Καθαρός, πια

Εκπαίδευση τουαλέτας: Απολογισμός- εντυπώσεις, τρεις εβδομάδες μετά. Ανοιχτή επιστολή στους γονείς μου.

  • Ναι, ήταν τόσο απλό.
  • Πλάκα κάνω. Απλώς ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.
  • Και το πλήρωμα της βαρεμάρας… Βαρέθηκα τη μίρλα σας. Ναι, και το λέω εγώ αυτό.
  • Τι καταλάβατε τώρα;
  • Πάντως τίποτα από όλα αυτά που λέγατε δεν ισχύει. Ούτε πιο μεγάλος νιώθω, ούτε πιο καθαρός, ούτε πιο γρήγορα γίνεται, ούτε πιο εύκολα.
  • Υπερτιμημένη έννοια και η στεγνότητα.
  • Νομίζω ότι αν είχατε ακολουθήσει την τακτική της γκρίνιας και του κηρύγματος από την πρώτη μέρα, το θέμα θα είχε λυθεί την επόμενη.
  • Ναι, ήθελα πίεση.
  • Είναι και τι ταιριάζει στον καθένα. Δώσε μου εμένα ελευθερία και περιθώρια επιλογής, και στα κάνω και στο πιάτο.
  • Εξαρτάται όμως την πίεση. Μιλάω για μία συγκεκριμένη δόση πίεσης που αν την υπερβείτε, μέχρι που τα κρατάω και κανένα μήνα, ενώ αν δεν την αγγίξετε, ξεχνιέμαι και τα κάνω παντού. Ξέρετε τώρα…
  • Επίσης, άλλες φορές ήθελα πίεση, άλλες απλώς υπενθύμιση κι άλλες να μην κάνετε την παραμικρή νύξη. Που να το ξέρατε; Να μυρίσετε τα δάχτυλά σας, τι με νοιάζει;
  • Όχι, θα κάτσουμε εδώ μέχρι να μου έρθουν.
  • Ποιος είπε ότι δεν πάμε με το i-pad στην τουαλέτα; Προτιμάτε να διαβάζω τις ετικέτες από τα απορρυπαντικά;
  • Χειριστικός εγώ; Αυτό καταλάβατε; Έπρεπε να σας έχω κανά χρόνο με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι να δείτε τι θα πει χειριστική συμπεριφορά.
  • Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να το κάνουμε τooooόσο θέμα.
  • Ως προς τα ατυχήματα, τώρα. Δηλαδή εσάς δεν σας έχει τύχει ποτέ να σας έρχονται, χωρίς να σας έρχονται;
  • Κάτι πρέπει να γίνει και με τη βραδινή πάνα. Μην μου τη βάζετε αφού κοιμηθώ για να μην τη δω, αφού την βλέπω το πρωί που ξυπνάω και την τραβάω. Λέτε να νομίζω ότι φύτρωσε; Φυσικά και είναι πάντα γεμάτη.
  • Και μια συμβουλή. Μία είναι η υπέρτατη αρετή: η υπομονή. Ναι, και το λέω εγώ αυτό.
  • Επίσης, παίρνω όρκο ότι τα αυτοκόλλητα επιβράβευσης είναι για εσάς -εγώ τα βαριέμαι θανάσιμα. Τύπου, τα κατάφερα κι αυτή τη φορά να μην ξανασκουπίσω τσίσα από το πάτωμα – αξίζω αυτοκόλλητο!
  • Αλήθεια τώρα, μετά από έναν μικρό απολογισμό, ποιος έκανε καψώνι σε ποιον, όλο αυτόν τον καιρό;
  • Όχι, πάντως, ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά υπάρχει πάντα και η δυνατότητα- διαπραγματευτικό χαρτί του πισωγυρίσματος.
  • Ποιο είναι το επόμενο βήμα τώρα; Τα κόβουμε τελείως;
Advertisements

