Πρακτική αριθμητική

  1. Δεν χρειάζεται κάθε φορά που μετράς να βγάζεις το ίδιο αποτέλεσμα. Μάλλον, όχι δεν χρειάζεται. Απαγορεύεται.
  2. Μπορείς να μετράς το ίδιο αντικείμενο σε μια σειρά αντικειμένων πολλές φορές. Εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τη διάθεση της στιγμής.
  3. Με την ίδια λογική, μπορείς να παραλείψεις να μετρήσεις κάποια αντικείμενα. Χωρίς καμία συνέπεια, ασφαλώς, στο τελικό αποτέλεσμα.
  4. Όπως καταλαβαίνετε, δεν χρειάζεται να μετράς γραμμικά. Δηλαδή, μπορείς από το 9 να πας κατευθείαν στο 20 και να ξαναγυρίσεις μετά, αβίαστα, σε ένα 11 για παράδειγμα ή σ’ ένα 12.
  5. Σύμφωνα με τα παραπάνω, τα δάχτυλα των χεριών δεν είναι απαραίτητα 10. Ομοίως, και των ποδιών.
  6. Πράξεις, δεν κάνω.
  7. Συγκινούμαι βέβαια στη σκέψη ότι θα έρθει μια μέρα που θα ξέρω πόσο κάνει 1 και 1. Είναι που πάντα με γοήτευε η αφαίρεση.
  8. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν οι αριθμοί είναι πραγματικά χρήσιμοι για τη ζωή μας. Έχω την αίσθηση ότι αυτοί μας χρειάζονται περισσότερο για τη δική τους ζωή.
  9. Υπάρχει και το μηδέν. Αλήθεια, υπάρχει;
  10. Ζω με την υπαρξιακή αγωνία ότι θα μου εμφανίζονται συνέχεια καινούριοι άγνωστοι αριθμοί. Το μόνο που θέλω να ξέρω είναι πού τελειώνει αυτό το μέτρημα. Στο 30, στο 50;; Θέλω να ξέρω τα όρια, που θα έλεγε και ο παιδοψυχολόγος που κρύβεται μέσα μου.
  11. Ορκίζομαι στους αριθμούς Φιμπονάτσι, ότι δεν θα ξαναμπερδέψω ποτέ το αριθμητικό ‘πολλά’ με το ποσοτικό ‘μεγάλα’, που μόνο στο δικό μου λεξιλόγιο και για ένα μοναδικό λόγο, σημαίνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα.
  12. Ορκίζομαι στους μιγαδικούς αριθμούς, ότι θα γίνω φιλόλογος.
  13. «Οτιδήποτε μπορεί να μετρηθεί δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μετράει. Και οτιδήποτε μετράει δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί να μετρηθεί.(Αϊνστάιν)» Και μ’αυτό, καταλήγω.

Τα 3 γουρουνάκια

Ένα ψυχογράφημα.

