H απορία της ημέρας

Εφόσον μπορούμε να κάνουμε τσουλήθρα στο ουράνιο τόξο, γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε και ουράνιο τόξο στην τσουλήθρα;

Advertisements

Η αδελφή μου

Είναι όμορφη, έξυπνη, νέα. Θα μπορούσε να έχει όποια μαμά θέλει… Γιατί έπρεπε να διαλέξει τη δική μου;

Βρέχει

Προσπαθούν να μου εξηγήσουν με επιχειρήματα ότι όταν βρέχει, καθόμαστε μέσα στο σπίτι για να μην βραχούμε. Προσπαθώ να τους εξηγήσω με νοηματική ότι όταν βρέχει, βγαίνουμε έξω από το σπίτι για να βραχούμε. Δεν έχω επιχειρήματα. Το κλάμα πια δεν πιάνει- το συνήθισαν. Θα δοκιμάσω μούτρα. Θα πέσω σε κατάθλιψη- ακόμα και οι μπέμπηδες μελαγχολούν…

Είναι κρίμα τόσο ωραία βροχή να πάει χαμένη!

Πώς περνάω τις Κυριακές μου

Πέρα απ’ την πλάκα, αυτό με τις εκλογές συνεχίστε το… Το σχολείο του μπαμπά είναι υπέροχο, το παραβάν όνειρο, το διάφανο κουτί που πετάς μέσα το φακελάκι μούρλια και τελοσπάντων από το να κόβεις και να κολλάς κάρτες για τη γιορτή της μητέρας που πέφτει επίσης τις Κυριακές, ψηφίζω δαγκωτό εκλογές…

Εγώ δεν είμαι εγώ

Νόμιζα ότι ήμουν διαφορετικός. Πίστευα ότι έχω ένα σπάνιο ταλέντο που με έκανε ξεχωριστό και ακαταμάχητο. Δεν είμαι. Από σήμερα μετράω από το ένα ως το δέκα– με ελάχιστη βοήθεια. Ξεχάστε τον μπέμπη τον αμίλητο, τον ιδιαίτερο, τον ταλαντούχο. Πια, δεν με αναγνωρίζω. Είμαι ένας από όλους σας- ένας οποιοσδήποτε μπέμπης. Κοινότυπος. Φυσιολογικός. Μπανάλ.

Μιλάω.

Έξω

Δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να κάνει ένας μπέμπης 21 μηνών μέσα σε ένα σπίτι μήνα Μάιο με 30 βαθμούς Κελσίου… Να πλύνει τα πιάτα; Να μαζέψει τα χαλιά; Να βάλει μπουγάδα  στα μάλλινα; Θέλω κήπο, πάρκο, κούνιες non stop και να γυρίζουμε σπίτι το βράδυ. Θα μπορούσα να κοιμηθώ κι εκεί– αν δεν φοβόμουν μην μου πέσει το φεγγάρι στο κεφάλι και γίνω κίτρινος…

Τόσες πολλές πέτρες…

…τόσος λίγος χρόνος! Τα λένε βότσαλα αλλά είναι πέτρες. Ένα τεράστιο λιβάδι από πέτρες και στο βάθος θάλασσα. Δεν ακούω, δεν μιλάω, μόνο βλέπω πέτρες σε όλα τα σχήματα και σε όλα τα μεγέθη. Γεμίζω χούφτες και πετάω με δύναμη τις πέτρες πάνω στις πέτρες. Σκάβω με το φτυάρι και βρίσκω κι άλλες- είναι παντού. Γεμίζω το κουβαδάκι και τις αδειάζω παραδίπλα, ξανά και ξανά. Ο ήχος της πέτρας όταν πέφτει στην πέτρα είναι μαγικός.

Φεύγουμε. Μέχρι την επόμενη φορά θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω με τον τρόμο μήπως, όταν ξανάρθουμε, οι πέτρες έχουν κάνει φτερά.