Πώς (δεν) έκοψα την πάνα

  • Πρώτη μέρα: Η μαμά μου φέρνει τέσσερα βρακάκια για να διαλέξω ποιο θέλω να φορέσω. Διαλέγω ένα με το σκούμπι ντου. Μέχρι το τέλος της ημέρας τα έχω φορέσει όλα, έχω φορέσει 3-4 της αδερφής μου –κάτι μπλε, μην φανταστείτε- και έχω ξαναφορέσει και τα τέσσερα δικά μου που έχουν ήδη πλυθεί και στεγνώσει στην απλώστρα- άγιος ελληνικός ήλιος.
  • Η μαμά έχει κατεβάσει κάτω όλο το ίντερνετ και διαβάζει. Εϊ, μάνα, μας τέλειωσε το ένστικτο;
  • Γιατί μου στύβουν συνέχεια πορτοκαλάδα;
  • Μην λέτε από εδώ κι από κει ‘έχουμε και μερικά ατυχήματα’. Καταρχάς, έτσι, για την ιστορία, «έχουμε μόνο ατυχήματα». Και έπειτα, αν τρακάρουμε στο δρόμο, τι θα πείτε; «Μας έφυγαν τα τσίσα»;
  • Όχι, δεν θα εξαντληθεί η υπομονή σου από την τρίτη μέρα. Έχουμε ολόκληρο καλοκαίρι μπροστά μας…
  • Εντάξει έκανα τσίσα στο γιογιό. Μπορώ να έχω τώρα πίσω το μπεμπιλίνο μου;
  • Τι πίνακας επιβράβευσης και αηδίες. Εγώ θέλω αεροπλάνο. Αληθινό.
  • Τέσσερα βρακάκια; Μα καλά, τι σκεφτόταν;
  • Επίσης, δεν είναι τι λένε τα λόγια σου, είναι τι λες από μέσα σου. Λες ‘δεν πειράζει, την άλλη φορά θα κάνουμε τα τσίσα στο γιογιό’, αλλά από μέσα βράζεις. Εγώ κρατάω το βράσιμο.
  • Σφίξου εσύ.
  • Τώρα μου δίνουν και πορτοκαλάδα από κουτάκι. Ακούγεται σοβαρό.
  • Όχι δεν θέλω να κάνω κακά όρθιος στη μπανιέρα! Τι στο καλό, κι αυτό στο ίντερνετ το είδε;
  • Θετική σκέψη, μαμά. Δεν λειτουργεί, αλλά τουλάχιστον κρατάει μακριά το σιχτίρισμα.
  • Τι έγινε, καταργήθηκαν ξαφνικά όλα τα θέματα συζήτησης; Ας μιλήσετε για τα προβλήματα ύπνου μου, για τα φαγητά που δεν τρώω… Υπάρχουν τόσο ενδιαφέροντα ακόμα βαρετά θέματα συζήτησης.
  • Σας φαίνομαι για νήπιο που πείθεται απλώς με επιχειρήματα;
  • Σας φαίνομαι για νήπιο που πείθεται με οτιδήποτε;
  • Φυσικά και με την πιπίλα ήταν πιο εύκολο. Αλλά δεν υπάρχει Νεράιδα των Σφιγκτήρων, ε;
  • Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Έπρεπε να πάρει την παιδίατρο για να το μάθει; Έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για την μάνα μου. Όχι ότι ήμουν και ποτέ σίγουρος…
  • Το ξέρω έχετε σκαρφιστεί ό,τι κόλπο υπάρχει, εκβιασμούς, δωροδοκίες. Keep trying. Μπορείτε και καλύτερα.
  • Ναι, είναι τόσο δύσκολο.
  • Ναι, τα αγοράκια μαθαίνουν πιο αργά, διαβάζεις κι ακούς. Τώρα έγινα και statistics.
  • Πάλι συζητάτε μπροστά μου για το θέμα. Πρώτον, τα τσίσα μου κάνω απάνω μου, δεν κουφάθηκα κιόλας. Δεύτερον, ποια λέξη από το «μην επανέρχεστε συνέχεια στο θέμα γιατί τον μπλοκάρετε» που διάβασες στο ίντερνετ, δεν κατάλαβες;
  • Ωχ, έκανα κατά λάθος τσίσα στο γιογιό!
  • Μην χοροπηδάτε, είστε αστείοι.
  • Εντάξει, πάλι στο πάτωμα.  Ευτυχώς γιατί μέχρι κι εγώ είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα τα κατάφερνα.
  • Γιατί είναι όλοι τόσο κατάκοποι;
  • Θέλω να μου το υπενθυμίζεις χωρίς να γίνεσαι φορτική, να φαίνεται όμως ότι εγώ το σκέφτηκα πρώτος χωρίς να μου το υπενθυμίσεις και παρόλα αυτά να τα κάνω όπου βρίσκω. Τουλάχιστον για τις πρώτες βδομάδες.
  • Μήπως φταίω εγώ;
  • Μην με συγκρίνεις. Με το άλλο σου παιδί, με το παιδί του γείτονα, με το παιδί του ίντερνετ. Όχι, τίποτα άλλο αλλά θα σε συγκρίνω κι εγώ με τη μαμά της αδελφής μου –πιστέψτε με, δεν είναι η ίδια-, με τη μαμά του παιδιού του γείτονα και με τη μαμά του ίντερνετ. Αντέχεις;
  • Ώστε έτσι ξαφνικά αλλάζει η ζωή σου, από τη μια μέρα στην άλλη.
  • Καταλάβατε, δεν καταλάβατε, κακά πάντως δεν θα κάνω.
  • Κοιμάσαι Γιαννάκης και ξυπνάς stool holder.
  • Αποκλείεται να φταίω εγώ.

