Η αδελφή μου κι εγώ

Νιώθω πολύ τυχερός που έχω την, κατά δύο χρόνια σχεδόν μεγαλύτερη, αδελφή μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτήν, για τους παρακάτω λόγους:

36

1. Καταρχάς, έχω ενδιαφέρουσα προσωπική ζωή. Της αδελφής μου. Πηγαίνω στα πάρτι των συμμαθητριών της, στις επιδείξεις του μπαλέτου της, στις παραστάσεις του σχολείου της. Ζω έντονα. Τη ζωή της άλλης.

2. Μετά, ζω μια ζωή με εκπλήξεις. Ήξερα ακριβώς από πριν σε ποιο σχολείο θα πάω (γιατί πηγαίναμε εκεί τα 2 τελευταία χρόνια καθημερινά την αδελφή μου), ποια θα είναι η τάξη μου, η δασκάλα μου και σε ποια κρεμάστρα θα κρεμάσω την τσάντα- της αδελφής μου (είχε και γαλάζιο, δεν είχε πάθει τίποτα, την κρατήσαμε). Τι, δεν είναι έκπληξη τι ρούχα θα φοράω κάθε μέρα;

3. Παίρνω όλα σχεδόν τα πράγματα από δεύτερο χέρι. Παιχνίδια, καρότσι, κάθισμα, γιογιό, μπιμπερό, κρεβάτι, δωμάτιο, κάλτσες. Συμβάλω έτσι στην οικονομία της οικογένειας για να μαζέψουν λεφτά να ξαναπάρουν κάτι για την αδελφή μου ώστε να το πάρω εγώ μετά από δεύτερο χέρι.

4. Έχω σαφώς λιγότερες φωτογραφίες και βίντεο. Έλα μωρέ τώρα, τι να τα κάνεις, πιάνουν χώρο και στον σκληρό- με βλέπω στη φωτό του βιβλιαρίου, με βλέπω και στον καθρέφτη, θα με δω και στη φωτογραφία της ταυτότητας.

5. Έχω καταρρίψει στην πράξη τον μύθο ότι υπάρχουν κοριτσίστικα και αγορίστικα παιχνίδια και παιδικά. Όταν είσαι απασχολημένος με χέλοου κίτι, μπίντος και τζελάρτι, φυσικά και πιστεύεις ότι μπεν τεν και κορμίτι είναι μάρκες δημητριακών. Και ότι το κινόα είναι ο νέος σούπερ ήρωας της Ντίσνεϊ.

6. Δεν μου ανήκαν –μέχρι φέτος που πήγα σχολείο, τουλάχιστον- ούτε οι αρρώστιες μου. Κόλλαγα τις ιώσεις της αδερφής μου, που έφερνε από τους συμμαθητές του σχολείου της. Α, και έχω –φυσικά- τη δική της παιδίατρο.

7. Μου ανήκει δικαιωματικά το κάθισμα στο καρότσι του σουπερμάρκετ, όμως. Να σταθούμε, εδώ.

8. Εννοείται ότι δεν θα άλλαζα την αδελφή μου με τίποτα. Θα την έβαζα όμως -διάολε- να γεννηθεί δυο χρόνια μετά από μένα..

Photo Via

Advertisements

Χαμένος στον παιδικό σταθμό;

Που είμαι; Τι κάνω; Και ποιοι είναι όλοι αυτοί γύρω μου; Αν αγαπητέ μου συμμαθητή αισθάνεσαι κάπως έτσι τις πρώτες μέρες στο σχολείο, επίτρεψέ μου να σε κατατοπίσω. Να σου συστήσω, όλο το ασκέρι που από εδώ και πέρα θα βλέπεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ και να σου προτείνω ποιους να αποφεύγεις, ποιους να κάνεις παρέα, ποιους να ζηλεύεις ελεύθερα και ποιους να αγνοείς επιδεικτικά… (να διευκρινίσω ότι οι κατηγορίες αυτές αναφέρονται κυρίως σε αγόρια)

sch1

 1. Ο «θέλω τη μαμά μου». Όλοι κρύβουμε λίγο από αυτόν μέσα μας. Φερθείτε του στοργικά. Εξηγήστε του ότι η μαμά θα έρθει σε 5 ώρες, μόλις.

