλω να σου γράψω γράμμα. Διάβασε, λοιπόν, προσεκτικά!

Δεν σου στέλνω γράμμα με το δώρο που θέλω να μου φέρεις την πρωτοχρονιά, γιατί…

104

1. Δεν θα μπορώ να περιμένω μέχρι τότε.

Πραγματικά, υπάρχουν παιδιά εκεί έξω που γράφουν τι δώρο θέλουν και μετά περιμένουν ήσυχα για μέρες, μέχρι να τους το φέρεις; Υπάρχετε, τέτοια παιδιά; Μακριά μου, δεν κάνω παρέα  με αγίους.

2. Θα έχω αγωνία αν το βρήκες ή όχι!

Και έστω ότι το πάρω απόφαση, μετάσχω στην αγιοσύνη και περιμένω… Είμαι σίγουρος ότι θα μου φέρεις αυτό ακριβώς που ζήτησα; Είμαι βέβαιος ότι υπάρχει αυτό ακριβώς που ζήτησα; Θυμάμαι αυτό ακριβώς που ζήτησα;

3. Μέχρι τότε θα έχω ξεχάσει τι ζήτησα.

Όχι δεν έχω μνήμη χρυσόψαρου. Έχω μνήμη τρίχρονου.

4. Φυσικά και μέχρι τότε θα έχω αλλάξει γνώμη.

Τι περίμενες; Δέχομαι επιδράσεις, βομβαρδίζομαι από επιλογές. Αναθεωρώ. Τη μια στιγμή θέλω φιγούρες μαξ στιλ. Την άλλη στούντιο ομορφιάς βέρι μπέλα. Την άλλη μπάρμπι μαριπόζα. Ντάξει, ποτέ δεν θέλησα φιγούρες μαξ στιλ.

103

5. Γιατί κάτι μου λέει ότι δεν μπορώ να ζητήσω Ο,ΤΙ ακριβώς θέλω.

Αποφάσισα. Φέτος δεν θέλω παιχνίδι. Θέλω κατοικίδιο. Τον Ρούντολφ. Τι έγινε Αη Βασίλη? Κατάπιαμε τη γλώσσα μας; Καταλαβαίνω: έχεις κι εσύ τα όριά σου, τα ψιλά σου γράμματα… Με κάτι τέτοια όμως χάνουμε κι εμείς την πίστη μας στο θεσμό.

6. Μέχρι τότε, θα με έχουν εκβιάσει άπειρες φορές ότι αν δεν κάτσω καλά, δεν θα μου το φέρεις.

Ναι, είναι χειριστικοί. Ναι, δουλεύει. Είμαστε της σχολής «εκβιασμός είναι η συνέχιση της επιβράβευσης με άλλα μέσα». Οικογενειακώς.

7. Μέχρι τότε, θα έχουν αυξηθεί οι προσδοκίες μου από την αναμονή και έτσι το δώρο θα μου φανεί ‘λιγότερο’.

Μια φορά η μαμά είχε παραγγείλει κάτι από τηλεμάρκετινγκ -όχι το πρίτι μπρα, μπορεί την έξυπνη σίτα- αλλά μόλις το παρέλαβε είπε τελικά ότι δεν ήταν τόσο καλό όσο το περίμενε. Εντάξει, το πρίτι μπρα.

8. Όπως και να χει, θα ζηλέψω το δώρο της αδελφής μου.

Ξέρετε το συναίσθημα. Το ζείτε κάθε Χριστούγεννα. Κρυφοκοιτάζατε τα δώρα που ανοίγουν οι άλλοι -πριν ανοίξετε τα δικά σας- και η αίσθηση ότι θα είναι καλύτερα από τα δικά σας, σας συνεπαίρνει. Πόσο -με- ζηλεύετε που δεν μπορείτε να ξεσπάσετε σε λυγμούς και να τους τα αρπάξετε με λύσσα από τα χέρια.

9. Γενικότερα, λατρεύω τις εκπλήξεις.

Το αφήνω, λοιπόν, πάνω σου. Λογαριαζόμαστε μετά.