First World Problems- για νήπια

  1. Η κούνια πάει μέχρι ένα σημείο και μετά κατεβαίνει. Θέλεις να κάνει μία πλήρη περιστροφή. Με εσένα μέσα. Παιδική χαρά, σου λέει μετά.
  2. Ο κύκλος ζωής μιας μπαταρίας είναι απελπιστικά μικρός.
  3. Μάρτυς μου ο-χωρίς-μπαταρία-Μίκυ, μόλις μεγαλώσω θα γίνω εξπέρ στο άλλαγμα μπαταρίας.
  4. Ο κύκλος ζωής μιας πάνας είναι απελπιστικά μικρός.
  5. Μάρτυς μου η sudocrem, μόλις μεγαλώσω θα μου αφήνω την πάνα από το πρωί ως το βράδυ σερί.
  6. Θες να σου κάνουν φούσκα και με την καραμέλα.
  7. Δεν σβήνει η ξύστρα.
  8. Δεν ξύνει η γόμα.
  9. Θες να μένουν οι μαρκαδόροι ανοιχτοί χωρίς να ξεραίνονται.
  10. Δεν έχεις αποφασίσει σε ποιο κρεβάτι θα κοιμηθείς σήμερα.
  11. Δεν έχεις αποφασίσει αν θα κοιμηθείς σήμερα.
  12. Θες να φοράς τα παπούτσια σου με μόνο κριτήριο ποιο βρέθηκε μπροστά από κάθε πόδι.
  13. Δεν υπάρχουν δεξιά και αριστερά παπούτσια. Μόνο παπούτσια.
  14. Μπερδεύεις τα νούμερα με τα γράμματα. Το 3 με το ε. Το 1 με το ι. Μόνο εσύ το βλέπεις;
  15. Και τι είναι νούμερα; Και τι γράμματα; Πιστεύεις ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να ξεκινήσει από τον παιδικό σταθμό.
  16. Σου την σπάνε τα ιντεράκτιβ παιδικά. Πιστεύεις ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να ξεκινήσει από την Ντόρα.
  17. Δεν θες παγωτό χωνάκι, ούτε παγωτό κυπελάκι, θες μόνο παγωτό ξυλάκι.
  18. Από το παγωτό ξυλάκι τρως μόνο την επικάλυψη σοκολάτας. Και δεν λέγεται επικάλυψη σοκολάτας. Λέγεται «γύρω-γύρω».
  19. Λίγο από το «γύρω-γύρω» πέφτει στο χαλί (δεν σε νοιάζει), λίγο από το άσπρο στην μπλούζα σου (επίσης) και λίγο στα χέρια σου (εντάξει), ενώ όσο δεν σκούπισες με το μανίκι παραμένει στην εξωτερική γωνία των χειλιών σου- τρελαίνεσαι.
  20. Δεν έχεις όσα παιχνίδια θα ήθελες. Έχεις περισσότερα.
  21. Μάλλον μέχρι τα τρία σου δεν θα έχεις καταφέρει να αποκτήσεις ένα αληθινό αυτοκίνητο. Ή έστω τρένο. Νιώθεις αποτυχημένος.
  22. Αδυνατείς να καταλάβεις γιατί, για να αρχίσει η επιχείρηση ‘κόψιμο πάνας’, πρέπει να φύγουν τα χαλιά.
  23. Αδυνατείς να καταλάβεις οτιδήποτε έχει σχέση με το κόψιμο πάνας. Δεν σε αφορά.
  24. Αναπολείς τα χρόνια που αρκούσε ένα απλό ‘κακό!’ ή ‘ποτέ!’ για να σε προειδοποιήσουν για κάτι. Τώρα σου απομαγνητοφωνούν έκθεση ιδεών.
  25. Βλέπεις παλιά βίντεο με εσένα και την αδελφή σου και θες να μπεις μέσα. Πιάνεις την οθόνη. Σου εξηγούν ότι αυτό δεν γίνεται. Ναι, όπως δεν γινόταν να πάμε στο πάρκο, νύχτα. Και πήγαμε. Και όπως δεν γινόταν να γράψω στον τοίχο, μέρα. Και έγραψα.
  26. Γιατί κάθε φορά που μπαίνω στο σαλόνι και βλέπουνε Game of Thrones, το κάνουνε pause; Τι στο καλό, κεφάλια κόβουνε;