2. Ο «θέλω τη μαμά μου, ΤΩΡΑ». Σε μία κλίμακα θέλησης της μαμάς από το 1 ως  το 10, τη θέλει 100. Καλό είναι να απομονώνεται. Μπορεί και να σας κολλήσει.

3. Ο «θέλω να πάω σπίτι μου». Μια ακόμα εκδοχή των δύο προηγούμενων. Πρέπει να του αναγνωρίσουμε πάντως ότι δένεται περισσότερο με τους χώρους παρά με τα πρόσωπα.

4. Ο «ανεξάρτητος». Μπαίνει στην τάξη χωρίς να ρίξει δεύτερη ματιά πίσω του. Θα ορκιζόσουν ότι χαμογελάει. What’s wrong with him?

5. Ο «σωστάκιας». Τα κάνει όλα σωστά. Και με τη μία. Το πετ της κυρίας. Εύχεσαι να μπλέξει γρήγορα με κακές παρέες (το τρίχρονο που κάνει tantrums, το άλλο που λέει ‘ρε’). Καλό είναι να απομονώνεται. Μπορεί και να σας κολλήσει.

6. Ο «σετάκιας». Ίδιο χρώμα σορτς, ίδιο χρώμα κοντομάνικο, σχέδιο που ξεκινά από τη μπλούζα, συνεχίζει στο σορτς και ολοκληρώνεται στο παπούτσι- αφού πρώτα κάνει μία στάση στην κάλτσα. Τον έλεγες και ψυχαναγκαστικό μέχρι που είδες τη μαμά του. Σετάρει μανό, κοκαλάκι για τα μαλλιά, κινητό, μάσκαρα και αυτοκίνητο. Και φωνή.

7. Ο «δεν παίζω ποτέ με κορίτσια». Μαζί σου, αλλά… ποτέ; Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορείς να μάθεις από ένα κορίτσι. Και σε τι μπορεί να σου χρησιμεύσει ένα κλάμερ. Ή ένα γκλίτερ μανό.

8. Ο «παίζω μόνο με κορίτσια». Φίλε, πάσο. Αλλά να ξέρεις ότι εγώ έτσι έχασα τα 3 πρώτα χρόνια της ζωής μου[1].

9. O «τσισάκιας». Θέλει τσίσα σχεδόν κάθε μισή ώρα. Έχει εντεταλμένη κυρία από πίσω του να του ανεβάζει και να του κατεβάζει τα βρακιά. Θα ορκιζόσουν ότι μέσα στο παγουρίνο του έχει μπύρα.

10. Ο «ψηλότερος aka γίγαντας». Προκαλεί δέος. Φοράει πέντε νούμερα παπούτσι μεγαλύτερο από το δικό σου. Τα σορτς του είναι τα παντελόνια σου. Οι μπλούζες του, τα σεντόνια σου. Φοβίσου τον ελεύθερα. Και μην βρεθείς ποτέ στη σκιά του. Θα σε ρουφήξει.

11. Ο «παρτάκιας». Σου τραβάει το τουβλάκι από το χέρι μέχρι να πεις λέγκο. Το παγουρίνο σου, επίσης. Λίγο πριν σου κλέψει και τη ζωή, πες το στην κυρία. Και προς θεού, μην εμπλακείς σε αντιπαράθεση μαζί του. Βαράει.

12. Ο «θέλεις να γίνουμε φίλοι;». Σε κάνει να αισθάνεσαι μοναδικός- μην αισθανθείς μοναδικός!  Λέει ακριβώς τα ίδια σε όλους. Κάνει friend requests με την ταχύτητα ενός μπιπ μπιπ. Μην τον παίρνεις στα σοβαρά, απλώς μία στις τόσες κάνε ένα λάικ στη σελίδα του.