  • Πρώτο γουρουνάκι. Καταλάβαμε, είσαι τεμπέλης. Το μάθημά σου το πήρες- στα υπέρ σου, τουλάχιστον, ότι δεν κουράστηκες καθόλου γι’ αυτό.
  • Δεύτερο γουρουνάκι. Τώρα εσύ, και κουράστηκες αρκετά παραπάνω και μια τρύπα στο νερό έκανες. Γι’ αυτό ή του ύψους ή του βάθους. Ο μέσος όρος δεν σε πάει πουθενά.
  • Τρίτο γουρουνάκι. Με λίγα λόγια, το παιδί πρότυπο, το παιδί που κάθε μαμά θα ήθελε να μεγαλώνει- εκτός από τη δική του που το έδιωξε. Σπασίκλας, αλλά πρότυπο.
  • Λύκος. Η πείνα είναι κακός σύμβουλος…
  • Και τα τρία γουρουνάκια μαζί. Hell of a team!
  • Μαμά γουρούνα. Τι σκέφτεται, άραγε, η μάνα «γουρούνα» μετά από όλα αυτά; Ότι «έδωσα ένα καλό μάθημα στα παιδιά μου- αφού πήγαν σχεδόν να σκοτωθούν- και ότι είμαι και η πρώτη μάνα»; Σκανδιναβέζα, σίγουρα. Υπάρχει, βέβαια, και η μάνα «κατσίκα» που πάει σουπερμάρκετ αφήνοντας απλώς… οδηγίες στα 7 της κουτσούβελα. Και η μάνα «ελληνίδα», που δεν αφήνει ποτέ τα παιδιά της μόνα τους. Ούτε στα 35.
  • Σπίτι από άχυρο. Φυσική κατασκευή. Μεγάλες απώλειες. Θα αποτύγχανε σε οποιαδήποτε ενεργειακή επιθεώρηση.  Άσε που, και να μην το έριχνε ο λύκος, θα το έτρωγε ο γάιδαρος.
  • Σπίτι από ξύλο. Η στατική του επάρκεια, αμφισβητήσιμη. Ευάλωτο σε φωτιές και κυκλώνες. Όχι όμως ότι μπορεί και να το ρίξει ένας λύκος μόνο με τα πνευμόνια του. Συγγραφέα, όχι ό,τι μας βολεύει…
  • Σπίτι από τούβλο. Συνοδεύεται πάντα από γουρουνάκι με γνώσεις πολιτικού μηχανικού.
  • Καμινάδα. Ο αληθινός πρωταγωνιστής της ιστορίας. Συνοδεύεται πάντα από καζάνι που βράζει.
  • Συγγραφέας του παραμυθιού. Αγνώστων λοιπών στοιχείων. Η εικόνα της μάνας του να του λέει στα 17 του ότι «τώρα που μεγάλωσες ήρθε η ώρα να μείνεις μόνος σου», τον στοιχειώνει μια ζωή. Και αυτό, βγαίνει.

Ο Μπέμπης που άφησα πίσω μου

Καθώς μεγαλώνω – ήδη πια 27 μηνών πατημένα- όλο και πιο συχνά νιώθω την ανάγκη να κοιτάξω πίσω στα πρώτα μου χρόνια, εκεί που ξεκίνησαν όλα, για να γίνω σήμερα αυτός που είμαι. Τι νοσταλγώ από εκείνα τα χρόνια και τι θέλω να αφήσω πίσω μου; Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε…

Τι νοσταλγώ από τα παιδικά μου χρόνια

  1. Την ψευδαίσθηση ότι η πάνα θα είναι για πάντα.
  2. Τον ήχο του μούλτι.
  3. Την ψευδαίσθηση ότι η σιωπή θα είναι για πάντα.
  4. Τις απαγορεύσεις. Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω από μόνος μου τι είναι σωστό και τι λάθος και αυτοπεριορίζομαι. Που λέει ο λόγος.
  5. Το να γράφω στους τοίχους χωρίς ενοχές. Τώρα, αφού το κάνω, υπάρχει περίπτωση να νιώσω τύψεις μετά.
  6. Τις πρώτες φορές.
  7. Τις μη εξηγήσεις. Τώρα, όταν κάνω μία ζημιά πρέπει να καθίσουμε κάτω να το συζητήσουμε, να το αναλύσουμε, να ανακεφαλαιώσουμε… Βαριέμαι.
  8. Το να μην διανοούμαι καν να μαζέψω τα παιχνίδια μου. Αδιανόητο δεν το λες. Αδύνατο, ίσως.
  9. Την αδικία -για την αδελφή σου- να σε υποστηρίζουν στους τσακωμούς με την αδελφή σου μόνο και μόνο γιατί είσαι μωρό.
  10. Τη φάτσα των γονιών σου τη νι φορά που τους σήκωνες από τον ύπνο γιατί έπεσε η πιπίλα, γιατί πονάει δόντι, γιατί είδες κακό όνειρο, γιατί έτσι… Δεν είμαι εγώ εκδικητικός, αυτοί ήταν αστείοι.
  11. Τη χαμένη μου αθωότητα. Πια, όταν μου λένε ‘θα πέσεις’, υπάρχουν φορές που δεν το διακινδυνεύω.
  12. Που δεν έφτανα το χερούλι της πόρτας. Που δεν είχα κατακτήσει τόσα προσωπικά μου στοιχήματα. Τώρα πια, λίγο ακόμα και θα πατάω το κουμπί του ασανσέρ. Και μετά, τι; Θα πάω στο φεγγάρι;
  13. Το να τρώω από κάτω. Μεγάλη ευκολία. Για όλους μας.
  14. Το να μιλάνε μπροστά μου για μένα σαν να είμαι αόρατος. Δεν υπάρχει καλύτερο από το να ξέρεις ανά πάσα στιγμή τι σκέφτεται για σένα ο εχθρός.