Οι νόμοι του Μέρφι για νήπια

  1. Όταν θες να φας κανονικό μπισκότο, το μόνο που έχει μείνει είναι ολικής άλεσης. Υποθέτω, γιατί δεν τα τρώει κανείς.
  2. Σε βάζουν τιμωρία τη φορά που το αξίζεις λιγότερο. Για να σε τιμωρήσουν για τις άλλες φορές.
  3. Αν πεις ότι θες να δεις τον Μικρό Νικόλα, σε πάνε επίσκεψη στο σπίτι του Νικολάκη αντί να ανοίξουνε απλώς τον υπολογιστή.
  4. Ζητάς μπαράκι και οι άλλοι ακούνε ψαράκι. Κι εκεί που θα έτρωγες νοστιμότατο σνακ, καταλήγεις με ψάρι και βραστά λαχανικά.
  5. Σου φέρνουν δώρο ακριβό και ποιοτικό παιχνίδι ενώ εσύ απλώς ήθελες κινέζικο των 5 ευρώ από πλανόδιο, με μπαταρίες που μπαινοβγαίνουν και τραγούδια που σπάνε τύμπανα.
  6. Όταν θες να φας τα τσίριος που έπεσαν στο πάτωμα, η μαμά έχει προλάβει πριν από εσένα.
  7. Όταν θες να πιεις τουλάχιστον 2 κουταλιές από το αγαπημένο σου σιρόπι, έχεις μόλις 36 και 8.
  8. Όταν για πρώτη φορά επανέρχεται η όσφρησή σου, μετά από μέρες συναχωμένος, μυρίζει όλο το σπίτι μπρόκολο.
  9. Θέλεις για πρώτη φορά να πεις στην ταμία του σουπερμάρκετ πώς σε λένε και αυτή δεν σε ρωτάει ποτέ.
  10. Δεν έχεις όρεξη να πεις σε κανένα πώς σε λένε, πόσο χρονών είσαι και αν πας σχολείο, τη στιγμή που μανάβης, κρεοπώλης και υπάλληλος στα τυριά έχουν λυσσάξει να μάθουν.
  11. Σου έρχεται να κάνεις κούνια μόνο όταν κάνει άλλο παιδί και περιμένουν άλλα 6 στη σειρά μετά από αυτό.
  12. Όταν βολεύει τους γονείς σου σε λένε τρίχρονο, όταν όμως παίρνεις δώρο παιχνίδι για παιδιά άνω των τριών, στο φυλάνε μέχρι να κλείσεις τα τρία.
  13. Θα χτυπήσεις το μικρό δαχτυλάκι των ποδιών σου στο πόδι του τραπεζιού, μόνο αφού έχεις βγάλει τις κάλτσες.
  14. Όταν η μαμά χαμηλώνει στο ύψος σου για να σου πει κάτι, σπάνια είναι για καλό.
  15. Όταν ζητάς να πιεις πορτοκαλάδα, εννοείς κουτάκι και όχι φρεσκοστυμμένο χυμό. Φυσικά, παίρνεις το δεύτερο.
  16. Όταν κλειδιά, κοντρόλ ή γυαλιά λείπουν από τη θέση τους, όλοι νομίζουν ότι τα πήρες εσύ. Κι ας είναι τα κλειδιά στην τσέπη τους, τα γυαλιά στη μύτη τους και το κοντρόλ μέσα στην πάνα σου.
  17. Τη φορά που έχεις κρύψει στ’ αλήθεια τα κλειδιά κάτω από το κρεβάτι, η μαμά σου ζητάει συγγνώμη που σε υποπτεύθηκε και φωνάζει κλειδαρά. Κρατάς το στόμα σου κλειστό γιατί φοβάσαι για τη ζωή σου.
  18. Παίζεις με ένα παιχνίδι που του τέλειωσε η μπαταρία. Τη στιγμή που θα βγάλουν από άλλο παιχνίδι την μπαταρία για να τη βάλουν σε εκείνο που χάλασε, θες πια να παίξεις με το άλλο που του έβγαλαν την μπαταρία.
  19. Τη φορά που καταφέρνεις να βγάλεις παντελόνι και μπλούζα μόνος σου, κανένας δεν σε έχει δει.
  20. Τη φορά που θα σου έχει σκαλώσει η μπλούζα στο κεφάλι και θα προσπαθείς να την βγάλεις, σε παίρνουν μέχρι και φωτογραφία.
  21. Όταν η μαμά παίρνει αγκαλιά την αδελφή σου, κάνεις τα πάντα για να ανέβεις κι εσύ εκεί, από όπου μόλις πριν, με μπουνιές και κλωτσιές, έσπρωχνες για να κατέβεις.
  22. Όσον αφορά στην εκπαίδευση τουαλέτας, ποτέ δεν πάει τόσο άσχημα όσο φαίνεται στην αρχή. Πάει ακόμα χειρότερα.