13. Ο «νομίζω πως πρέπει να βλέπουμε κι άλλα 3χρονα». Σου ραγίζει την καρδιά. Νόμιζες πως ήσαστε ο ένας για τον άλλο, φίλοι κολλητοί. Όμως, μην χάσεις την πίστη σου στη φιλία από αυτό, μόνο- υπάρχουν τόσοι πολλοί ακόμα λόγοι. Κοίτα, ήδη την πέφτει στο κοριτσάκι που σας άρεσε και που ποτέ δεν θα έμπαινε ανάμεσά σας…

14. Ο «καλύτερος μαθητής». Ναι, από τώρα. Κρατά σωστά τα μολύβι (δηλαδή με το ένα χέρι[2]) και οι μουτζαλιές του έχουν potential. Θα μπορούσε να είναι ο απουσιολόγος της τάξης, αλλά μάλλον θα έτρωγε το καρμπόν.

15. Ο «κυριάκιας». Λατρεύει τα μαλλιά της, τη μυρωδιά της, τις φωνές της- ιδίως όταν του απευθύνονται. Αν μπορούσε θα την έπαιρνε σπίτι του. Ναι, όταν μεγαλώσει θα την παντρευτεί. Αφού πρώτα χωρίσει τη μαμά.

16. Το «καρφί». Ένας ακόμα αγαπημένος της κάθε κυρίας: κάνει τη μισή της δουλειά. Απαραίτητος για την εύρυθμη λειτουργία της τάξης. Αυτόν και τον «σωστάκια», μισήστε τους ελεύθερα.

17. Ο «oversharer». Μοιράζεται τα πάντα με τους πάντες. Ξέρεις από την πρώτη μέρα που πήγε διακοπές, που δεν πήγε και γιατί. Ξέρεις τι του αρέσει να τρώει, τι δεν του αρέσει και γιατί. Προσπέρασέ τον. Εκτός αν θέλεις να μάθεις πόσες φορές την ημέρα κάνει κακά. Και που. Και γιατί.

18. Ο «πιπίλας». Αφήνει την πιπίλα του στην πόρτα. Με το ‘αφήνει’ εννοώ του την τραβάνε από το στόμα μέχρι που ένα κομμάτι καουτσούκ να μείνει στα δόντια του. Την ξαναπαίρνει το μεσημέρι στην πόρτα. Ζήλεψέ τον ελεύθερα.

19. Ο «drama king». Αν περάσεις από δίπλα του και κατά λάθος τον αγγίξεις, χτυπιέται σαν να του έδωσες σφαλιάρα. Μην περνάς ποτέ από δίπλα του. Και, προς θεού, μην του δώσεις ΠΟΤΕ σφαλιάρα.

20. Ο «αόρατος». Θα ορκιζόσουν ότι δεν υπήρχε, μέχρι που μια μέρα τον άκουσες να φταρνίζεται. Ακίνδυνος, μέχρι βαρεμάρας.

21. O «δημοφιλής». Ο όχι εσύ. Μελέτησέ τον προσεκτικά και πάρε μαθήματα star quality. Μαζί με τον «ψηλότερο» θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα να σου σμπαραλιάσουν την αυτοπεποίθηση. Μην πέσεις στην παγίδα. Θρέψε τον outsider που κρύβεις μέσα σου. Κάποτε, θα τους εκδικηθεί.


[1] Ναι έχω αδερφή. Μεγαλύτερη.

[2]  Εγώ γράφω ακόμα με τα δύο- πάνω στο ίδιο μολύβι- και ορκίζομαι ότι έχω δει δυο-τρεις να κρατάνε το μολύβι με τα πόδια.

