Η ζωή πριν και μετά τα παιδιά

Αύριο είναι η γιορτή της γυναίκας. Λοιπόν, αυτό είναι το δώρο μου για τη μαμά μου παύλα γυναίκα: της επιτρέπω να γράψει για πρώτη φορά –μάλλον και τελευταία- στο μπλογκ μου, να εκφράσει τις σκέψεις της για την μητρότητα, που μέχρι στιγμής τις καταπνίγει για χάρη μου. Είμαι σίγουρος ότι έχει να πει μόνο τα καλύτερα. Όμως, σας προειδοποιώ, είναι σεντόνι…

Η ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ: Πώς άλλαξε η μητρότητα τη σχέση μου με την τέχνη, το σουπερμάρκετ, το μπάνιο, τον ύπνο, το θέατρο και τη διαφωνία…

ΤΕΧΝΗ

Πριν: Θαυμάζεις τον Πικάσο, τον Πόλοκ, τον Μοντριάν. Πλέκεις το εγκώμιο της αφηρημένης τέχνης, μαλώνεις με τους άτεχνους που την αποκαλούν μουτζαλιές κι εξηγείς πόση ώρα, σκέψη και ταλέντο έχει επενδυθεί για να βγει αυτό το αποτέλεσμα.

Μετά: 1. Σου περνάει από το μυαλό ότι ο Πόλοκ μπορεί να είναι και υπερτιμημένος. 2. Σου περνάει από το μυαλό ότι ο γιος σου είναι ο νέος Πόλοκ. 3. Θες να στείλεις τις ζωγραφιές του παιδιού σου στο Όυράνιο Τόξο’ αλλά σου είναι κάπως δύσκολο να πακετάρεις τον καναπέ ή να σκανάρεις τον τοίχο. 4. Κατεβάζεις τη μουτζαλιά του Πικάσο από το ψυγείο, για να βάλεις τη μουτζαλιά της κόρης σου. 5. Ξέρεις πια ακριβώς πόση ώρα, σκέψη και ταλέντο έχει επενδυθεί για να βγει αυτό το αποτέλεσμα. 6. Όλα τα παραπάνω.

ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΚΕΤ

Πριν: Η πιο άχαρη στιγμή της εβδομάδας. Πας μόνο εφόσον έχει τελειώσει και το τελευταίο σερβιετάκι ενώ το μόνο φαγώσιμο που έχει μείνει στην κουζίνα είναι το αλάτι. Παίρνεις άχρηστα υλικά που δεν θα φτιάξεις ποτέ γιατί βαριέσαι και γιατί ευτυχώς υπάρχει και το ντελίβερι, η πιο σημαντική ανακάλυψη μετά τον φούρνο μικροκυμάτων. Βλέπεις μάστερ σεφ για εξιλέωση.

Μετά:

Πας μόνη σου; Το κλάμπινγκ του διήμερου! Πιάνεις τον εαυτό σου να τραγουδάει Σαμπάνη. Μετά, το τζινγκλ με τις προσφορές και τους πόντους. Λίγο ακόμα και το  ‘παρακαλείται ο κάτοχος του γιώτα χι ΙΚΥ4356 όπως το μετακινήσει γιατί εμποδίζει την είσοδο’ σου ακούγεται σαν το καινούριο χιπ χοπ του Θηρίου.

Πας με το παιδί; Η δημιουργική απασχόληση του διήμερου! Αντί να παίζετε σπίτι με τα τουβλάκια και να μαθαίνετε χρώματα και σχήματα, του δείχνεις τα προϊόντα στα ράφια. Αν πιστεύεις ότι έτσι τον εισάγεις στον άκρατο καταναλωτισμό, να πάτε να ζήσετε στη Βόρεια Κορέα… Κι αν πάλι, στο τέλος, καταλήξετε με 8 μη οργανικές, πλήρως επεξεργασμένες και φουλ στα τρανς μπάρες σοκολάτα και 4 σακούλες πατατάκια, μην πτοείσαι. Το παιδί δεν μπορεί να ζει αποστειρωμένα. Κι αν μεθαύριο τα δοκιμάσει σε ένα πάρτι και του αρέσουν και σε κατηγορήσει που δεν του είχες δώσει να δοκιμάσει ποτέ και χάσει την πίστη του σε σένα;;; Αν είναι κάποιος να τον μυήσει στην ακόλαστη, ανθυγιεινή διατροφή, κάντο εσύ. Τώρα. Από τα 2.

ΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ

Πριν: Το μπάνιο έχει τις σωστές τους διαστάσεις. Κάνεις ένα μπάνιο για να χαλαρώσεις. Γεμίζεις τη μπανιέρα με αιθέρια έλαια και περνάς  τουλάχιστον μισή ώρα ποιοτικού χρόνου με τον εαυτό σου υπό τον ζεν φωτισμό των κεριών… Και πάλι όμως κάτι σου φταίει. Τα κεριά δεν είναι ζεν αρκετά, η αρωματοθεραπεία σε κούρασε, η ροή και η πίεση του νερού δεν είναι ιδανική. Τέλειωσε και το 2 σε 1 σαμπουάν και τώρα πρέπει να χρησιμοποιήσεις και σαμπουάν και κοντίσιονερ. Και το αφρόλουτρο μυρίζει… αφρόλουτρο. Τσιτώνεις.