 

Επαγγελματικός αποπροσανατολισμός

Τι ΔΕΝ ΘΕΛΩ να γίνω όταν μεγαλώσω.

  • Πλεϊμομπίλ. Έχετε δει τα μαλλιά τους;
  • Μεγάλος. Έχετε δει τα μούτρα τους;
  • Παλιατζής. Έχετε ακούσει τη φωνή τους;
  • Πέπα και Τζορτζ. Παραείναι γουρούνια.
  • Μικρός Νικόλας. Παραείναι Μικρός Νικόλας.
  • Δεσποινίς Ροντερμάιλερ. Και παρεμφερείς ράτσες.
  • Μίκυ Μάους: Ντάξει η φωνή, ντάξει τα αυτιά και η μύτη. Τι κάνεις όμως με την ουρά;
  • Ψυχαναλυτής. Ντάξει να μιλάω. Βαριέμαι όμως και ν’ ακούω.
  • Life coach. Βαριέμαι και να εμψυχώνω.
  • Φαρμακοποιός. Πώς τα ξεχωρίζουνε;
  • Πολύτεκνος. Πώς τα ξεχωρίζουνε;
  • Σεφ. Δε φτάνει που δεν το τρως, πρέπει και να το μαγειρεύεις;
  • Συγγραφέας. Δεν φτάνει που δεν το ζεις, πρέπει και να το γράφεις;
  • Κηπουρός. Πολλά χώματα.
  • Μετεωρολόγος. Πολλά σύννεφα.
  • Εκφωνητής δελτίου ειδήσεων. Θα γέλαγα.
  • Σταντ απ κομίντιαν. Θα τα έλεγα σαν να εκφωνώ ειδήσεις.
  • Ντετέκτιβ. Σέρλοκ Χολμς, Αγκάθα Κρίστι, Μις Μαρπλ, Λουντ, Αστυνόμος Σαΐνης. Κορεσμός.
  • Μπαλαρίνα. Το ροζ τους μου καίει τα μάτια. Λατρεύω όμως τα παπούτσια τους.
  • Μπασκετμπολίστας. Εγώ, παρέα με γίγαντες ΔΕΝ κάνω. Λατρεύω όμως τα παπούτσια τους- μπορώ και να κοιμηθώ ΜΕΣΑ σ’ αυτά.
  • Τραγουδιστής όπερας: Πλάθιντο Ντομίνγκο, Χρήστος Σαντικάι, Χορωδία Τυπάλδου, Μαζού εντ δε Ζου. Κορεσμός.
  • Ποπάυ: Ας μην αλλάζουμε δεκαετία(ες).
  • Μικρός Ήρωας. Ας μην αλλάζουμε χιλιετία.
  • Μικρός Πρίγκιπας. Ή που θα διπλωνόμουνα στην μπέρτα του ή που θα πατούσα το κασκόλ του.
  • Σταχτοπούτα. Ή που θα σκόνταφτα στο δωδεκάποντο ή που θα έτρωγα την αλισίβα.
  • Παπουτσωμένος Γάτος: Έχετε δει τα μουστάκια του;
  • Πινόκιο: Έχετε δει τα αυτιά του;
  • Μπομπ ο Σφουγγαράκης: Έχετε δει το φίλο του;
  • Αυτά προς το παρόν δεν θέλω να γίνω. Θα δείτε.