Τι μου έμαθαν 3 χρόνια πρωινού ξυπνήματος

  1. Όσο πιο νωρίς σηκώνεσαι, τόσος περισσότερος χρόνος σου μένει για δράση. Ποιον κοροϊδεύω; Όσο πιο νωρίς σηκώνεσαι, τόσο περισσότερο την σπας στους άλλους. Που είναι το ίδιο.
  2. Όσες φορές κι αν έχεις ξυπνήσει ή σηκωθεί τη νύχτα, είσαι πάντα ξεκούραστος το πρωί.
  3. Πάντα.
  4. Φυσικά, το ίδιο ΔΕΝ ισχύει και για τους μεγάλους.
  5. Οι μεγάλοι -άκου να δεις τώρα- δεν έχουν όρεξη για παιχνίδι το πρωί. Και για ομιλία. Ιδίως αν δεν έχουν πιει καφέ.
  6. Και μέχρι ο καφές να φτάσει στη μέση, επίσης.
  7. Προτίμησε, λοιπόν, να τους κάνεις ερωτήσεις που επιδέχονται μονολεκτικές απαντήσεις. Π.χ: Τι μέρα είναι σήμερα; Τι ώρα είναι; Και μόνο μέχρι τρεις φορές την ίδια ερώτηση. Μετά, γίνεται επικίνδυνο.
  8. Όχι, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πάρεις απάντηση αν ρωτήσεις: Γιατί είναι Πέμπτη ή γιατί είναι 07.30; Και δεν θέλεις να δεις αυτό το βλέμμα στα μάτια τους…
  9. Πάντα.
  10. Μην τους αντιμετωπίσεις, όμως, τώρα. Είναι άοπλοι. Δώσε τους ακόμα ένα τέταρτο και αντιμετώπισε τους πια σαν ίσος προς ίσον.
  11. Αστειεύομαι. Αντιμετώπισέ τους τώρα που είναι άοπλοι. Δώσε τους τη χαριστική βολή. Δεν έχει σημασία η αιτία. Μπορεί να είναι ότι το μπιμπερό δεν έχει γεμίσει μέχρι απάνω, ότι μια σταγόνα γάλα χύθηκε στο χέρι σου, ότι το παιδικό διακόπηκε για διαφημίσεις. Δεν έχει σημασία…
  12. Απλώς, κλάψε.

Τριών: η κατάρριψη των μύθων.

  1. Η εποχή που άνοιγες ένα ντουλάπι σαν να άνοιγες μια πόρτα στον κόσμο έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.
  2. Εξακολουθείς να μην έχεις πρόσβαση σε κόκα-κόλα, κόλα, ψαλίδι και συρραπτικό.
  3. Διακόπτες και κουμπιά έχουν χάσει τις μαγικές τους ιδιότητες. Ξαναγίνονται πλαστικά, μικρά εξογκώματα σε επιφάνειες.
  4. Ανοίγεις το καπάκι ενός τάπερ για να πάρεις από μέσα την τυρόπιτα και όχι για να βάλεις τα κλειδιά του αυτοκινήτου, του σπιτιού, το κινητό, την κάρτα ανάληψης, τα dvd και το dvd -κι όμως χωράει- player.
  5. Τα κλειδιά ανοίγουν και κλείνουν πόρτες. Δεν ανοίγουν και κλείνουν πύλες σε μυθικές διαστάσεις.
  6. Τα χώματα από τις γλάστρες δεν είναι χέμο. Είναι χώματα από τις γλάστρες. Επομένως, δεν τρώγονται. Υποθέτω.
  7. Δεν ανεβοκατεβαίνεις πια σκάλες. Παραείναι βαρετό.
  8. Ανεβοκατεβαίνεις στο τραπέζι. Παραείναι επικίνδυνο ακόμα, ευτυχώς.
  9. Ανεβαίνεις μόνος σου την τσουλήθρα. Ανάποδα.
  10. Φοράς μόνος σου τα παπούτσια σου. Ανάποδα.
  11. Λες το όνομά σου. Λες την ηλικία σου. Σπάνια πέφτεις μέσα. Και στα δύο.
  12. Αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά ανάμεσα στα υλικά. Το πλαστικό δεν σπάει. Το γυάλινο σπάει. Όχι πάντα, ωστόσο. Το τσεκάρεις καθημερινά.
  13. Κάνεις τραμπάλα με άλλο παιδάκι. Όχι με δύο χέρια που σε πάνε πάνω κάτω.
  14. Όταν λες «ζεσταίνομαι», σπάνια εννοείς «κρυώνω».
  15. Όταν λες «αύριο», συνήθως εννοείς «χθες».
  16. Δεν πίνεις συνειδητά νερό από τη θάλασσα.
  17. Δεν τρως συνειδητά άμμο από τη θάλασσα.
  18. Δεν τρως συνειδητά.