Καθαρός, πια

Εκπαίδευση τουαλέτας: Απολογισμός- εντυπώσεις, τρεις εβδομάδες μετά. Ανοιχτή επιστολή στους γονείς μου.

  • Ναι, ήταν τόσο απλό.
  • Πλάκα κάνω. Απλώς ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.
  • Και το πλήρωμα της βαρεμάρας… Βαρέθηκα τη μίρλα σας. Ναι, και το λέω εγώ αυτό.
  • Τι καταλάβατε τώρα;
  • Πάντως τίποτα από όλα αυτά που λέγατε δεν ισχύει. Ούτε πιο μεγάλος νιώθω, ούτε πιο καθαρός, ούτε πιο γρήγορα γίνεται, ούτε πιο εύκολα.
  • Υπερτιμημένη έννοια και η στεγνότητα.
  • Νομίζω ότι αν είχατε ακολουθήσει την τακτική της γκρίνιας και του κηρύγματος από την πρώτη μέρα, το θέμα θα είχε λυθεί την επόμενη.
  • Ναι, ήθελα πίεση.
  • Είναι και τι ταιριάζει στον καθένα. Δώσε μου εμένα ελευθερία και περιθώρια επιλογής, και στα κάνω και στο πιάτο.
  • Εξαρτάται όμως την πίεση. Μιλάω για μία συγκεκριμένη δόση πίεσης που αν την υπερβείτε, μέχρι που τα κρατάω και κανένα μήνα, ενώ αν δεν την αγγίξετε, ξεχνιέμαι και τα κάνω παντού. Ξέρετε τώρα…
  • Επίσης, άλλες φορές ήθελα πίεση, άλλες απλώς υπενθύμιση κι άλλες να μην κάνετε την παραμικρή νύξη. Που να το ξέρατε; Να μυρίσετε τα δάχτυλά σας, τι με νοιάζει;
  • Όχι, θα κάτσουμε εδώ μέχρι να μου έρθουν.
  • Ποιος είπε ότι δεν πάμε με το i-pad στην τουαλέτα; Προτιμάτε να διαβάζω τις ετικέτες από τα απορρυπαντικά;
  • Χειριστικός εγώ; Αυτό καταλάβατε; Έπρεπε να σας έχω κανά χρόνο με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι να δείτε τι θα πει χειριστική συμπεριφορά.
  • Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να το κάνουμε τooooόσο θέμα.
  • Ως προς τα ατυχήματα, τώρα. Δηλαδή εσάς δεν σας έχει τύχει ποτέ να σας έρχονται, χωρίς να σας έρχονται;
  • Κάτι πρέπει να γίνει και με τη βραδινή πάνα. Μην μου τη βάζετε αφού κοιμηθώ για να μην τη δω, αφού την βλέπω το πρωί που ξυπνάω και την τραβάω. Λέτε να νομίζω ότι φύτρωσε; Φυσικά και είναι πάντα γεμάτη.
  • Και μια συμβουλή. Μία είναι η υπέρτατη αρετή: η υπομονή. Ναι, και το λέω εγώ αυτό.
  • Επίσης, παίρνω όρκο ότι τα αυτοκόλλητα επιβράβευσης είναι για εσάς -εγώ τα βαριέμαι θανάσιμα. Τύπου, τα κατάφερα κι αυτή τη φορά να μην ξανασκουπίσω τσίσα από το πάτωμα – αξίζω αυτοκόλλητο!
  • Αλήθεια τώρα, μετά από έναν μικρό απολογισμό, ποιος έκανε καψώνι σε ποιον, όλο αυτόν τον καιρό;
  • Όχι, πάντως, ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά υπάρχει πάντα και η δυνατότητα- διαπραγματευτικό χαρτί του πισωγυρίσματος.
  • Ποιο είναι το επόμενο βήμα τώρα; Τα κόβουμε τελείως;