 

Photos via, via

Ω Έλατο

Πριν μέρες, βάλαμε κι εμείς σε μία γωνία του σπιτιού ένα δέντρο που το λένε χριστουγεννιάτικο και έχει την τάση να στοιβάζει σε όλες τις άλλες γωνίες του σπιτιού ό,τι βγήκε από εκεί για να χωρέσει εκείνο: κούτες παιχνιδιών, παιχνίδια, παιχνιδάκια, υπερμεγέθη παιχνίδια, καρότσι, καρεκλάκι φαγητού, τραπεζάκια δραστηριοτήτων και άλλα. Το αποτέλεσμα είναι μία άκρως χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα αποθήκης, κάτι για το οποίο περιμένουμε, άλλωστε, όλον τον χρόνο με ανυπομονησία.

Αντί, λοιπόν, να βάλουμε στα κλαδιά αυτού του δέντρου κοτσύφια ή δεκαοχτούρες, εμείς αρχίσαμε να το γεμίζουμε με καμήλες, ταράνδους, καμπάνες, αγγελάκια, μπαλάκια και φωτάκια γιατί κάπου τελοσπάντων έπρεπε να αδειάσουμε κάτι κούτες από το πατάρι και γιατί ποιος μπορεί να αποκλείσει επιστημονικά και με επιχειρήματα ότι μια καμήλα δεν μπορεί να ανέβει ποτέ σε ένα δέντρο;

Οι περισσότερες μπάλες, φυσικά,  ήταν γυάλινες καθώς και πολύ ασφαλές υλικό είναι και πολύ must σε σπίτι με δύο παιδιά κάτω των τεσσάρων χρονών (και το τονίζω αυτό: με το ένα κοντά στα 2) και απορώ γιατί δεν έχουν βγει ακόμα στο εμπόριο γυάλινα παιχνίδια οπωσδήποτε χωρίς αποσπώμενα κομμάτια βέβαια για να είναι κατάλληλα για όλες τις ηλικίες.

Η διάταξη των μπαλών ήταν οι μεγαλύτερες χαμηλά και οι μικρότερες ψηλότερα γιατί και η πορτοκαλιά και η μηλιά έχουν τα μεγαλύτερα πορτοκάλια κάτω και προς τα πάνω τα μικρότερα, το ίδιο και τα άλλα εσπεριδοειδή και τα οπωροφόρα γενικότερα- έχω μια επιφύλαξη για τις κερασιές γιατί όλα τα κεράσια είναι μικρά και οι όποιες διαφοροποιήσεις στο μέγεθός τους ανήκουν στα όρια του στατιστικού λάθους για να μπορεί να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα.

Κατά τη διάρκεια του στολισμού του δέντρου, η μαμά με την αδελφή μου τραγουδούσαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια και φορούσαν αγιοβασιλιάτικα σκουφιά αλλά εγώ αρνήθηκα να κάνω το ίδιο γιατί δεν παίζαμε σε σειρά του Παπακαλιάτη. Ούτε σε ταινία της Ντίσνεϊ.

Στην κορυφή του δέντρου, βάλαμε έναν χρυσό αστερία, αφού έπρεπε με κάποιο τρόπο να εκπροσωπηθεί και ο βυθός πάνω στο δέντρο και αρκετά πια με τους ταράνδους και τις καμήλες…

Η μαμά και η αδελφή μου είναι κατά βάθος πολύ συντηρητικές. Εκεί αποδίδω ότι γλιτώσαμε το ανάποδο δέντρο, τις μαύρες μπάλες, τη μονοχρωμία γενικά και το στολισμό του φίκου που έχουμε στο κλιμακοστάσιο.

Και βέβαια, αφού στολίσαμε το δέντρο, η μαμά, νομίζοντας ότι είχε φτιάξει τη Νίκη της Σαμοθράκης, έκανε σαφές πως δεν πρέπει με τίποτα να το αγγίζουμε ούτε να το κουνάμε ούτε να περνάμε από δίπλα του. Μαμά, πρώτον δεν χωράμε να περάσουμε από δίπλα του αφού είναι σφηνωμένο ανάμεσα σε καναπέ και πολυθρόνα.  Δεύτερον, επιτρέπονται οι φωτογραφίες;

Τρίτον, δεν νομίζω να σου συγχωρήσω ποτέ ότι δεν βάλαμε φάτνη.