Ποιος θα μιλήσει στις «Γειτονιές»;

Μετά από πολλή σκέψη, καταλήξαμε οικογενειακώς ότι αυτό το μπλογκ θα εκπροσωπηθεί στις Ψηφιακές Γειτονιές,  το πρώτο διαδραστικό συνέδριο για μαμάδες, μπαμπάδες bloggers και όχι μόνο, που διοργανώνει η πάντα φιλόξενη ομάδα των Μικρών Μεγάλων στις 20 Απριλίου, από τη μαμά. Σας παραθέτω το σκεπτικό της απόφασης και νομίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου…

  1. Φοβάμαι ότι δεν θα με καταλαβαίνετε καλά και θα σας κουράσω.
  2. Φοβάμαι ότι δεν θα σας καταλαβαίνω καλά και θα με κουράσετε.
  3. Θα κλέψω την παράσταση. Να διευκρινίσω: με την κακή έννοια.
  4. Θα θέλω να φάω σοκολατάκι.
  5. Θα θέλω να φάω το μικρόφωνο.
  6. Γιατί, πάνελ από τα δυόμιση; Και μετά, τι; Το Toddlers and Tiaras απέχει ένα βήμα. Το ίδιο και η αποτρίχωση.
  7. Γιατί δεν ξέρω τι ρούχα να φορέσω. Κυρίως, τι τσάντα να κρατήσω.
  8. Γιατί δεν θέλετε να με δείτε με τα ρούχα που θα επιλέξω να φορέσω. Κυρίως, με την τσάντα που θα κρατήσω.
  9. Θα θέλω να μιλήσω από το playroom.
  10. Γιατί το συνέδριο έπρεπε να κρατάει ένα τέταρτο. Σόρι, αλλά σε χρόνους νηπίου αυτό είναι τουλάχιστον μια μέρα.
  11. Φοβάμαι μην αποκαλύψω too much information. Φοβάται, μάλλον, η μαμά.
  12. Γιατί την ώρα που οι άλλες μαμάδες bloggers θα αναφέρονται στις πηγές έμπνευσής τους, θα ανεβώ πάνω στο τραπέζι του πάνελ, θα βγάλω τις κάλτσες μου και θα τις δαγκώσω. Για ζωντανή επίδειξη.
  13. Γιατί θέλω να δώσω μια ευκαιρία στη μαμά να πετάξει από πάνω της τη φόρμα και να φτιάξει το μαλλί. Για να φορέσει τα συνεδριακά της: τζιν, το ίδιο μακό, κέφι καλό και τα μαλλιά αλογοουρά, υποθέτω.
  14. Εμένα, πάντως, με έπεισα.

Οι δικοί μου Χάνσελ και Γκρέτελ

Κάπως έτσι ακούγεται στα δικά μου αυτιά το παραμύθι του Χάνσελ και της Γκρέτελ, ένα παραμύθι-ύμνος στην αδελφική αγάπη, στα ζαχαρωτά και σε τίποτα άλλο, που όλα τα νήπια θα πρέπει να ξέρουν…

«Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ μεγαλώνουν με την οικογένεια τους σε ένα σπίτι στο δάσος με πολλή αγάπη και λίγο φαγητό- όμως αυτό καθόλου δεν τους πειράζει γιατί είναι και οι δύο μίζεροι στο φαγητό και τους αρέσει που δεν τους κυνηγάνε κάθε λίγο και λιγάκι με το κουτάλι να φάνε. Μια μέρα, οι γονείς τους αποφασίζουν να αφήσουν τα παιδιά μόνα τους στο δάσος προς αναζήτηση καλύτερης τύχης αλλά και για να κάνουν bonding γιατί στο σπίτι όλο τσακώνονται. Τα παιδιά είναι πολύ χαρούμενα που επιτέλους δεν θα χρειάζεται να τρώνε τίποτα, που δεν θα πρέπει να τακτοποιούν τα παιχνίδια τους κάθε βράδυ αλλά και που θα ζουν μόνα τους γιατί είχαν αρχίσει να τους την σπάνε οι γονείς τους.