Τι δεν νοσταλγώ από τα παιδικά μου χρόνια

  1. Τα εσωτερικά κορμάκια που έπιαναν κάτω από την πάνα. Δεν είμαι μπαλαρίνα.
  2. Την κούνια με τα κάγκελα. Γιατί δεν μας δένουνε κιόλας;
  3. Τα ολόσωμα φορμάκια με πόδια. Δεν είμαι δύτης.
  4. Τα ηλίθια μωρουδίστικα παιχνίδια δραστηριοτήτων, όταν υπάρχουν τάπερ, κλειδιά, κοντρόλ, καπάκια και κινητά. Πόσο οι βιομηχανίες παιχνιδιών δεν μας ξέρουν! Να μπει πάραυτα όριο ηλικίας στους διευθυντές μάρκετινγκ των παιχνιδοβιομηχανιών. Τα 2.
  5. Την παντελή μου απάθεια προς τα αυτοκινητάκια. Μα καλά, τι σκεφτόμουν;
  6. Τα κολλήματά μου. Τώρα ξέρω πως το να ανοιγοκλείσεις την πόρτα 1879,5 φορές ή το να ανεβοκατέβεις τα σκαλιά άλλες τόσες δεν είναι ούτε συναρπαστικό, ούτε δημιουργικό. Είναι τικ.
  7. Τα εμβόλια. Εμείς δεν πρέπει να παίζουμε μόνοι μας με καρφίτσες, βελόνες και μαχαίρια γιατί θα μας τρυπήσουν και θα βγει αίμα και θα πονάμε. Καλύτερα να το αφήνουμε στους ειδικούς. Με μάστερ στις πολεμικές τέχνες.
  8. Τα μακριά μαλλιά. Στιλ, ξεστίλ, στα δικά μου μάτια έμπαιναν.
  9. Το να μιλάνε μπροστά μου για μένα σαν να είμαι αόρατος. Θέμα αισθητικής. Και τρόπων.
  10. Όλες τις ανησυχίες τους για το πότε θα μιλήσω, θα ψηλώσω, θα τρώω κανονικό φαγητό, θα τρώω μόνος μου, θα κόψω την πάνα, την πιπίλα, το μπιμπερό… Αντιπαραγωγικές κουβέντες, αντιπαραγωγικών ανθρώπων. Get a life. Yours!
  11. Που πρώτα μου μετρούσε το Κινητό και μετά ο Άνθρωπος. Τώρα, μου μετράει πρώτα το Αυτοκίνητο, μετά το Κινητό και μετά ο Άνθρωπος. Απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά. Και όσο για τον Άνθρωπο, υπό προϋποθέσεις. Ας πούμε, να έχει και κανά δύο αρμαθιές κλειδιά στην τσέπη.
  12. Τις πρώτες φορές. Τουλάχιστον οι μισές απ’ αυτές, πονάνε.