Πώς (δεν) έκοψα την πάνα

  • Πρώτη μέρα: Η μαμά μου φέρνει τέσσερα βρακάκια για να διαλέξω ποιο θέλω να φορέσω. Διαλέγω ένα με το σκούμπι ντου. Μέχρι το τέλος της ημέρας τα έχω φορέσει όλα, έχω φορέσει 3-4 της αδερφής μου –κάτι μπλε, μην φανταστείτε- και έχω ξαναφορέσει και τα τέσσερα δικά μου που έχουν ήδη πλυθεί και στεγνώσει στην απλώστρα- άγιος ελληνικός ήλιος.
  • Η μαμά έχει κατεβάσει κάτω όλο το ίντερνετ και διαβάζει. Εϊ, μάνα, μας τέλειωσε το ένστικτο;
  • Γιατί μου στύβουν συνέχεια πορτοκαλάδα;
  • Μην λέτε από εδώ κι από κει ‘έχουμε και μερικά ατυχήματα’. Καταρχάς, έτσι, για την ιστορία, «έχουμε μόνο ατυχήματα». Και έπειτα, αν τρακάρουμε στο δρόμο, τι θα πείτε; «Μας έφυγαν τα τσίσα»;
  • Όχι, δεν θα εξαντληθεί η υπομονή σου από την τρίτη μέρα. Έχουμε ολόκληρο καλοκαίρι μπροστά μας…
  • Εντάξει έκανα τσίσα στο γιογιό. Μπορώ να έχω τώρα πίσω το μπεμπιλίνο μου;
  • Τι πίνακας επιβράβευσης και αηδίες. Εγώ θέλω αεροπλάνο. Αληθινό.
  • Τέσσερα βρακάκια; Μα καλά, τι σκεφτόταν;
  • Επίσης, δεν είναι τι λένε τα λόγια σου, είναι τι λες από μέσα σου. Λες ‘δεν πειράζει, την άλλη φορά θα κάνουμε τα τσίσα στο γιογιό’, αλλά από μέσα βράζεις. Εγώ κρατάω το βράσιμο.
  • Σφίξου εσύ.
  • Τώρα μου δίνουν και πορτοκαλάδα από κουτάκι. Ακούγεται σοβαρό.
  • Όχι δεν θέλω να κάνω κακά όρθιος στη μπανιέρα! Τι στο καλό, κι αυτό στο ίντερνετ το είδε;
  • Θετική σκέψη, μαμά. Δεν λειτουργεί, αλλά τουλάχιστον κρατάει μακριά το σιχτίρισμα.
  • Τι έγινε, καταργήθηκαν ξαφνικά όλα τα θέματα συζήτησης; Ας μιλήσετε για τα προβλήματα ύπνου μου, για τα φαγητά που δεν τρώω… Υπάρχουν τόσο ενδιαφέροντα ακόμα βαρετά θέματα συζήτησης.
  • Σας φαίνομαι για νήπιο που πείθεται απλώς με επιχειρήματα;
  • Σας φαίνομαι για νήπιο που πείθεται με οτιδήποτε;
  • Φυσικά και με την πιπίλα ήταν πιο εύκολο. Αλλά δεν υπάρχει Νεράιδα των Σφιγκτήρων, ε;
  • Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Έπρεπε να πάρει την παιδίατρο για να το μάθει; Έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για την μάνα μου. Όχι ότι ήμουν και ποτέ σίγουρος…
  • Το ξέρω έχετε σκαρφιστεί ό,τι κόλπο υπάρχει, εκβιασμούς, δωροδοκίες. Keep trying. Μπορείτε και καλύτερα.
  • Ναι, είναι τόσο δύσκολο.
  • Ναι, τα αγοράκια μαθαίνουν πιο αργά, διαβάζεις κι ακούς. Τώρα έγινα και statistics.
  • Πάλι συζητάτε μπροστά μου για το θέμα. Πρώτον, τα τσίσα μου κάνω απάνω μου, δεν κουφάθηκα κιόλας. Δεύτερον, ποια λέξη από το «μην επανέρχεστε συνέχεια στο θέμα γιατί τον μπλοκάρετε» που διάβασες στο ίντερνετ, δεν κατάλαβες;
  • Ωχ, έκανα κατά λάθος τσίσα στο γιογιό!
  • Μην χοροπηδάτε, είστε αστείοι.
  • Εντάξει, πάλι στο πάτωμα.  Ευτυχώς γιατί μέχρι κι εγώ είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα τα κατάφερνα.
  • Γιατί είναι όλοι τόσο κατάκοποι;
  • Θέλω να μου το υπενθυμίζεις χωρίς να γίνεσαι φορτική, να φαίνεται όμως ότι εγώ το σκέφτηκα πρώτος χωρίς να μου το υπενθυμίσεις και παρόλα αυτά να τα κάνω όπου βρίσκω. Τουλάχιστον για τις πρώτες βδομάδες.
  • Μήπως φταίω εγώ;
  • Μην με συγκρίνεις. Με το άλλο σου παιδί, με το παιδί του γείτονα, με το παιδί του ίντερνετ. Όχι, τίποτα άλλο αλλά θα σε συγκρίνω κι εγώ με τη μαμά της αδελφής μου –πιστέψτε με, δεν είναι η ίδια-, με τη μαμά του παιδιού του γείτονα και με τη μαμά του ίντερνετ. Αντέχεις;
  • Ώστε έτσι ξαφνικά αλλάζει η ζωή σου, από τη μια μέρα στην άλλη.
  • Καταλάβατε, δεν καταλάβατε, κακά πάντως δεν θα κάνω.
  • Κοιμάσαι Γιαννάκης και ξυπνάς stool holder.
  • Αποκλείεται να φταίω εγώ.