Όταν, περιπλανώμενοι για ώρες μέσα στο δάσος, φτάνουν σ’ ένα σπίτι φτιαγμένο από γλυκά και ζαχαρωτά, ξενερώνουν απίστευτα γιατί είναι πιο πολύ του αλμυρού αλλά τελικά δοκιμάζουν μια λιχουδιά από το φράκτη ανόρεκτα. Τότε, η ιδιοκτήτρια του σπιτιού, μια γριά που πίστευε για τον εαυτό της ότι ήταν μάγισσα (αλλά απλώς είχε μακριά γκρίζα μαλλιά, μεγάλη μύτη, παλιόρουχα και σκουπόξυλο, εντάξει και καλύβα από ζαχαρωτά, σιγά) τους τιμωρεί επειδή υπάρχει νόμος που δεν επιτρέπει να τρώει κανείς το σπίτι ή μέρος του σπιτιού του άλλου. Κλειδώνει, λοιπόν, τον Χάνσελ σε ένα κλουβί και κάνει τη Γκρέτελ υπηρέτριά της. Το σχέδιο της γριάς που μοιάζει με μάγισσα- αλλά δεν είναι μάγισσα γιατί δεν υπάρχουν μάγισσες, όλοι το ξέρουν αυτό- είναι να παχύνει τον Χάνσελ για να γίνει θρεφτάρι και μετά να φάει και τους δύο μαζί γιατί είχε για γκουρού της τον Χάνιμπαλ Λέκτερ. Ο Χάνσελ δεν καταφέρνει να παχύνει ποτέ γιατί έχει ταινία ενώ η Γκρέτελ προσπαθεί απεγνωσμένα να σκεφτεί ένα σχέδιο απόδρασης.

Μια μέρα λοιπόν, η κακιά μάγισσα που δεν είναι μάγισσα γιατί δεν υπάρχουν μάγισσες αλλά μόνο ανθρωποφάγοι, αποφασίζει ότι ήρθε η στιγμή που θα κάνει το μεγάλο φαγοπότι. Βάζει τη Γκρέτελ να της φτιάξει και μια πίτα γιατί σκέτο κρέας θα τη έγκωνε αλλά την ώρα που προσπαθεί να παγιδέψει τη μικρή για να την κλείσει μέσα στο φούρνο, η Γκρέτελ σκέφτεται πιο γρήγορα και σπρώχνει πρώτη τη γριά στο φούρνο! Τρέχει λοιπόν και ελευθερώνει τον αδερφό της και παίρνοντας τους θησαυρούς της γριάς από τη ζαχαρένια καλύβα γυρνάνε σφαίρα στο σπίτι τους που αυτή τη φορά το βρίσκουν εύκολα, γιατί έτσι. Οι γονείς τους που είχαν στο μεταξύ μετανιώσει –τι να έκαναν οι άνθρωποι, πείναγαν- αλλά όχι ότι είχαν ξεχυθεί και στο δάσος να τους ψάχνουν, υποδέχτηκαν τους θησαυρούς με ανοιχτές αγκάλες, ιδίως όταν είδαν ότι πίσω από τα σακούλια κρύβονταν τα παιδιά τους. Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ πέφτουν ανακουφισμένοι στις αγκαλιές των γονιών τους και τους υπόσχονται πως δεν θα τους καταδώσουν στην Πρόνοια με τον όρο ότι δεν θα ξαναμαζέψουν ποτέ τα παιχνίδια τους και ότι αν φτιάξουν καινούριο σπίτι θα είναι μόνο από πίτσα και τηγανιτές πατάτες. Στη χειρότερη, από τοστ. Αν έζησαν, τώρα, αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, θα σας γελάσω.»

Σύνδεση του μύθου με την πραγματικότητα: Ναι, μπορεί να έχεις συλλάβει τη μαμά να τρώει κρυφά πατατάκια στην τουαλέτα για να μην τη δεις, αλλά το έκανε μόνο και μόνο γιατί ήθελε να σε αποτρέψει από το να φας περιττό αλάτι, άδειες θερμίδες και τρανς λιπαρά. Και, όχι, ούτε κατά διάνοια, δεν της πέρασε από το μυαλό να σε στείλει στο δάσος, για να έχει όλα τα πατατάκια δικά της. Μόνο στο δίπλα δωμάτιο.