Μετά: Τρίβεις καλά το δέρμα σου να βγει και η τελευταία ρανίδα εμετού, ρυζάλευρου και κρέμας για σύγκαμα. Ναι, όχι απαραίτητα σε αυτή τη σειρά. Ναι, ιδίως πίσω από το αυτί. Κλείνεις τη βρύση 5 φορές και στήνεις αυτί να ακούσεις τι γίνεται στο υπόλοιπο σπίτι. Αν ακούσεις κλάματα, κούτες με παιχνίδια να αναποδογυρίζονται, παιδιά να μιλάνε στο κινητό με αγνώστους, ξανανοίγεις τη βρύση και συνεχίζεις. Αν δεν ακούσεις τίποτα, βγαίνεις από το μπάνιο με τις σαπουνάδες –χωρίς πετσέτα, μην χάνεις χρόνο- και τρέχεις στα δωμάτια να βρεις ή να μην βρεις σε τι κατάσταση βρίσκονται τα παιδιά. Τους βάζεις τις φωνές επειδή είναι ήσυχοι (-περνάς τέλεια μηνύματα!). Ξανατρέχεις στο μπάνιο. Επαναλαμβάνεις όσο χρειαστεί. Θα χρειαστεί. Μόλις τελειώσεις, γκουγκλάρεις τι επιπτώσεις έχει στα παιδιά να κυκλοφορούν οι γονείς τους γυμνοί –και ημίτρελοι- στο σπίτι. Σου βγάζει σελίδες με τσόντα. Μένεις με την απορία.

ΥΠΝΟΣ

Πριν: Κοιμάσαι 8ωρα. Σου λείπει όμως ο μεσημεριανός ύπνος. Και πολλές φορές ξυπνάς από φανταστικούς ήχους που νόμιζες ότι άκουγες. Και δεν είσαι ποτέ σίγουρη ότι έχεις το σωστό μαξιλάρι. Και ακόμα δεν έχεις αποφασίσει αν χρειάζεσαι το φως του διαδρόμου ανοιχτό ή ένα μικρό φωτάκι μπρίζας.

Μετά: Μπορείς να κοιμηθείς με όλους τους πιθανούς φωτισμούς, ακόμα και με λάμπα ανάκρισης μέσα στα μάτια σου. Δεν ξυπνάς ποτέ από ήχους που ενώ ακούς πραγματικά, δεν τους ακούς: διαπεραστικά κλάματα, μαμά, μπαμπά, ροχαλητά παιδιών από μπούκωμα ή αμαξοστοιχίες που μπήκαν στο σπίτι, παραμιλητά παιδιών από τριανταεννιάρια και μισό. Ντάξει εκεί μπορεί και να ξυπνήσεις. Δίνεις ντεπόν –το μισό πέφτει στα σεντόνια- και πριν δεις αν έδρασε, ξανακοιμάσαι. Δεν χρειάζεσαι μαξιλάρι. Σου λείπει ο 24ωρος ύπνος.

ΘΕΑΤΡΟ

Πριν: Πας σε υπόγεια. Βλέπεις το ‘Γάλα’. Βαράς τετράωρες παραστάσεις στη σειρά. Ξοδεύεις ώρες συζητώντας για το αν ο Κιμούλης έχει ή δεν έχει μανιέρα. Η φράση της Μπλανς ντι Μπουά «πάντοτε βασιζόμουνα στην καλοσύνη των ξένων» σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Μισείς τον Στάνλεί Κοβάλσκι. Νιώθεις συντετριμμένη που δεν πρόλαβες να δεις την Παξινού στην Επίδαυρο.

Μετά: Δεν θα έβλεπες με τίποτα παράσταση με τον τίτλο Γάλα, ανεξάρτητα με το πόσο εμπλουτισμένο με ιχνοστοιχεία θα ήταν. Η φράση «Μαζεύονται τότε όλα τα ντενεκεδάκια και ζητωκραυγάζουν. Η Ντενεκεδούπολη είναι και πάλι ευτυχισμένη» σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Μισείς τον Λαδένιο. Κλαις και στον Μάικ τον Φασολάκη. Θεωρείς τον Αργύρη Αγγέλου τον Λευτέρη Βογιατζή της γενιά των τρίχρονων. Ονειρεύεσαι τη στιγμή που θα δεις «Ντόρα» στην Επίδαυρο.

ΤΣΑΚΩΜΟΣ

Πριν: Έχει προκύψει σοβαρή διαφωνία στη δουλειά με συνεργάτη σου. Προσπαθείς με επιχειρήματα να εξηγήσεις τη θέση σου. Μιλάς με corporate ύφος, εφαρμόζεις τεχνικές διαχείρισης θυμού, καταλήγεις πως η λύση θα δοθεί μέσα από τη σύνθεση.

Μετά:Έχει προκύψει σοβαρή διαφωνία στο σπίτι με τρίχρονο. Παίρνεις βαθιές ανάσες, εφαρμόζεις τεχνικές νταντάς αμέσου δράσης, προσπαθείς με ουρλιαχτά να εξηγήσεις τη θέση σου, καταλήγεις πως η λύση θα δοθεί μέσα από τη διάλυση. Μπαίνει ο άντρας σου στο σπίτι τη στιγμή που κομματιάζεις το παιχνίδι του παιδιού σου γιατί δεν μπορείς άλλο να ακούς το ηλίθιο τραγούδι του. «Αυτός το ξεκίνησε», λες και συνεχίζεις τη ζωή σου. Όπως όπως…